CHAPTER 1..1

1360 Words

CHAPTER 1 เกือบสิบปีแล้วที่เด็กชายแผ่นดินได้มาอาศัยอยู่กับครอบครัวเทวัญอัศวะภักดิ์ จนตอนนี้ไอ้ลูกหมาตัวผอมแห้งในวันนั้น กลายเป็นชายหนุ่มวัยยี่สิบปีที่สูงยาว ตัวขาวจั๊วะ กล้ามเป็นมัดๆ หน้าตาหล่อเหลาบาดใจสาวน้อยสาวใหญ่ แผ่นดินโตขึ้น และได้รับการเลี้ยงดูอย่างดีจากเหมันต์ ผู้เป็นเจ้านายของเขาและผู้เป็นบิดาของหญิงสาวที่หิ้วลูกหมาหลงอย่างเขามาที่นี่ แม้ว่าเขาจะโตพอที่จะออกไปหางานทำเลี้ยงดูตัวเองได้แล้ว แต่เขาก็เลือกที่จะทำงานทดแทนบุญคุณของคนที่เลี้ยงเขามาอยู่ที่นี่แทน ในบางวันที่ว่างจากการไปเรียนชายหนุ่มก็จะมาเป็นบอดี้การ์ดและผู้ช่วยให้คุณเหมันต์จนกระทั่งวันนี้ที่เขาได้รับคำสั่งให้ไปเป็นบอดี้การ์ดให้กับคุณหนูเจ้าสัว หญิงสาวที่หิ้วเขากลับมาด้วยในวันนั้น เวลาสิบปีที่เขาเติบโตมาในบ้านหลังนี้ เขาได้เป็นเพื่อนเล่นหรือจะเรียกให้ถูกก็คือลูกไล่เธอมากกว่า จนเขาอายุสิบห้าเริ่มเป็นหนุ่มแล้ว เขาจึงขอมาช่วยงานคุณเหมันต์ และยังต้องไปเรียนด้วย จึงไม่ค่อยได้เจอคุณหนูเจ้าสัวบ่อยนักเหมือนตอนเด็ก บวกกับตัวของคุณหนูเองที่เรียนจบแล้วจึงไปช่วยบิดาทำงาน ซึ่งบางวันเธอก็ไปอยู่คอนโด ทำให้ทั้งเขาและเธอเจอกันแทบจะนับครั้งได้ซึ่งทุกวันนี้เขาก็ไม่รู้ว่าเธอจะยังจำหน้าเขาได้อยู่หรือเปล่า แต่ชายหนุ่มนั้นกลับจำหน้าเธอได้ขึ้นใจไม่เคยลืม “ป๊าหาบอดี้การ์ดมาดูแลหนูเพิ่มนะ”เหมันต์ในวัยห้าสิบเจ็ดที่ยังดูหนุ่มแน่นอยู่เอ่ยบอกแก้วตาดวงใจ “แค่ห้าคนนี่ยังไม่พออีกเหรอป๊า”นลินญาบ่นออกมากับความห่วงลูกสาวของพ่อเธอ “ก็ป๊าเป็นห่วงลูกสาวป๊าหนิ จะสามสิบแล้วยังไม่ยอมหาคนมาดูแลสักที จะให้ป๊าหายห่วงได้ไง” “ผัวนะป๊า หาง่ายซะที่ไหน ถึงลูกสาวป๊าจะสวยมากก็เถอะ ผู้ชายดีๆมันคงหมดโลกแล้วมั้งคะ ขนาดป๊ายังเปลี่ยนสาวไม่เว้นวันเลย” เธอละอดที่จะแขวะพ่อเธอไม่ได้จริงๆ นี่ขนาดจะหกสิบแล้วอะไรจะยังเสน่ห์แรงปานนั้น “ลูกสาวป๊าเลือกเยอะรึเปล่า ไม่ต้องรวยเท่าเราก็ได้นะเพราะป๊าว่าคงจะหายาก ขอแค่ลูกสาวป๊ารักและมันรักลูกสาวป๊าแค่นั้นก็พอแล้ว”ไม่วายเหมันต์พูดอวยตัวเองให้ลูกสาวฟัง “ไม่รู้ด้วยแล้วค่ะ หนูขี้เกียจหา”พูดจบเธอก้มหน้ากินข้าวในจานต่อ ใช่ว่าสาวสวยและรวยมากอย่างเธอจะไม่มีใครมาจีบนะ แต่มันมีมากซะจนเธอเบื่อมากกว่า ไม่มีคนไหนที่จะไปรอดกับเธอสักคน บางคนก็นิสัยเข้ากันไม่ได้ บางคนก็หวังแค่เงิน ส่วนไอ้คนที่ไม่หวังเงินมันก็หวังจะเจาะไข่แดงเธอท่าเดียว ก็บอกแล้วไงว่าเธอจะเก็บซิงไว้ชิงโชค แต่ตอนนี้เธอยังไม่เจอคนที่จะไปชิงโชคด้วยสักคน “ว่าแต่คราวนี้ป๊าให้ใครมาเป็นบอดี้การ์ดหนูคะ” “นายดิน” “ไอ้ลูกหมา”ชื่อที่บิดาเอ่ยออกมา ทำให้เธอนึกถึงเด็กที่เธอหิ้วมาเลี้ยง แล้วไม่ได้เจอกันมาหลายปีแล้ว ตั้งแต่เธอเริ่มทำงานเธอก็ไม่ค่อยได้เจอไอ้ลูกหมาที่ตอนนี้คงโตเป็นหนุ่มแล้ว จนเธอจำหน้าเขาไม่ได้ด้วยซ้ำแล้วว่าหน้าตาของเด็กน้อยในวันนั้นโตขึ้นมาจะเป็นอย่างไร “อืม ช่วงนี้ดินมันปิดเทอม ป๊าเลยให้มันมาช่วยดูแลหนู”เหมันต์เอ่ยบอกลูกสาว “ตามใจป๊าแล้วกัน”เธอก็ไม่ได้อะไรกับไอ้ลูกหมานั่นหรอกนะแค่ไม่ได้เจอกันนานแล้วจะต้องมาเจอหน้ากันทุกวันมันรู้สึกไม่ชินก็แค่นั้น “เฮียพฤกษ์ไปทำงานกัน”นลินญาเอ่ยชวนบอดี้การ์ดคนสนิทหลังทานอาหารเช้ากับบิดาเสร็จ “วันนี้เราต้องทำอะไรบ้างเฮีย”หญิงสาวเอ่ยถามขึ้น “ไม่มีอะไรมากครับ แค่ประชุมแล้วก็ประชุม”พฤกษ์ในวัย45ปีเอ่ยตอบคุณหนูของตนด้วยรอยยิ้ม “ฮ่า ฮ่า ฮ่า ประชุม”นลินญาหัวเราะแบบเจื่อนๆ เหมือนสิ่งที่พฤกษ์เอ่ยบอกจะเป็นเรื่องขำขันแต่เธอกลับขำไม่ค่อยออก เมื่อถึงบริษัทการประชุมที่แสนน่าเบื่อก็ได้เริ่มขึ้น แต่ละแผนกผลัดเปลี่ยนกันหมุนเวียนเพื่อนำเสนองานของตนอย่างกระตือรือร้น คงมีแต่คนที่นั่งอยู่หัวโต๊ะที่นั่งแสดงสีหน้าเบื่อโลกอยู่ “เฮ้อ เสร็จสักที”นลินญาถอนหายใจโล่งอก “เหนื่อยเหรอครับคุณหนู”พฤกษ์เอ่ยถามคนตรงหน้า “ที่สุดเลย วันไหนที่มีประชุมทั้งวันนะ เจ้าสัวอยากจะบ้าตายทุกที”นลินญาบ่นพึมพำ “นั้นรีบกลับไปพักดีมั้ยครับ”พฤกษ์เสนอ “พักนะพักแน่ค่ะ แต่ไปพักแบบผ่อนคลายดีกว่า” “ยังไงครับ” “ก็...ไปเที่ยวคลับกันดีกว่าค่ะ ชวนยัยนินจากับยัยคริสไปด้วย” “ก็ได้ครับ เห็นว่าพรุ่งนี้เป็นวันหยุดหรอกนะครับถึงให้ไปเที่ยวได้” “จริงเหรอคะ ไม่ใช่ว่าเฮียอยากเจอยัยนินจาเหรอ” นลินญาอดไม่ได้ที่จะเอ่ยแซว หญิงสาวรู้อยู่แล้วว่าพฤกษ์แอบชอบญาณินเพื่อนสาวของเธอ แต่ด้วยฐานะและอายุที่ห่างกันสิบกว่าปี ทำให้พฤกษ์ไม่กล้าแม้แต่จะเอ่ยบอกชอบออกไปได้แต่แอบชอบแบบลับๆอยู่อย่างนั้น “ที่ไหน ไม่มีครับ ไปได้แล้วเดี๋ยวก็ไม่ให้ไปซะหรอก”พฤกษ์รีบกลบเกลื่อนความเขินอายของตนทีนที “ไปค่ะไป ว่าแต่เฮียหน้าแดงจังเลยนะ”นลินญายังคงแซวชายหนุ่มต่อไป “ไงแก ไม่เจอกันนาน คิงถึงจัง”ญาณินเอ่ยทักนลินญาที่เดินเข้ามายังโต๊ะที่มีหญิงสาวสองคนนั่งรออยู่แล้ว “คิดถึงเหมือนกัน”นลินญาเอ่ยตอบนานเหมือนกันที่เธอไม่ได้เจอเพื่อนรักทั้งสององคนด้วยหน้าที่การงานของทั้งสามจึงหาเวลาเจอกันยาก รึเปล่า?? “พอเลย เจอกันทุกวันศุกร์จะมาคิดถึงไม่เจอกันนาน เล่นได้เวอร์มาก”ศาริสาไม่วายที่จะขัดขวางความเพ้อฝันของสองสาวที่พยายามเล่นบทเพื่อนรักไม่เจอกันเป็นปีอยู่ “โถ่...คริสแกนี่ขัดขวางบทโศกาของฉันจริงๆ”ญาณินเอ่ยบอก “ฮ่า ฮ่า ฮ่า” สามสาวหัวเราะพร้อมกันอย่างสนุกสนาน ความจริงพวกเธอเจอกันแทบทุกวันศุกร์เรียกว่าเป็นวันปล่อยผีเลยก็ว่าได้ สามสาวโสดที่ไม่รู้ว่าพวกเธอเผลอไปทำอะไรให้เจ้าแห่งความรักต้องโกรธหรือเปล่าถึงได้ตกอยู่ในสภาพไร้คู่ทั้งสามคน ทั้งที่พวกเธอเป็นพวกเพียบพร้อมไปด้วยทุกอย่าง ทั้งรูปร่าง หน้าตา หรือแม้แต่เงินทอง “เล่นใหญ่ตลอด ไม่เบื่อบ้างรึไง”ศาริสาเอ่ยถามขึ้น “ใคร? แกเบื่อเหรอ”ญาณินหันกลับมาถามนลินญาเพื่อหวังหาพวกเดียวกัน “ไม่นะ ฮ่า ฮ่า ฮ่า”นลินญาเอ่ยตอบ ชนนนนน เคร้งงงง “ว่าแต่วันนี้เราจะกินเหล้าให้กับอะไรดี”ญาณินเอ่ยขึ้น “อืมมมม วันแห่งการประชุมทั้งวันไหม”นลินญาทำท่าคิด ก่อนจะเอ่ยออกไป ชนนนนนน “นั้นของฉัน วันแห่งการตามตื๊อผู้ชายไม่สำเร็จสักที”ศาริสาเอ่ยขึ้น หญิงสาวตามจีบคุณหมอคนหนึ่งอยู่ที่เธอไปเจอเขาตอนเข้าห้องฉุกเฉินเพราะดันเผลอทำมีดหลุดมือ จนทำให้เกิดแผลระหว่างทำอาหารค่ำอยู่

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more