"Aç kapıyı!"
Bir kez daha kapısına yumruğumu geçirip bağırdım.
Çağan beni ya duymuyordu ya da takmıyordu. Tek bildiğim şey, her geçen saniye sinirlerim daha çok bozuluyordu. Bu durumun onu ilk gördüğüm anda boğma isteğimi kontrolsüzce gerçekleştirmeme neden olacağına neredeyse emindim.
Ben bugün katil olacaktım.
Elimdeki ceza kağıtlarını istemsizce buruşturuyordum. Bir süreden sonra kapıya alacaklı gibi iki elimi de kullanarak vurmaya başlayacakken kapı açıldı.
Baygın bakışlarıyla yarı ayık yarı uçuk bir Çağan.
Bu sabah Baha abi köşeye çekip Yalçın abiyi zor sakinleştirdiğini söylemişti. Her sabahki klasik yemek rutinine katılmamasının sebebi dün akşam yüksek promilli alkollü çıkmammış. Aslında tek sorun bu değilmiş, sarhoşken yaptığım hız cezaları da buna dahil.
Pekala, saki
