Chapter 23
1222 Words
Serra's POV
Hindi ako mapakali habang naghihintay dito sa labas Ng ER.
Ang daming bumabagabag sa aking isipan.
"Manang Lita, ano ba Kasi ang nangyari?" Rinig kong tanong ni Erica.
"Huwag ka na munang mag tanong Rica." Pahayag ni Nazli.
"Sino ang nakabangga sa anak ni Serra?" Tanong ni Denice.
Napatigil ako sa pag-iisip ng kung ano-ano ng tumunog ang aking cellphone. It's Oliver.
"Serra, where are you?" Bungad na tanong niya.
I don't know why my tears start visibly in my eyes, again.
"Alcaraz Hospital" I answered.
Naging tahimik ang kabilang linya at may narinig akong parang may inaayos siya.
"I received news about what happened to Izan. How is he?"
"He needs an immediate blood transfusion."
"Where exactly you are? I'll go there."
"We're in front of the ER waiting for the doctor to come out and..... the person that volunteers to be Izan's blood donor." Pagkatapos kong sabihin iyon ay naputol ang tawag.
Nang mga oras din iyon ay lumabas ang doctor at kasunod nito si Ferit.
Lumapit ako sa kanila.
"How's my son?"
"The transfusion is successful and anytime the nurses will be out to transfer your child in his room." Pahayag Ng doctor. "For now we need to observe him. There's a possibility that his body will react. And I am requesting that we need to do a computed tomography test on him so that we know if there is anything else that needs to be treated."
"Pls. do anything you can doc." Pahayag ko.
Dumapo ang tingin ko sa tao na nasa kanyang likuran na seryosong nakatingin sa akin.
Kanina ko pa tinatanong sa aking isipan Kung bakit nandito siya at ano ang ginagawa niya dito.
Ngayon ko lang napansin na may dalawa pang lalaki na nandito at tahimik lang na nagmamasid.
"Why you're here, Ferit?" Seryoso Kong tanong.
Hindi ko ito pwedeng pabayaan lang dahil alam ko na dito maaaring magsimula ang aking kinatatakutan. Ang malaman niyang siya ang ama ni Izan.
Hindi siya sumagot sa aking tanong na biglang ikinainis ko.
"I'm asking you, Osman." I said with a slightly higher voice.
"Bitch." Rinig Kong sabi ng aking mga kaibigan para patigilin ako pero hindi ko sila pinakinggan.
"Answer my damn question." I add. " What the hell you're doin' here?"
"b***h, don't make a scene." Pahayag ni Erica.
"Serra, don't forget that he's the blood donor of your son." Pahayag Naman ni Nazli.
"I'm sorry." He said that made me look at him and my friends stop telling me off.
I also heard curses from the men that I assume are his friends including the doctor of Izan.
"It's not the right place for the both of you to talk." Pahayag Ng doctor.
"What's about your sorry?" I ask madly and look at him sharply.
"I was the one who accidentally bumped your son." He said straightly.
When I heard those words from him it was like a bomb that explode in front of me.
I am shivering because of the mixed emotions that I felt.
"Did I hear it right? You're the one who bumps Izan?" Sabi ng isang boses na mas lalong ikinatigil namin.
Lumapit si Oliver sa akin at tiningnan ng diritso sa mga mata si Ferit.
Mas lalong naging mabigat ang tensyon sa paligid na kahit ang doctor at Ang dalawang lalaki na kaibigan ni Osman ay biglang nag seryoso.
"Saldivar." Rinig Kong seryoso na banggit ni Ferit.
"You will pay for what you've done to my son, Osman." Oliver seriously said.
"What happened earlier is an accident. No one should be blamed here." Pahayag na seryoso ng doctor.
"My son is inside in that damn room, Mr. Alcaraz and you'll goin' to say that no one should be blamed?"
Naramdaman Kong lumapit Ang dalawang lalaki kina Ferit.
"If you don't want to believe and insist that it's our friend's fault about what happened to your son then don't." One of them said coldly.
Lumapit ako sa kinatatayuan ni Ferit at binigyan siya ng isang napakalakas na sampal.
"Serra..." Rinig Kong tawag sa akin ni Denice.
"If something bad happened to my son. I won't forgive you, Osman." I said madly.
Biglang bumukas ang ER at inilabas si Izan na may bandages Ang kanyang ulo at may nakakabit na aparatu sa kanya kasama ang apat na nurse.
Hindi ko mapigilan na maiyak sa sitwasyon ng aking anak. This is the first time I saw him laying on that bed.
Tiningnan ko muna ng matalim ang mukha ni Ferit na blangkong nakatingin sa akin bago sumunod.
"Your time is near." Rinig Kong makahulugang Sabi ni Oliver at sumunod sa akin.
Sina manang at ang mga kaibigan ko ay nakasunod din sa aking likuran.
Ferit's POV
Minamasdan ko ang paglayo ni Serra kasama si Oliver sa amin. Sinundan nila ang kanilang anak.
Napa-upo ako sa upuan dahil sa panghihina.
"That asshole is bubbling something." Seryosong saad ni Gael.
"He is the father of Serra's kid." Pahayag na seryoso din ni Ichiro. "Can't believe that all this time Serra elope with him in the past six years." He adds.
"He doesn't change. He's still blaming you Ferit." Pahayag ni Ciro.
"Ciro, what is the condition of their child?" I ask to divert their attention. I don't have any strength to tackle what happened in the past.
"For now, I can't give full assurance that the kid is in a stable condition. Medyo may kalakasan ang pagkabagsak niya sa semento. That's why I ask to conduct CT scan test to make sure that there's no other complication."
"What's your plan, Ferit?"
"Waiting for the final findings" I said.
Naging tahimik Ang magkaibigan at hindi kalaunan ay napagdesisyunan nilang pumunta ng opisina ni Ciro.
Serra's POV
Dinala kami ng nurse sa room 105.
"Maam we need to go. If you notice something wrong with the patient pls. let us know immediately through that intercom."pahayag ng isa sa nurse.
"We will also check your son from time to time." She said at nagpaalam na umalis kasama Ang iba pa.
Linapitan ko ang aking anak at umupo sa kanyang tabi.
"Manang Lita." Rinig kong tawag ni Oliver sa katulong na ibinigay Niya sa amin.
"Patawarin mo ako hijo. Hindi ko nabantayan Ng maayos si Izan." Pahayag Ng matanda. "Hinabol niya kasi ang mga lobo na ipinabili niya sa akin hanggang sa daan...."
Naging tahimik paligid.
"So you're the one." Seryosong Sabi bigla ni Denice.
"You are the asshole who impregnate my best friend."
"Denice." Tawag ko sa kanya para patigilin siya.
Tiningnan ko Ang mukha ni Oliver na wala man lang kahit anong ekspresyon sa sinabi sa kanya ng aking kaibigan.
"Be thankful that we're here inside of this room. If not I won't hesitate to ruin your damn face." Galit na pahayag nito.
"You're barking at the wrong tree, woman." Malamig na pahayag ni Oliver.
"Denice pls. I'm asking you not here." I said.
"Labas Muna ako." Pagpapaalam niya.
"Pasensya na Serra. Sundan Lang namin si Denice baka Kung ano na namang kabaliwan Ang gagawin Niya." Pahayag ni Erica at hinila si Nazli na lumabas.
"Manang Lita, you can go back to the condo and have a rest." Pahayag ko sa matanda.
"Sige ma'am, salamat." Sabi nito at lumabas.
Nang kaming dalawa na lang ni Oliver ang nasa loob. Walang sinuman ang bumasag ng katahimikan.
- Writer
