Episode 02
1061 Words
"Samantha pov "
Tahimik ang buong paligid.
Tanging tunog lang ng kutsara at tinidor ang maririnig habang sabay-sabay kaming kumakain ng almusal.
Nakakapanibago.
Noon, sina Mama, Papa, at si Manang Fe lang ang kasama ko sa hapag. Pero ngayon… nariyan na si Kuya.
At kahit kumpleto kami—
Pakiramdam ko, may kulang pa rin.
“Oh, by the way, I heard you wanna go back to school. Is that true?”
Napatingin ako kay Papa nang magsalita siya. Agad akong ngumiti at tumango.
“If okay lang po sa inyo ni Mama…” mahina kong sagot, sabay tingin kay Mama.
“Of course, baby. I agree with that,” malambing niyang tugon.
Parang gumaan ang pakiramdam ko.
“Then—”
“Really? School?”
Naputol ang sasabihin ko.
Si Kuya.
“I heard you got low grades in your last school—”
“That’s enough, Lugan!” mariing sabi ni Papa.
Bigla akong napayuko.
Mainit ang pisngi ko.
Sa hiya.
Well… totoo naman ang sinabi ni Kuya.
Hindi ako kasing talino niya.
Palagi siyang nasa top 3.
Samantalang ako…
“Why? I’m just telling the truth,” natatawa niyang sabi.
Mas lalo akong napayuko.
“Lugan, I’m war—”
“Okay lang po, Papa.”
Pinilit kong ngumiti.
“Tama naman po si Kuya.”
At kahit masakit—
Nagpatuloy lang ako sa pagkain.
Hindi ko alam kung gaano na ako katagal sa loob ng banyo.
Nakakahiya.
Hindi ko akalaing darating ako sa puntong mahihiya ako sa sarili ko.
Huminga ako nang malalim bago ko tinapos ang pagligo.
Paglabas ko—
“K-Kuya…”
Mahina kong tawag nang makasalubong ko siya sa labas ng kwarto.
Pero hindi siya nagsalita.
Tiningnan lang niya ako.
Malamig.
Walang emosyon.
At saka siya umalis.
Para bang… wala lang ako.
Napangiti na lang ako sa sarili ko.
Isang pilit na ngiti.
Para itago ang sakit.
Pagbaba ko ng hagdan, nakita ko agad ang mga kaibigan ni Kuya sa living area.
Agad akong umiwas ng tingin.
Pero saktong tumingin din sila sa akin.
“Good morning po,” mahina kong bati.
Hindi ko na hinintay ang sagot nila.
Nagpatuloy na ako sa paglalakad.
Pagkalabas ko ng bahay, hinanap ko si Manong Edwin.
Gusto kong umalis.
Kahit saglit lang.
Nagpaalam ako kina Mama at Papa, at pumayag naman sila.
“Salamat po, Manong. Tatawag na lang po ako kapag uuwi na ako,” paalam ko bago bumaba ng sasakyan.
“Sige, Iha. Hihintayin ko tawag mo,” sagot niya.
Ngumiti ako.
At naglakad palayo.
Nasa park ako ngayon.
Napansin ko kasi ito kagabi, kaya gusto kong balikan.
At ngayon—
Hindi ko mapigilang mapangiti.
Maraming tao.
May mga pamilyang nakaupo sa damuhan.
May mga batang masayang naglalaro.
May mga magkasintahang abala sa isa’t isa.
At syempre—
Maraming pagkain.
At iyon ang isa sa dahilan kung bakit ako nandito.
Lumapit ako sa isang nagtitinda ng kakanin.
“Ate, dalawang balot po ng kakanin,” magalang kong sabi.
“Sige, Iha. Sandali lang ha, uunahin ko muna ‘yung nauna,” sagot niya.
Ngumiti ako at naghintay.
Pagkakuha ko ng pagkain, naglakad-lakad muna ako para humanap ng mauupuan.
Nang makahanap ako, agad akong umupo at nagsimulang kumain.
Habang kumakain—
Pinagmamasdan ko ang mga batang naglalaro.
Umaga pa lang, pero ang dami nang tao.
Mas dadami pa siguro mamaya.
Buti na lang at may malalaking puno rito.
Nagiging silungan sa init ng araw.
“Hi po, Ate.”
Napalingon ako nang may kumalabit sa likod ko.
Isang batang babae.
Ngumiti ako.
“Hello… may kailangan ka ba?” mahinahon kong tanong.
“G-Gutom na po kasi kami ng kapatid ko… pwede po bang pahingi?” nahihiyang sabi niya habang nakayuko.
Parang may kumurot sa puso ko.
Napatingin ako sa pagkain ko.
Dalawang piraso na lang ang natitira.
“Pero kung hindi po… okay lang po—”
“Nasa’n ang kapatid mo?” tanong ko.
“Ah… nandoon po,” sabi niya sabay turo sa isang batang lalaki na nakaupo sa di kalayuan.
“Tawagin mo siya. Ibibili ko na lang kayo ng bago. Malamig na rin ‘to.”
Agad siyang ngumiti at tumakbo.
Napangiti rin ako.
“Kumusta na kaya sila…?” mahina kong bulong.
Naalala ko ang mga batang naiwan ko sa probinsya.
Hindi ko man sila tunay na kapatid…
Sa puso ko, pamilya ko sila.
“A-Ate… ito po pala ang kapatid ko.”
Napatingin ako sa kanila.
“Hello. Ano mga pangalan niyo?” malambing kong tanong.
“Ako po si Ella, at siya po si Alien,” sagot ng batang babae.
Kumaway naman ang batang lalaki.
“Ako naman si Samantha… pero pwede niyo akong tawaging Ate Anna.”
Ngumiti sila.
At sa simpleng sandaling iyon—
Parang may kung anong gumaan sa loob ko.
Magkakasama kaming tatlo sa ilalim ng isang malaking puno.
Matapos naming bumili ng pagkain.
Doon nila gustong kumain.
At hinayaan ko lang sila.
Nakakatuwang panoorin.
“Naku, Alien, dahan-dahan! Baka matapon sa damit mo. Mahihirapan na naman tayong maglaba,” paalala ni Ella.
Napangiti ako.
Si Ella ay walong taong gulang.
Si Alien naman ay apat.
Wala na silang mga magulang.
At silang dalawa na lang ang magkasama.
Habang nagkukuwento siya kanina—
Hindi ko maiwasang maawa.
Hindi na siya nakapag-aral.
Dahil sa kapatid niya.
May mga kamag-anak sila, pero parang walang pakialam.
Buti na lang at may naiwan pang bahay sa kanila.
“Ate Anna… maraming salamat po,” sabi ni Ella.
Ngumiti ako.
Hindi ko na mabilang kung ilang beses niya nang sinabi iyon.
At sa hindi ko maintindihang dahilan—
Hindi ko sila kayang iwan.
“Ate… hindi ka pa po ba uuwi? Maggagabi na po…”
“Paano ko kayo iiwan?” seryoso kong tanong.
“May pagkain ba kayo sa bahay niyo?”
“Naku po… wala po. Babalik na lang po siguro kami—”
“Sama kayo sa akin.”
Napatingin sila sa akin.
Nagulat.
Pero tumayo ako.
At sumunod din sila.
Naglakad kami papunta sa malapit na grocery store.
Hindi ko kayang iwan sila na gutom.
Kung pwede ko lang silang isama pauwi…
Ginawa ko na sana.
“Ate… bakit po tayo nandito?” tanong ni Ella.
Ngumiti lang ako.
Hindi sumagot.
Hinawakan ko ang kamay ni Alien—
At sabay kaming pumasok.
Namili ako ng pagkain.
Habang si Ella ay tahimik lang na nakasunod sa amin.
- Writer
