“ฉันจะจบงานนี้ให้ไวที่สุด เมื่อจบ เราต่างคนต่างอยู่ ฉันจะทำเหมือนว่าไม่เคยรู้จักเธอและครอบครัวเธอมาก่อน”
“ขอบคุณที่เป็นลมใต้ปีกให้มาเฟียเด็กหัดบินแบบฉันละกันนะ”
“เธอน่ะถ้าล้มก็ล้มบนฟูก กลัวอะไร”
“แหมว่าแต่คนอื่น คุณก็เหมือนกันนั่นแหละ” พิ้งค์พลอยเอื้อมมือคว้าโทรศัพท์ในตอนที่สายมันตัดไปแล้ว เวลานี้เกือบตีหนึ่งซึ่งเธอเกิดอาการอ่อนเพลียอยากพักผ่อน จึงหยัดกายลุกไปหยิบกระเป๋าสะพายตัวเองเพื่อจะกลับบ้าน ส่วนชิ้นส่วนของชุดนักศึกษาเธอจะทิ้งไว้ให้เตชดูต่างหน้า
“ไปแล้วเหรอ”
“ไม่ค้างคืนด้วยหรอกนะไม่ต้องรั้ง เดี๋ยวต้องซวยเป็นคนดูแลคุณอีก”
“ดีใจต่างหาก แล้วจะไปชุดนี้?”
“เซ็กซี่ดีออก”
“ตามใจ”
“ขอรถคันหนึ่ง”
“เรื่องมาก”
“คุณตำรวจจะให้ฉันไปแท็กซี่สภาพนี้เหรอ”
เตชถอนหายใจแรงด้วยความหงุดหงิด ลมร้อนที่พ่นออกมาบ่งบอกว่าเขากำลังจะป่วย บาดแผลคงอักเสบ เขาพยุงตัวลุกจากเตียงมาเปิดลิ้นชักใต้โต๊ะกระจก ในน
