EP.6 ปั่น
1708 Words
“คิดถึงหนูละสิ”
“ใช่ คิดถึงทั้งคืน อยากจับเธอเข้าคุกเร็วๆ จัง”
“จับข้อหาอะไรคะ ลวนลามตำรวจรึเปล่านะ”
“ลุกออกไป!”
“ดื่มด้วยกันสิ คุณเป็นผู้โชคดีของวันนี้นะ”
“ฉันบอกให้เธอลุก!”
พิ้งค์พลอยซบลงที่บ่าอย่างออดอ้อน ทำราวกับว่าเธอเป็นเด็กตัวเล็กตัวน้อย “คุณอุ้มหนูไปทั้งอย่างนี้ได้ไหมคะ หนูเต้นเหนื่อย หมดแรง”
“อย่าขัดขวางการปฏิบัติหน้าที่” ตำรวจหนุ่มหลุดปากออกมาจนเขาอยากจะตบปากตัวเองหลายที พิ้งค์พลอยยั่วให้เสียสมาธิจนเขาคิดอะไรไม่ออก กลายเป็นปล่อยโป๊ะจนได้
“เอ้า! นี่มันนอกเวลางานของคุณไม่ใช่เหรอคะ คุณมาเที่ยวไม่ใช่เหรอคะ ขัดขวางอะไรกันคะเนี่ย อยู่ๆ ก็จะโดนตำรวจจับนอกเวลาราชการ ได้ด้วยเหรอ”
“สาบานว่าฉันอยากจะจับเธอเข้าคุกตอนนี้เลย ฉันไม่เคยเจอผู้หญิงคนไหนมารยาร้อยเล่มเกวียนได้ขนาดนี้ ทำตัวเหมือนใสซื่อแต่จริงๆ เป็นน้ำกรด หากอยู่กันสองคน ฉันคงถีบเธอสุดแรงให้ล่วงลงพื้น น้ำเสียงของเธอมันโคตรน่าสะอิดสะเอียนทำเหมือนเสียงเล็กเสียงน้อยทั้งที่ตัวสูงเหมือนเปรต”
“โหดจัง แต่จะติดคุกข้อหาเสียงสองได้ด้วยเหรอคะ” หากจะดูให้ใสกว่าเดิมแบบประชด เธอก็เลยจิ้มแก้มตัวเองแบบเด็กน้อยในวัยสดใส
“ลุก!”
เธอคลายมือออกจากลำคอหนา และลุกขึ้นทันทีตามคำสั่ง เธอยิ้มหน้าระรื่นแม้จะรู้ว่าเขาไม่พอใจ “ลุกก็ได้ค่ะ จะไปตรวจดูตรงไหนไหม” เตชเดินออกไปด้านนอกแบบไม่รู้จุดหมายปลายทาง เพียงแค่อยากห่างจากมาเฟียสาว แต่พิ้งค์พลอยเดินตามมา เขาเลยรู้ว่าต่อให้ตรวจค้นตอนนี้ก็ไม่มีทางเจออะไร
“สงสัยตรงไหนก็สามารถตรวจค้นได้นะ หนูบอกแล้วไง หนูบริสุทธิ์”
“ระวังฟ้าผ่าตายนะ”
“ไม่บริสุทธิ์ก็ได้ค่ะ พอดีเคยเสียตัวมาหลายรอบแล้วเหมือนกัน”
“หน้าไม่อาย”
“คุณตำรวจเองก็โชกโชนไม่ใช่เหรอ มันก็เรื่องปกติป่ะ”
“ต่อล้อต่อเถียงเก่งนักนะ”
“แค่อธิบายค่ะ”
“เถียงคำไม่ตกฟาก”
“ไม่เถียงด้วยแล้ว หนูมีบางอย่างให้คุณตำรวจดูนะคะ ตามมาค่ะ” ไม่รู้ทำไมเขาถึงบ้าจี้ตามเธอไป แต่ประตูห้องที่พิ้งค์พลอยกำลังจะเข้าไปมันมีลวดลายมังกรขยายปีกสองข้างบนประตูเหมือนที่มีคนเคยพูดถึงว่ามันเป็นห้องแห่งความลับของพิ้งค์พลอย
“นี่ห้องอะไร” เขามองไปรอบๆ มันก็คือห้องปกติที่ไม่ได้มีอะไรน่าสนใจสักนิด ซึ่งเขาไม่เอะใจเลยสักนิดว่าพิ้งค์พลอยจะพามาเก็บหลักฐานให้ตัวเองเสียเปรียบทำไม
พิ้งค์พลอยบิดยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ก่อนจะปลดเสื้อคลุมออกเหลือไว้เพียงชุดบอดี้สูทที่เปียกน้ำแนบชิดกับตัวและเธอพยายามจะถอดชุดบอดี้สูทโดยตอนนี้เธอกำลังหันหลังให้เขาอยู่ “ห้องแต่งตัวค่ะ คุณเตชช่วยพลอยถอดชุดได้ไหมคะ พอดีถอดคนเดียวถอดยาก” ซึ่งเธอก็ถอดไปแล้วถึงเอว
“ฉันเพิ่งรู้นะเนี่ยว่าเธอขายตัวด้วย”
ปึง! เขารีบเดินออกไป แล้วปิดประตูเสียงดัง หงุดหงิดที่ถูกพิ้งค์พลอยเจ้าเล่ห์ใส่ และเจ็บใจที่เขาไม่ได้อะไรเลย
“คิดจะเล่นแบบนี้ใช่ไหม อีเด็กเวร!”
“คุณเตชคะ” ผ่านไปไม่ถึงสองนาที พิ้งค์พลอยก็เปิดประตูออกมาพร้อมกับชุดคลุมที่ปกปิดร่างกายมิดชิด เตชไม่ยอมมองแต่เธอก็เดินมาให้เขามอง
“เป็นบ้าอะไรอีก”
“นี่คือเอกสารของผับค่ะ อยากได้ไหม” เตชรับมันมาเปิดดู แต่ก็เป็นอย่างที่คิด เขาไม่เจออะไรที่เป็นประโยชน์ เขาเสียเวลาเปล่า “ผับนี้พ่อของหนูเป็นเจ้าของค่ะ แต่ชื่อผับคือหนู หรือว่าสิ่งที่คุณรู้มา มันจะไม่ถูกต้องนะ หนูจะมีผับที่มีชื่อเป็นเจ้าของอีกผับหรือเปล่านะ”
“…” เขาชี้หน้าพิ้งค์พลอยด้วยความหงุดหงิดแต่ก็ทำอะไรไม่ได้กับการกวนประสาทนี้ เขาทำได้แค่เดินหนี
“ก็มันไม่มีอะไรจะให้มันมีอะไรได้ไงคะ บอกแล้วไงหนูคือผู้บริสุทธิ์” ถึงความจริงมันจะมีสิ่งที่ซุกซ่อนไว้ แต่เมื่อไม่มีหลักฐานในทางกฎหมายก็คือเธอยังเป็นผู้บริสุทธิ์ และยังไม่เข้าข่ายเป็นคดีเอาผิดได้
“…”
“จะไปแล้วเหรอคะคุณตำรวจ ว่างๆ มาเที่ยวใหม่นะคะ”
“…” ตำรวจหนุ่มไม่ตอบอะไร ไม่แม้แต่จะมองหน้าพิ้งค์พลอย เป้าหมายในใจเขาคือหาหลักฐานให้ได้ แม้ว่าเขาจะมีผลงานปราบมาเฟียมามากมาย แต่มาเฟียแต่ละคนฉลาดเป็นกรด และแต่ละเคสมันไม่ได้ง่ายเลย เขาต้องฝ่าฟันอุปสรรคหลายอย่าง บางงานต้องเอาตัวเข้าแลก และบางงานมันมีความซับซ้อนและความเสี่ยงสูง เขาไม่ยอมแพ้ง่ายๆและเขาจะกลับไปตั้งหลักใหม่เสียก่อน
“แต่ถ้ายังไม่ไป สิทธิพิเศษคืนนี้ยังไม่หมดนะคะ” ประโยคนี้ทำให้เตชหันหลังกลับ พิ้งค์พลอยเริ่มอ่อย เธอเปิดชุดคลุมเล็กน้อยจนเห็นชุดเปียกแนบร่างบางด้านใน
ก่อนไป ถ้าไม่ได้ระบายความอึดอัดใจคืนนี้เตชคงนอนไม่หลับ เขาเดินเข้าหาพิ้งค์พลอยด้วยท่าทางที่เปลี่ยนไป ถ้าอยากยั่วให้เขามีอารมณ์ เขาก็จะเป็นผู้ล่าให้เธอสมใจ
พิ้งค์พลอยตื่นเต้นที่เห็นสายตาหื่นๆ ของตำรวจหนุ่ม เธอค่อนข้างเซอร์ไพรส์และหัวใจเต้นแรงอย่างบ้าคลั่ง เขาในโหมดหื่นค่อนข้างกร้าวใจ เตชเอื้อมมือมาบีบคางมน และดันตัวเธอให้เดินไปชิดกำแพง มืออีกข้างของเขาจับอยู่ที่เอวของเธอ มือเรียวสัมผัสไปที่อกข้างซ้ายของเตชก็พบว่าหัวใจของเขาเต้นแรง
“คุณจะทำอะไรหนู” เธอไม่คิดว่ามันจะเร็วขนาดนี้ ใครจะไปตั้งรับทัน
“เธออยากให้ทำอะไรล่ะ” เหมือนเธอจะแพ้สายตายั่วจากเตช เขาขยับใบหน้าเลื่อนเข้าใกล้ทีละนิด เหมือนจะฟิน แต่ความฟินของเธอก็ถูกพังทลายลงเมื่อเตชคว้าข้อมือของเธอ บิดแรงให้เธอหันไปด้านหลังก่อนจะคว้าข้อมือของเธออีกข้างมาบรรจบกันแล้วหยิบกุญแจมือที่ซ่อนไว้ในกระเป๋าคาดเอวออกมาล็อก
กึก!
“ไอ้บ้า!” พิ้งค์พลอยโวยวายเมื่อเขาดันตัวเธอแนบชิดกำแพง สภาพตอนนี้เธอไม่ต่างจากนักโทษ ดูก็รู้ว่าตอนนี้เขาออมมือแต่เธอก็เจ็บ และพยายามดิ้นให้หลุดแต่เหมือนว่ายิ่งทำให้ตัวเองเจ็บแผล “คุณเตช หนูเจ็บ!”
“เหรอ เธอไม่ได้ชอบความรุนแรงเหรอ ฉันจะได้จำไว้”
“หนูเจ็บแผล ปล่อยหนูนะ”
“โชว์สกิลการเอาตัวรอดของมาเฟียมาหน่อยสิ อย่าให้กระจอกจนมองออกว่าเธอต้องการอะไร”
“หนูเจ็บแผล ปล่อย!” เขาเบามือลงเล็กน้อย ถ้าพิ้งค์พลอยเป็นผู้ชายเขาคงบีบแผลให้แหลกคามือ
“ฉันไม่รู้นะว่าเธอเคยมีกุญแจมือไว้เล่นรึเปล่า แต่กุญแจมือตำรวจ ไม่เหมือนกับกุญแจมือที่เธอเคยเจอมาแน่”
“เอาลูกกุญแจมาไขเดี๋ยวนี้เลยนะ ปล่อย!”
“ลูกมันอยู่ไหนก็ไม่รู้”
“คุณปล่อยหนูนะ หนูไม่ได้ทำอะไรผิด คุณจะมาทำแบบนี้กับหนูไม่ได้”
“โทษฐานที่เธอยั่ว กล้าครางป่ะ อยากลองฟัง เสียงครางดังๆดิ๊ มา แรดนักน่ะ”
เธอเคยดูสารคดีเกี่ยวกับผู้คุมขังที่ดุนักโทษ เสียงของเขาไม่ต่างกันเลย เธอแทบจะร้องไห้ มันไร้ซึ่งอารมณ์อีโรติกใดๆ ทั้งสิ้น “ปล่อยได้แล้ว หนูเจ็บ!”
“จำไว้ อย่าท้าทายคนอย่างฉัน” เขาดันศีรษะพิ้งค์พลอยเข้าหากำแพงเบาๆ แล้วกระซิบข้างหูด้วยน้ำเสียงดุ “น้ำหน้าอย่างเธอคงหาทางออกจากกุญแจมือได้นะ ไม่งั้นก็ลองเข้าไปนอนในคุก ซ้อมก่อนของจริงจะได้ไม่ตื่นเต้น สิทธิพิเศษสำหรับเธอคนเดียว”
“กรี๊ดดดดดดดดดดดดด”
ว่าจบเตชก็เดินหนี สองมือปิดหูทันทีเมื่อพิ้งค์พลอยกรี๊ดตามหลังมา เขามีความสุขจนจะล้นออกปาก เสียงกรี๊ดของหญิงสาวคงทำให้เขานอนหลับสบาย
อาชวินยืนอึ้ง เขาเป็นจ่าที่ย้ายมาใหม่แล้วเพิ่งลงพื้นที่กับเตชครั้งแรก เขาคิดว่าเตชทำเกินกว่าเหตุไปด้วยซ้ำ
“ถ้าเด็กเปรตนี่เป็นเมียผม ผมจะทำขนาดนี้ไหม และถ้าผมต้องเป็นผัวของเด็กนี่ผมขอกัดลิ้นตายดีกว่า” เตชแก้ต่าง เพราะเธอทำให้หลายคนคิดไปแบบนั้น เขาคว้าลูกกุญแจในกระเป๋าคาดเอวมาโชว์ให้พิ้งค์พลอยดู ทำให้เธอรีบเดินมาขอ เธอทำปากขมุบขมิบจับใจความไม่ได้แต่คงจะด่าเขาแน่นอน เขาก็เลยโยนลูกกุญแจใส่ในแก้วเหล้าที่อาชวินถือมาด้วย ทำให้อาชวินอดดื่มมันต่อ
“วิน คุณมีกุญแจมือมาอีกอันไหม ผมจะได้บอกให้เด็กแถวนี้รู้ว่ากุญแจมือมันก็ใส่ข้อเท้าได้”
“มะ…ไม่มีครับ”
“เจออะไรไหม” เตชเดินไปคุยกับพงษ์
“ไม่เจอครับ”
“ชั้นใต้ดินล่ะ”
“เข้าไปแล้วครับ มันก็เป็นบาร์ปกติ”
“เออ งั้นกลับ”
“ก็มันไม่มีอะไรจะให้เจอได้ไงล่ะ ปล่อยหนูด้วยคุณตำรวจ!” พิ้งค์พลอยโวยวาย เตชกับพงษ์ก็จะกลับแล้ว อาชวินมองพิ้งค์พลอยด้วยความสงสารแต่ก็ไม่รู้ต้องเอาไงต่อ
“เดี๋ยวครับ ผมต้องทำไงต่อ”
“เอากุญแจไปโยนน้ำ”
“นี่ก็น้ำนะครับ” อาชวินโชว์แก้วของเขาให้ดู น่าเสียดายที่เขาดื่มไปแค่จิบเดียว
“แม่น้ำโขง”
- Writer
- chap_listContents
- likeADD