EP.15 หลอกลวง
1807 Words
EP.15
พิ้งค์พลอยนั่งเงียบๆ ไม่ตอบอะไรกลับ ปล่อยให้เตชเข็นวีลแชร์มายังห้องพักผู้ป่วยวีไอพีใหญ่ เห็นความหรูหราภายในห้องที่ราวกับโรงแรมแล้วเตชถอนหายใจแรงออกมาอย่างเปิดเผย เขาไม่เคยใช้เงินเปย์ผู้หญิงคนไหนมากเท่านี้มาก่อน ดูท่าแล้วน่าจะเกือบเจ็ดหลักหากยังไม่ได้ออกจากโรงพยาบาลเร็วๆ นี้ ขนหน้าแข้งไม่ร่วงแต่ก็รู้สึกเสียดายเงิน กวาดสายตาสำรวจพอควรแล้วเขาก็เข็นวีลแชร์พาเธอมายังเตียงผู้ป่วย แต่อีกนิดก็จะชนเตียงแล้ว
“ถ้าฉันไม่จ่ายเงินค่าห้องให้ ปกติแล้วใครจ่ายให้เธอ ค่าใช้จ่ายต่างๆในชีวิตประจำวันน่ะ”
“จ่ายเองสิคะ”
“เรียนก็ยังไม่จบ เอาเงินมาจากไหนเยอะแยะ”
“มีธุรกิจค่ะ ไม่ใช่แค่ผับนะ มีแบรนด์เครื่องประดับด้วย ไม่ใช่เงินสกปรกหรอกค่ะ วางใจได้ ทำไมคะ จะตรวจสอบเส้นทางการเงินฉันเหรอ หรือหาวิธีชักดาบ ผิดคำพูด อ๋อ อีกอย่างโรงพยาบาลนี้ไม่เข้าร่วมโครงการคนละครึ่งนะ เงินเดือนตำรวจพอไหม”
“ฉันมีปัญญาจ่าย แต่เสียดายเงินเฉยๆ สิ่งที่ฉันจ่ายไปหวังว่ามันจะคุ้มค่านะ”
“หรือเราจะตรวจสอบเส้นทางการเงินของตำรวจดี อู้ฟู่จังเลยนะ”
“เป็นลูกคนรวยโดยกำเนิด ทำงานมาหลายปีมีเงินเก็บ ได้รับมรดกจากแม่ที่เสียไปแล้ว มีที่ดิน ตึก คอนโดใจกลางเมือง แม่เคยเป็นพยาบาลและไต่เต้าจนได้ทำงานฝ่ายบริหารในโรงพยาบาลตำรวจ แค่นี้รวยได้ยัง หรืออยากจะฟังต่อ” เขาไม่อยากอวดโอ้แต่ก็ไม่อยากให้เด็กสาวเข้าใจไปเป็นอย่างอื่น
“โอเคค่ะ ท่านมหาเศรษฐี”
“ขึ้นไปนอน ถอดออกให้หมดแว่น แมสก์ ผ้าพันคอน่ะ เร็วด้วย ไอ้โฬมมันกำลังมาหาเธอ”
“คุณรู้ได้ไง”
“เอาไป ฉันจะหลบในห้องน้ำในห้องรับแขก บอกบทเธอเวลาเธอคุยกับมัน” เตชหยิบอินเอียร์ของเขาข้างหนึ่งใส่หูข้างขวาของพิ้งค์พลอย ลักษณะของมันเหมือนหูฟังที่ใช้ฟังเพลงทั่วไปแต่ใช้สื่อสารอย่างแนบเนียนระดับวิทยุสื่อสารของตำรวจ เขาทดลองระบบเสียงกับพิ้งค์พลอยจนชัดเจนและสื่อสารรู้เรื่อง
“มันเนียนเหรอ”
“เออ”
“คุณกำลังจะทำอะไร บอกฉันบ้างได้ไหม”
“อยากรู้สถานที่ผลิต มันย้ายไปย้ายมา เล่นมายากลเก่งมาก น่าโมโห ไม่รู้ว่าที่จริงของมันคือที่ไหนกันแน่”
“แปลว่ามันรู้ว่าตำรวจจ้องเล่นงาน”
“ฉันยอมรับนะว่าฉันมักง่ายที่ใช้เธอ แต่คราวนี้ถ้าเธอพลาดอีก เธอโดนแน่”
ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!
เสียงเคาะดังขึ้นมาจากด้านนอกคงจะเป็นโฬมที่มาเคาะหรือไม่ก็อาจจะเป็นคนอื่น เตชรีบเดินเข้าไปในห้องน้ำตรงห้องนั่งเล่น เขาพยายามปิดประตูให้เบาที่สุดเพื่อความเนียน พิ้งค์พลอยรีบขึ้นเตียงหยิบโทรศัพท์มาทำเนียนว่าเปิดเพลงฟังอยู่จริงๆ
แกร๊ก~
โฬมเปิดเข้ามาเองเพราะห้องไม่ได้ล็อก เขามาพร้อมกับกระเช้าผลไม้และหอบความรู้สึกผิดมากมายมาด้วย พิ้งค์พลอยไม่ทักทาย เธอนอนตะแคงข้างหันหลังหนีเมื่อโฬมนำของฝากมาวางไว้ที่โต๊ะ
“พลอย”
“…” พิ้งค์พลอยไม่ตอบอะไรกลับทั้งที่ได้ยินชัดเจน รู้สึกว่าเกลียดขี้หน้าโฬม ความจริงแล้วเธอไม่อยากจะติดต่อกับโฬมอยู่แล้ว แต่ในเมื่อมาถึงขั้นนี้เธอก็ต้องแสดงละครตบตากันต่อไป เธอสะบัดแขนหนีเมื่อโฬมเอื้อมมาสัมผัสเบาๆ
“พลอย พี่ขอคุยกับพลอยหน่อยสิ” โฬมถือวิสาสะดึงหูฟังของพิ้งค์พลอยออกจากหู เธอรีบลุกขึ้นแล้วดึงหูฟังกลับมาใส่ไว้ดังเดิม
“มาทำไมคะ”
“พี่ขอโทษนะที่มาหาพลอยช้า แต่พี่เพิ่งรู้ว่าพลอยเข้าโรงพยาบาลเลยมาเยี่ยม เป็นอะไรมากไหม พี่ขอโทษนะ”
“กองไว้ตรงนั้นแหละ ทำกับพลอยไว้เจ็บแสบยังมีหน้ามาหาพลอยอีกนะ พี่ใส่ย***าๆ ให้พลอยกินทำไมวะ”
“พี่อยากมีอะไรกับพลอยอีก พี่คิดถึงพลอย พี่แค่คิดตื้นๆ ว่ายานั่นมันจะทำให้พลอยยอมพี่”
“ชั่ว!”
เพียะ!
หน้าด้านขวาของโฬมสั่นเพราะแรงตบของพิ้งค์พลอย เธอไม่ได้อยากตบแต่ผู้กำกับที่อยู่ในห้องน้ำสั่งมาเธอเลยต้องแอคติ้งให้ตามคำสั่ง การจะตบใครสักคนมันต้องโกรธมากๆ พิ้งค์พลอยการละครไม่เกินจริง เธอเรียนนิเทศศาสตร์เรื่องแค่นี้เธอทำให้เตชได้สบาย จึงต้องแอคติ้งว่าโกรธมากๆ ให้สมจริง
“พลอยพี่แค่ไม่คิดว่าดาด้ากับลูกจะมา ถ้าเขาไม่มาขัดขวาง พลอยคงได้ระบายกับพี่ พลอยจะได้นอนกอดพี่อย่างมีความสุขไง ตัวเล็กของพี่ ลองคิดดูซิ ว่ากอดของพี่มันอุ่นแค่ไหน”
(แหวะ!) เกือบเผลอจินตนาการตามแต่น้ำเสียงขยะแขยงของเตชรั้งสติกลับมาได้พอดี
“หัดคิดบ้างก็ดี เพราะสุดท้ายแล้วคนซวยคือพลอยทั้งหมด ที่พลอยต้องเข้าโรงพยาบาลก็เพราะพี่”
“พี่ขอโทษ ให้พี่ทำไงดีพลอยถึงจะหายโกรธ ดูแลพลอยทั้งคืนได้ไหม”
“ไม่ต้อง พลอยไม่อยากเห็นหน้าพี่ ออกไปให้พ้น”
“พลอย พี่ขอโทษ”
พิ้งค์พลอยเบะปากด้วยความสะอิดสะเอียน มองจากดาวอังคารก็รู้ว่าคำขอโทษของโฬมมันไม่จริงใจสักนิด เขาพูดแค่เอาตัวรอดไปวันๆ “แล้วสรุปยาที่พลอยกินมันยาอะไร”
“ยาปลุกเซ็กซ์ทั่วไป”
“ไม่ทั่วไปหรอก มันรุนแรงกว่ายาทุกชนิดบนโลกด้วยซ้ำ แค่นี้ยังโกหก แล้วพลอยจะเชื่ออะไรพี่ได้อีก”
“ใช่ มันรุนแรง แล้วพลอยได้มีอะไรกับใครไหม”
พิ้งค์พลอยอึ้งไปสักพักกับคำถาม ร่างกายมันไปเอง พิ้งค์พลอยยกมือแล้วชูนิ้วกลางขึ้นมาโดยไม่รอฟังเสียงของเตช “พลอยช่วยตัวเองจนเจ็บหมดแล้วเนี่ย”
“พี่ขอโทษ พี่…”
เพียะ!
หน้าด้านซ้ายของโฬมสั่นตามมาติดๆ ครั้งนี้เธอตั้งใจตบเองโดยไม่รอคำสั่งจากเตช แค่ตบระบายอารมณ์ ตอนนี้เธอใช้เสียงเยอะจนเริ่มจะเจ็บคอ แต่คำสั่งในหูที่ได้ยินยังมีอีกมาก เธอจะต้องใส่อินเนอร์นางร้ายตามที่เตชกำกับ
“เปลี่ยนคำขอโทษเป็นบอกสถานที่ผลิตยามา”
“ห๊ะ?”
(คือพลอยอยากได้ยาดีๆ แบบนี้บ้าง พี่ก็รู้ว่าพลอยเป็นมาเฟีย พลอยอยากได้ยาไปขายในตลาดมืด ของผิดกฎหมายที่พลอยมีในครอบครองคือ….) พิ้งค์พลอยแสยะยิ้มอย่างรู้ทัน เตชกำลังจะจับปลาสองมือ โชคดีที่เธอมีสติและรู้ทันเขาไม่หลุดพูดอะไรออกไปแบบคราวก่อน
“พลอยเป็นมาเฟียแค่แบบกิ๊กก๊อก ไม่มีของผิดกฎหมาย แต่นี่มันจะเป็นของผิดกฎหมายชิ้นแรกของพลอย มันน่าจะมีราคาแพงมาก พลอยอยากขาย อยากรวย บอกสถานที่ผลิตมา”
“พี่บอกไม่ได้ แต่ถ้าพลอยอยากได้เดี๋ยวพี่ผลิตให้”
“ทำไม ถ้าไม่ไว้ใจกันก็ไม่ต้องมายุ่งกับพลอยอีก ออกไป!”
เพียะ!
ไม่รู้เตชโมโหอะไร เขาให้เธอตบโฬมโดยไร้เหตุผล โชคดีที่โฬมไม่จูบเธอ มันเลยไม่กลายเป็นหนังตบจูบ ที่เธอทำตามคำสั่งเพราะแค่สะใจ แล้วโฬมก็ยอมให้ตบเหมือนคนที่รู้ว่าตัวเองผิดและยอมได้รับโทษ ทั้งที่เธอดูออกว่าโฬมกำลังแอคติ้ง เขาเจ็บแต่เขากำลังทำตัวเป็นพระเอกในละครหลังข่าว น้ำตาไหลนองแก้ม ยืนเก๊กมีมาดน่าหมั่นไส้
“กลับไปอยู่กับลูกกับเมียพี่เลยไป พลอยไม่อยากเป็นเมียน้อยใคร” น้ำตาสั่งได้ดั่งใจ เมื่อเตชขอเธอก็เล่นให้ แล้วเธอก็ต้องผลักโฬมออกห่าง ทำทีว่ากำลังใจแตกสลาย
“พลอยใจเย็นสิ พี่รักพลอยนะ รักมากด้วย พี่อยากอยู่กับพลอย อย่าไล่พี่เลยนะ รู้ไว้นะว่าพี่รักพลอยมากกว่าด้าอีก พี่จะรีบเคลียร์ทุกอย่างแล้วเรามาสร้างครอบครัวไปด้วยกันนะ พลอยรู้ไหมว่าพี่โคตรเสียดายเลย เราน่าจะเจอกันให้เร็วกว่านี้ ทำไมสวรรค์ใจร้ายกับพี่ส่งพลอยมาทีหลังด้าทำไมก็ไม่รู้ พี่อยากให้เราเจอกันเร็วกว่านี้”
(จะอ้วก!) เสียงของเตชทำให้เธอเกือบหลุดขำ เธอก็คิดแบบเดียวกับเตช แต่ต้องเก็บอาการไว้ สะอิดสะเอียนแม้โฬมเข้ามาปาดน้ำตาให้ เขากำลังทำตัวอบอุ่นให้เธอวางใจเหมือนทุกครั้ง เขาจะกอดแต่เธอก็ผลักออก
(โคตรเพี้ยน โคตรเบียว ชอบไปได้ยังไงวะ)
“ก็บอกมาดิ ถ้าไม่บอกพลอยไม่หายโกรธ และอย่าหวังว่าเราจะเห็นหน้ากันอีก”
“แต่พลอยห้ามบอกใครนะ สัญญาไหม”
“สัญญา”
“พี่บอกได้แค่ว่าโรงงานตั้งอยู่ที่ราชบุรี รอบข้างเป็นสวนอ้อย โรงงานนี้ผลิตน้ำอ้อยบังหน้า จริงๆ แล้วมันเป็นแหล่งผลิตยาเสพติดด้วย”
“ราชบุรีมันไกล มีที่อื่นอีกไหม พลอยอยากได้ใกล้กรุงเทพมันสะดวกดี”
“สมุทรปราการ โรงงานผลิตเครื่องสำอาง แต่เบื้องหลังก็นั่นแหละ มียาทุกชนิดที่ไม่ถูกกฎหมาย”
“มีที่ไหนอีกไหม”
“มีแค่นี้”
“พาพลอยไปได้ไหม”
“อย่าเลยพลอย ถ้าอยากได้เดี๋ยวพี่สั่งผลิตให้”
“ชื่อโรงงาน!” หากจะสุ่มไปคงสุ่มกันตาแตก สู้รู้สถานที่ไปเลยคงไม่มีเรื่องน่าผิดพลาดและปวดหัว
“สัญญานะว่าจะไม่แอบไป”
“ไม่เชื่อใจกันแบบนี้ก็ไม่ต้องมายุ่ง! เลิกกันไปเลย” ผู้หญิงตอนโกรธมันจับเนื้อต้องตัวไม่ได้อยู่แล้ว พิ้งค์พลอยกำลังทำแบบนั้นเล่นใหญ่เกินเบอร์ ก็ทำตามคำสั่งแต่ปกติเธอไม่เป็นแบบนี้ ตอนแรกคิดว่าไม่เนียนแต่เนียน โฬมดูแคร์เธอเป็นอย่างดี ซึ่งเธอกำลังสนุกที่ได้หลอกลวงเขาคืนบ้าง คนที่ไว้ใจสุดท้ายร้ายที่สุด พออินแล้วก็เกือบจะยิ้มน่าชั่วออกมา
“พลอยอย่างอแงสิ พี่เชื่อใจพลอยพี่แค่บอกเฉยๆ”
“น่ารำคาญ ไปไหนก็ไปเลย พลอยเกลียดพี่”
“เดี๋ยวนายพี่ด่า คนนอกห้ามเข้า มีอะไรพลอยสั่งผ่านพี่ได้เลยนะ ไม่งอแงนะ”
“นายพี่คือใคร นี่พี่มีนงมีนายอะไรพลอยไม่เห็นรู้เลย”
“มันค่อนข้างเป็นความลับน่ะ พี่เล่าไม่ได้ พลอยอยากได้ยานี้เท่าไรเดี๋ยวพี่สั่งให้”
“โรงงานชื่ออะไร”
“เดี๋ยวพี่ส่งให้ในไลน์ ดังนั้นพลอยเลิกบล็อกไลน์พี่ด้วย”
- Writer
