EP.4 เด็กนรก
1703 Words
EP.4
“สืบหาฉันเจอ แต่ไม่รู้เหรอว่าตรงนี้ไม่ใช่ที่รับแจ้งความ ไปข้างล่าง”
“ก็ฉันจะแจ้งความตรงนี้ วันนั้นคุณก็เห็นว่าฉันโดนทำร้าย ไม่ได้ไปฆ่าใคร ถ้าฉันฆ่าคนฉันคงไม่หนีหัวซุกหัวซุนแบบนั้นหรอก”
“ลงไปข้างล่าง อย่าให้ฉันหงุดหงิด”
“แต่ฉันอยากให้คุณช่วยฉัน อันดับแรกคุณต้องฟังฉันก่อน”
“ผู้กำกับ…”
“ผู้กำกับไม่ได้มีหน้าที่นี้โดยตรง แต่ถ้าฉันร้องเรียนคุณขึ้นมาล่ะ”
“จะมาขอความช่วยเหลือหรือมาขู่ มาเฟียนี่มันเหมือนกันหมดทั้งโลกรึยังไง”
“ขอความช่วยเหลือค่ะ เดือดร้อนมากด้วย แล้วตอนนี้คุณก็ต้องเห็นว่าฉันเป็นประชาชนที่ได้รับความเดือดร้อนไม่ใช่มาเฟียที่คุณเกลียด เพราะถ้าคุณจะเกลียดมาเฟีย มีคนที่จะทำให้คุณเกลียดยิ่งกว่านี้” พิ้งค์พลอยปลดสายกระเป๋าสะพายข้างราคาแพงออกจากแขน เธอเปิดรื้อเอาเอกสารบางอย่างออกมาให้เตชดู
“คือฉัน…”
“เธอพูดกับผู้ใหญ่อย่างนี้เหรอ”
“คือพลอย…”
“เราสนิทกันเหรอ”
“คือหนู” พิ้งค์พลอยพยายามเก็บสีหน้าหยาบคายของตัวเอง สรรพนามนี้กับพ่อกับแม่เธอยังไม่ใช้ เธอจะแทนตัวเองกับพ่อแม่ด้วยชื่อเล่นตลอด แล้วเขาเป็นใครถึงมาบังคับเธอได้
“เออ หัดมีมารยาทกับผู้ใหญ่บ้าง”
“ค่ะ” เธอตอบประชด “คือหนูมีเรื่องกับนางสาว ดาริกา ธรณีวิวัฒน์ เมื่อหกเดือนที่ผ่านมา สาเหตุที่ทะเลาะกัน คือเรื่องผู้ชายค่ะ”
“เด็กสมัยนี้มันไม่มีเรื่องอื่นแล้วรึไงวะ เลี่ยมทองรึไงถึงได้แย่งกันนัก”
“คุณดาริกาอายุ36 ไม่เด็กแล้วนะคะ คุณดาริกา คบกับคุณชัยภัทร มา13 ปี มีลูก3คน เขาคบกันมานานมาก และคุณชัยภัทร หรือที่เขามีอีกชื่อคือโฬม ได้คบหาดูใจกับหนูเป็นเวลาหนึ่งปี ซึ่งหนูไม่รู้ว่าเขามีภรรยาและลูกอยู่แล้ว”
“ทีฉัน เธอยังสืบได้ แต่กับผัวตัวเองไม่เห็นสืบ มาเฟียแบบไหนวะที่มันตายน้ำตื้นได้อ่ะ ลองคิดดูดิ”
“…” พิ้งค์พลอยแสร้งยิ้มธุรกิจทั้งที่เธอรู้ตัวว่ากำลังโดนดูถูกอยู่ ความจริงตอนนั้นเธอไม่ได้สงสัยอะไรเลยไม่คิดว่าจะเจอผู้ชายชั่ว หลอกลวงเธอได้ถึงขนาดนี้ ซึ่งเธอจะปล่อยผ่านเรื่องนี้ไป แต่สิ่งที่จะไม่ปล่อยแน่ๆ คือเธอจะทำให้ตำรวจอย่างเขาตายน้ำตื้นให้ได้
“แล้วไงต่อ ที่เธอจะเวิ่นเว้อน่ะ”
“หนูไม่เคยรู้ว่าตัวเองเป็นมือที่สามเลย จนความแตก หนูโคตรเจ็บปวดที่เขาทำแบบนี้กับหนู อยากเลิกแต่ก็เลิกไม่ขาดมันผูกพัน และเขาสัญญาว่าจะเลิกกับเมีย”
“อย่าบอกนะ…”
“หนูไม่โง่เชื่อ หนูอยากให้เขากลับไปหาเมีย และอยากให้เราเลิกกันขาดสักที แต่เขาก็มาวอแว มันมีช่วงหนึ่งที่หนูคล้อยตามนะ แต่ปัจจุบันคือตัดขาดกันแล้ว ใจแข็งแม้พี่โฬมมาง้อ ไม่อยากเป็นเมียน้อยใคร แล้วคุณรู้ไหมทำไมดาด้าถึงแค้นหนูขนาดนั้น เพราะไอ้ผู้ชายเฮงซวยเนี่ยแหละ มันพูดกับหนูอีกอย่าง พูดกับเมียอีกอย่าง มันบอกเมียมันว่าหนูไม่ยอมเลิก หนูจะเอามันไปให้ได้ หนูอยากเป็นเมียน้อยมัน หนูจะแย่งมัน หนูขาดมันไม่ได้ มันเลยไม่กล้าบอกเลิกหนู ไม่กล้าทิ้งหนู บอกว่าสงสารหนู อีด้ามันโง่เชื่อผัว อีด้ามันเลยตามแค้นหนูไม่เลิก มันคิดว่าหนูเป็นตัวเลวทรามที่ไปทำลายครอบครัวมัน มันเลยเล่นงานหนูสารพัด”
“…”
“นี่เป็นหลักฐานที่พวกมันกระทำกับหนู” เธอยื่นเอกสารทั้งหมดที่มีให้เตช มันเป็นแค่หลักฐานการทะเลาะวิวาทเล็กๆ โพสต์ด่ากันในโซเชียล และหลักฐานที่ดาด้าทำให้เธอขายหน้ากลางห้าง ส่วนเรื่องถูกยิงเธอไม่มีหลักฐานอะไรเลย “พ่อของดาด้าเป็นตำรวจ คุณพอจะคุ้นชื่อพันตำรวจเอก รัชพล ธรณีวิวัฒน์ ผู้กำกับการสถานีตำรวจนครราชวังเพชรไหม เขาพยายามปล่อยข่าวใส่ร้ายหนูและยัดคดีให้หนู เขาเป็นคนที่สวมเครื่องแบบกฎหมายที่ทำผิดกฎหมายซะเอง เขาเป็นตำรวจที่ไม่ขาวสะอาดนัก เขามีอำนาจมากพอจะทำให้คนที่เขาไม่ชอบกลายเป็นผู้ต้องหาได้ในคืนเดียว ซึ่งคนที่เขาไม่ชอบคือ หนู ศัตรูของลูกสาวตัวเอง”
“…”
“และพ่อของดาด้า มันไม่ได้กระทำแค่หนูคนเดียว เรื่องเน่าเฟะของเขายังมีอีกมากมาย”
“ถ้าเธอพูดจริง ฉันจะรู้เอง แต่ถ้าเธอโกหก เธอเองก็ไม่รอด”
“หนูไม่โกหกหรอก หนูไม่มีหลักฐานมากพอ เป็นหน้าที่คุณที่จะต้องหาเพิ่ม หนูว่าคุณคงได้ยินเกี่ยวกับพ่อดาด้ามาบ้างนะ ทุกครั้งที่มีคดีใหญ่ที่เกี่ยวข้องกับยาเสพติดมักจะมีชื่อเขาเกี่ยวข้องอยู่ด้วย และเรื่องมักเงียบหายภายในไม่กี่วัน”
“แล้วเธอเสพหรือขายถึงรู้ขนาดนั้น”
“คุณ! หนูซีเรียสนะ คุณต้องช่วยหนูนะ” จริงๆ แล้วเธอไม่แจ้งความก็ได้ จะเปิดโปงเองก็ได้แต่มันก็ค่อนข้างยาก เธอจึงไม่ลงแรงเองให้เหนื่อย สู้ปล่อยให้ตำรวจทะเลาะกันเองสนุกกว่า “ถ้าคุณเปิดโปงรัชพลได้ มันก็เป็นประโยชน์ต่อตัวคุณเองนะ”
“ต่อฉันหรือต่อเธอกันแน่”
“ต่อคุณสิ หนูว่าถ้าคุณแฉตำรวจพวกนี้ได้คุณก็ได้ผลงาน ตำแหน่งที่เลื่อนคดีเพื่อนร่วมงานทั้งนั้น เก๋ป่ะละ”
“…”
“คุณได้ผลงาน ส่วนหนูได้ความสบายใจ ไม่ต้องระแวงว่าจะถูกใครทำร้าย ทีนี้เห็นป่ะว่าใครได้ประโยชน์มากกว่า”
“แน่ใจว่าเธออยากได้แค่นั้น”
“แล้วคุณจะให้ฉันอยากได้อะไรอีกละ หรือคุณอยากได้ฉันเป็นค่าตอบแทนล่ะ”
“ทุเรศ”
“ตำรวจน้ำดีอย่างคุณ คงไม่อยากปล่อยให้ตำรวจเลวๆ อยู่ในวงการนี้หรอก ใช่ไหม”
“กลับไปได้แล้ว เดี๋ยวที่เหลือฉันจัดการเอง”
“หมายความว่าคุณจะทำ”
“ถ้าฉันจะทำ ฉันจะทำเพื่อตัวเอง ทำเพื่อประเทศชาติ ไม่ได้ทำเพื่อเธอ”
“…” เธออยากจะเบ้ปากมองบนแต่ก็ต้องเก็บสีหน้า
“และฉันไม่มีวันเป็นฝ่ายเดียวกับเธอ”
“…”
“จำไว้ ยัยเด็กนรก”
คำก็ด่าสองคำก็ด่า แต่เธอก็ดึงสีหน้าเรียบเฉย ถ้าเขาต้องการแบบนั้นเธอก็จะเป็นให้
“คุณเชื่อใจหนูเถอะ หนูวางมือแล้ว เส้นทางสายนี้มันอาจไม่เหมาะกับหนู หนูอยากกลับตัวกลับใจเป็นคนดี”
“นักโทษตอนปล่อยออกจากคุกแม่งพูดอย่างนี้ทุกคน”
“แต่หนูไม่ใช่นักโทษ หนูเป็นผู้บริสุทธิ์”
“เดี๋ยวก็รู้”
“รู้แน่ ถ้าเคลียร์เรื่องนี้จบ หนูจะไปใช้ชีวิตสวยๆที่ปารีส ตามที่พ่อแม่บังคับ พ่อแม่หนูไม่ได้ชอบที่หนูทำแบบนี้ เขาเป็นห่วง ผู้หญิงอย่างหนูไม่ควรมาระเบิดภูเขาเผากระท่อมเหมือนหนังอาหลองกับพวกผู้ชาย เขาไม่อยากให้หนูอยู่ในแวดวงนี้ด้วยซ้ำเพราะอันตรายเกิน เขาอยากให้หนูอยู่ต่างประเทศ ซึ่งหนูหลีกเลี่ยงมาตลอด แต่หนูคิดว่าปีหน้าหนูจะไปอยู่ที่นู่นไปเป็นดีไซเนอร์แล้ว”
“ใครถาม”
“อยากเล่าให้ฟังค่ะ”
“เหมือนจะหลอน”
“แล้วแต่คุณจะคิด แต่หนูไม่เสพแล้วก็ไม่ขายด้วย”
“ออกไปได้แล้ว เกะกะลูกตา”
“กลับก็ได้ค่ะ” เธอจะคว้าเอกสารเธอกลับ แต่เขาก็ดึงมันเอาไว้ เขาไม่พูดอะไร ยังคงเก๊กอยู่ เธอเลยลุกขึ้นและเดินออกจากเก้าอี้ หมุนตัวหนึ่งรอบแล้วไหว้แบบถอนสายบัวประชดประชันก่อนจะเดินออกไปจากห้อง
สองคืนต่อมา
ผับ PiNKs
“วันนี้คนเยอะว่ะเจ๊” เพทายเดินมาพร้อมกับเครื่องดื่ม เขาเดินมาหาพิ้งค์พลอยที่ยืนกอดอกอยู่ชั้นบนเพียงลำพัง เธอโยกกายไปตามเสียงเพลงเบาๆ กำลังยืนริมระเบียงดูผู้คนมากมายที่กำลังเต้นกันอย่างสนุกสนาน เป็นสิ่งที่เห็นแล้วมีความสุขเวลาเห็นคนอื่นมีความสุขในสิ่งที่เธออยากมอบให้
“อือ วันเสาร์ก็แบบนี้แหละ”
“กูว่าวันนี้รับทรัพย์รัวๆ”
“เปิดบ่อนไหม ชั้นลับใต้ดินมันเงียบเหงามานานแล้วนะ”
“ไอคินมันจัดการเรียบร้อยแล้ว มึงมาช้าไป”
“กูติดเรียน”
“เรียนอะไรวันเสาร์”
“พอดีไปเรียนทำขนมกับสาวมา”
“แหมมม”
“ก็นิดหนึ่งน่ะ”
“แล้วไม่พาสาวมาด้วยล่ะ”
“แก๊งเราจะฉลองก่อนปลดเจ๊ลงจากตำแหน่งหัวหน้าแก๊งทั้งที มันก็ต้องเต็มที่ป่ะ ไม่อยากให้สาวมาเห็นสภาพกูไม่ดี”
“กูไม่ได้ปลดจากตำแหน่ง กูให้ไอ้แม็กมีหน้าที่รักษาราชการแทนก็แค่นั้น”
“เดี๋ยวนี้ใช้คำราชการมาก ออร่าคนจะมีผัวเป็นตำรวจอ่ะเนอะ”
“อย่าแซว ยังไม่เข้าใกล้คำนั้นเลย”
“รีบๆ”
“ช่างแม่งก่อน วันนี้เต็มที่ ยันหว่างเลย”
“วันนี้เจ๊จะคืนตำแหน่งในบ่อนไหม”
“ไปดิ กูอยากได้เงินมึงอยู่พอดี”
“เงินผมมีไว้ให้สาวๆไม่ใช่เจ๊”
“แขวนหลวงปู่มั่นมาป่ะจ๊ะ เดี๋ยวกูจะแดกให้เรียบ” เพทายเทไวน์ใส่แก้วแล้วยื่นให้พิ้งค์พลอย แต่พิ้งค์พลอยปฏิเสธ “ไม่เอา คืนนี้มีสติ เพราะจะได้สตางค์ ใครหน้าไหนก็มอมกูไม่ได้”
“จ้าาาาา”
“พลอย!” เวหาเดินเข้ามาหาอย่างรีบร้อน แค่เห็นก็รู้ว่ามีเรื่องไม่ดีแน่นอน
“อะไร”
“มีสายรายงานมาว่าตำรวจมา”
“ตำรวจลงอีกแล้วเหรอวะ เชี่ยอะไรวะเนี่ย”
“เออ และคราวนี้ไม่ใช่ตำรวจที่ไหน ไอ้เตชมาเองเลย”
“เชี่ยแม่ง”
“มันไม่สวมเครื่องแบบกันมานะ ระวังไว้ให้ดี เราไว้ใจใครไม่ได้เลย ไม่รู้มันพาพวกมากี่คน”
- Writer
