(Kyle’s POV)
Hindi ko na maalala kung ilang araw na ang lumipas simula nang huling magtama ang mga mata namin ni Xena nang matagal. Pero bawat segundo na lumilipas mula noon—parang torture. Parang sinusunog ako ng alaala ng mga mata niyang ‘yon.
Ang hirap itanggi. Ang hirap pigilan.
At ang hirap magpanggap na okay lang.
Ngayon, nasa harap ko na naman siya. Nakaupo sa swivel chair, nakayuko sa notebook niya habang kumakagat sa lapis—hindi niya alam kung anong ginagawa niya sa akin tuwing ginagawa niya ‘yon.
“Focus, Xena,” sabi ko, sinusubukan kong gawing steady ang boses ko. “The problem’s about quadratic substitution, not lip-biting.”
Napatingin siya sa akin, sabay ngiti nang nakakaloko. “Oh? So napansin mo pala ‘yon, tutor.”
Napapikit ako sandali. “You’re impossible.”
“Admit it, y
