เจ้านายที่รัก

5 ทำงานต่างจังหวัด

5

ทำงานต่างจังหวัด

ตอนกลางดึกอติมาที่กลับจากทำงานกับข้ามภพวันแรกเธอก็ต้องมาจัดกระเป๋าเดินทางเพื่อเตรียมตัวเดินทางไปที่ต่างจังหวัด

“นี่ลูกเตรียมกระเป๋าไปที่ไหน ทำไมต้องเตรียมกะทันหันอย่างนี้” สิริมาพูดขึ้นมาพร้อมกับมองหน้าของเธอที่ตอนนี้กำลังวุ่นวายในการจัดกระเป๋า

“พอดีหนูต้องตามคุณข้ามภพไปทำงานที่ต่างจังหวัดทางอีสานค่ะ” อติมาบอกกับแม่ของเธอพลางปิดกระเป๋าลงเป็นอันเสร็จสิ้นทุกอย่างด้วยความเหนื่อยล้า

“หนูจะไปกี่วันลูก” สิริมาเอ่ยถามลูกสาวด้วยความเป็นห่วงเพราะเธอกับลูกสาวไม่เคยต้องห่างกันไปไหนไกล ๆ เลย

“ไปสี่ถึงห้าวันค่ะ” อติมาบอกกับแม่ของเธอแล้วก็เดินไปนอนหนุนตักของแม่อย่างที่เธอชอบทำอย่างนี้เป็นประจำ

“หนูไปทำงานก็ตั้งใจทำงานแล้วก็อย่าทำให้คุณข้ามภพปวดหัวล่ะ” สิริมาบอกกับลูกสาวของเธอแล้วก็ลูบที่ผมของลูกสาวอย่างเอ็นดูและสงสารที่ลูกต้องมาทำงานใช้หนี้ให้ตัวเองที่เป็นแม่แต่ทำตัวแย่กว่าลูกซะอีก

“แอลแม่ขอโทษนะลูกที่แม่สร้างปัญหาให้กับลูกอย่างนี้”

“พอแล้วไม่ต้องมาดราม่าเลย แม่ไปนอนได้แล้วค่ะ พรุ่งนี้หนูต้องไปที่สนามบินแต่เช้า” อติมาพูดพลางเดินจับมือของแม่ให้เข้าไปนอนในห้องนอน

“โอเค ถ้ายังไงพรุ่งนี้แม่จะตื่นมาเตรียมข้าวเช้าให้กับหนูนะ” สิริมาพูดจบลูกสาวของเธอก็ปิดประตูของเธอเพื่อให้แม่ของเธอได้นอนสักที

ตอนเช้าอติมาตื่นขึ้นมาแต่เช้าตรู่เธอเห็นแม่ของเธอนอนจึงไม่ได้ปลุกแต่เธอได้เตรียมอาหารเช้าไว้ให้แม่ของเธอ หลังจากที่เตรียมอาหารเช้าเสร็จเธอก็เดินลากกระเป๋าไปที่บ้านของข้ามภพเพื่อเดินทางไปที่สนามบิน

อติมานั่งรอเขาสักพักข้ามภพก็ออกมาจากบ้านของเขาพร้อมกับกระเป๋าเดินทางหนึ่งใบ ส่วนเธอนั้นกระเป๋าเดินทางหนึ่ง กระเป๋าสะพายหลังอีกหนึ่ง

“นี่เธอเอาอะไรไปเยอะแยะกระเป๋าก็ใบใหญ่กว่าฉันแล้วยังมีกระเป๋าสะพายอีก” ข้ามภพทักท้วงเธอขึ้นมาทันทีเมื่อเขาเห็นเธอที่มีกระเป๋ามากกว่าเขาเสียอีก

“ก็ฉันเป็นผู้หญิงของใช้ก็ต้องมากกว่าผู้ชายเป็นธรรมดา คุณไม่ได้ใส่เสื้อชั้นในเหมือนฉันหนิ” อติมาพูดขึ้นมาเบา ๆ แต่เขาก็ได้ยิน

“ถ้าอย่างนั้นก็แสดงว่าต้องเสริมฟองน้ำหนาแน่ ๆ” ข้ามภพพูดขึ้นมาพร้อมกับมองหน้าของเธอที่ตอนนี้แดงขึ้นมาเพราะเขาพูดถึงหน้าอกของเธอ

“ไม่ใช่อย่างนั้นสักหน่อยไม่คุยด้วยแล้ว รถมารอรับแล้ว” อติมาพูดจบก็เดินไปขึ้นรถโดยมีคนขับรถเอากระเป๋าขึ้นรถให้กับเธอ

เมื่อเธอหันหลังกลับไปมองก็เห็นว่าข้ามภพยืนหัวเราะให้กับเธอที่ทำให้เธอหน้าแดงได้อย่างนี้

ทั้งสองนั่งเครื่องบินมาถึงจุดหมายปลายทางอย่างปลอดภัยแล้วข้ามภพก็เช่ารถพาเธอขับไปที่หมู่บ้านแห่งหนึ่งซึ่งเป็นที่เขานัดกับลูกค้าคนสำคัญของเขา

“ทำไมลูกค้าของคุณถึงต้องมาอยู่ไกลขนาดนี้ด้วย” อติมาพูดขึ้นมาพร้อมกับมองหน้าของเขาที่ตอนนี้กำลังมองทางอย่างตั้งใจเพราะเขาไม่คุ้นชินกับเส้นทางเท่าไร

“ก็ลูกค้าจะอยู่ที่ไหนก็เป็นลูกค้าไม่ว่าไกลแค่ไหนจะให้ข้ามน้ำข้ามทะเลเราก็ต้องไปหาเขาสิ” ข้ามภพพูดออกมาอย่างจริงจัง

“ก็จริงของคุณนะ” อติมาเอ่ยออกมาพร้อมกับมองทางช่วยเขาอีกแรงเพราะตอนนี้ฝนก็เริ่มลงเม็ดบ้างแล้ว

เขาและเธอมาถึงที่หมู่บ้านเขาก็โทรหาลูกค้าของเขาทันที ซึ่งลูกค้าของเขาคนนี้เป็นลูกชายของผู้ใหญ่บ้านของหมู่บ้านแห่งนี้เขาเป็นนักธุรกิจแต่เขาชอบอยู่อย่างบ้าน ๆ ตามธรรมชาติอย่างนี้ทำให้เขาและเธอต้องเดินทางมาถึงที่นี่

เปรมศักดิ์คือลูกค้าที่ข้ามภพนัดเจอขับรถมารอที่หน้าหมู่บ้านเรียบร้อยแล้ว เมื่อข้ามภพขับรถมาถึงก็เห็นเขายืนรออยู่จึงจอดรถแล้วลงไปทักทายในทันที

“สวัสดีครับคุณเปรม ไม่ได้เจอกันนานเลยเป็นยังไงบ้างครับสบายดีมั้ย” ข้ามภพเอ่ยทักทายเขา เปรมศักดิ์คือคนที่จะร่วมลงทุนในโปรเจ็คชิ้นใหญ่ชิ้นต่อไปของเขาและทุนห้าสิบเปอร์เซ็นต์ก็มาจากเขาทำให้ข้ามภพต้องเดินทางไกลมาถึงที่นี่

“สบายดีครับ สบายดีว่าแต่คุณข้ามภพสบายดีหรือเปล่าครับ” เปรมศักดิ์เป็นหนุ่มวัย 38 ปี ที่ยังหน้าตาดีมาก ๆ แม้ว่าเขาจะอยู่ชนบทอย่างนี้แต่ผิวพรรณของเขายังดูดีมีออร่ามาก ๆ แม้แต่อติมาก็อดที่มองไม่ได้เพราะเขาเรียกว่าหล่อก็ยังได้

“เราไปที่บ้านของผมดีกว่า ฝนเริ่มจะตกแล้ว” เปรมศักดิ์บอกกับข้ามภพพลางเดินไปที่รถ ข้ามภพเองก็กลับไปขึ้นรถของเขาแล้วขับตามหลังของเปรมศักดิ์ไปติด ๆ

เมื่อไปถึงที่บ้านพ่อกับแม่ของเปรมศักดิ์ก็ให้การต้อนรับเป็นอย่างดีแต่ที่ให้การต้อนรับดีกว่าพ่อกับแม่ของเปรมศักดิ์ก็คือน้ำตาลน้องสาวของเปรมศักดิ์ที่อายุห่างกันเป็นสิบกว่าปีแต่ไม่เอาการเอางานใด ๆ นอกจากวุ่นวายแต่กับเรื่องผู้ชาย

“พี่ข้ามภพอยากได้อะไรเพิ่มบอกน้ำตาลได้นะคะ ไม่ว่าอะไรน้ำตาลก็หามาให้ได้ทั้งนั้นเลยค่ะ” น้ำตาลพูดพร้อมกับเล่นหูเล่นตาใส่ข้ามภพอย่างเปิดเผย

“น้ำตาลไม่ใช่เรื่องของเธอออกไปก่อนพี่จะคุยธุระ” เปรมศักดิ์ไล่น้องสาวออกไปทางอ้อมเพราะเขาไม่อยากให้น้องสาวของเขามาทำให้เสียการเสียงาน

“ว่าแต่ห้องนอนของแอลอยู่ไหนค่ะ พอดีแอลจะเอาของไปเก็บค่ะ” อติมาพูดขึ้นมาพร้อมกับมองไปรอบ ๆ เพื่อหาห้องนอนของเธอ

“ต้องขอโทษด้วยนะครับพอดีบ้านหลังนี้มีสามห้อง บ้านอีกหลังยังสร้างไม่เสร็จ คุณแอลต้องนอนที่ห้องกับน้ำตาลส่วนคุณข้ามภพต้องนอนที่ห้องของผมหวังว่าทั้งสองจะไม่ว่าอะไรนะครับ”

“เรื่องนั้นไม่เป็นไรหรอกครับ พอดีผมว่าจะไปนอนที่โรงแรมแต่อติมาไม่ทราบก็เลยคิดว่าจะค้างที่นี่” ข้ามภพพูดขึ้นมาพร้อมกับมองอติมาที่ไม่รู้เรื่องแล้วก็ไม่ถามเขาก่อน

“ผมว่านอนที่นี่แหละครับ เย็นนี้ผมจะจัดงานเลี้ยงต้อนรับแบบบ้าน ๆ ของเรา นอนที่นี่เลยน่าจะสะดวกนะครับ” เปรมศักดิ์เอ่ยขึ้นมาอย่างนั้น ข้ามภพก็ไม่กล้าปฏิเสธ

ข้ามภพได้แต่ชายตามองอติมาที่ยุ่งไม่เข้าเรื่อง น้ำตาลดีใจมากที่ข้ามภพจะนอนที่นี่และที่ข้ามภพสังเกตเห็นอีกอย่างก็คือเปรมศักดิ์ดูสนใจในตัวอติมาแม้ว่าเขาจะไม่ได้เอ่ยมันออกมาแต่สายตาของเขาผู้ชายด้วยกันดูออกว่ากำลังคิดอะไรอยู่