เจ้านายที่รัก

1 หนี้มากมายก่ายกอง

1

หนี้มากมายก่ายกอง

บ่อนการพนันแห่งหนึ่ง

วันนี้เป็นวันหยุดของสิริมาเธอจึงมีเวลาไปที่บ่อนการพนันเพราะเธอคิดวิธีที่อยากรวยทางลัดแม้เธอจะรู้ว่าเล่นไปก็ไม่รวยสักทีแต่เธอก็แอบมาเล่นอย่างนี้อยู่เป็นประจำ แต่ที่ทำให้เธออยากมาก็คือตอนนี้เธอมีหนี้ที่ติดจากการเล่นพนันเป็นจำนวนเงินหนึ่งแสนบาทแต่เธอยังไม่มีเงินมาใช้หนี้ ทำให้เธอคิดว่าจะมาเล่นเพื่อให้ได้ใช้หนี้แต่มันไม่ได้ง่ายอย่างที่เธอคิดเพราะยิ่งเล่นเธอก็ยิ่งเสียและสุดท้ายเธอก็มีหนี้เพิ่มขึ้นมากกว่าเดิมอีกหลายเท่า

“ตอนนี้ป้าเป็นหนี้รวมสองแสนบาท ป้ามีเวลาหนึ่งเดือนที่ต้องหามาคืนเสี่ยเขาไม่อย่างนั้นป้าเจอดีแน่ ไม่มีเงินแล้วยังอยากมาเล่น” ลูกน้องของเจ้าของบ่อนพูดขึ้นพร้อมกับยื่นกระดาษให้เธอเซ็นสัญญาการเป็นหนี้

สิริมาเซ็นไปโดยไม่ได้อ่านรายละเอียดทั้งหมดเพราะทั้งอารมณ์เสียและกังวลที่เป็นหนี้มากมายขนาดนี้เพราะลำพังเงินเดือนของเธอไม่พอสำหรับการใช้หนี้แน่นอน

สิริกลับมาถึงห้องพักของเธอภายในบ้านของข้ามภพด้วยสีหน้าที่กังวลมาก ๆ เธอดูซึม ๆ เดินเข้าไปในบ้านพักเห็นลูกสาวของเธอเองก็กำลังนั่งซึมไม่ต่างกัน

“แม่ไปไหนมาคะ หนูกลับมาตั้งนานแล้วรอแม่กินข้าวเที่ยงด้วยจนตอนนี้จะเย็นแล้วนะ” อติมาพูดขึ้นมาพร้อมกับมองหน้าของสิริมาแต่เธอก็สงสัยว่าทำไมแม่ของเขาถึงได้หน้าซีด ๆ ซึม ๆ อย่างนี้

“แม่ไปหาเพื่อนมาน่ะลูก แม่กินมาแล้วหนูกินคนเดียวเลยนะลูก” สิริมาพูดจบก็รีบเข้าห้องนอนของเธอทันทีเพราะถ้าเธอยืนอยู่ตรงนั้นต่อเธอต้องร้องไห้ออกมาแน่นอนเพราะยิ่งเห็นหน้าลูกสาวของเธอยิ่งทำให้เธอรู้สึกผิดที่สร้างเรื่องนี้ขึ้นมา

อติมาได้แต่มองตามหลังของแม่น้ำตาของเธอก็เอ่อล้นออกมาเพราะเธอเองก็สงสารแม่ที่ต้องเลี้ยงเธอมาคนเดียวจนเธอเรียนจบมีงานทำแต่เธอก็ทำให้แม่สบายไม่ได้สักที

“แม่หนูขอโทษที่หนูทำให้แม่ต้องลำบากขนาดนี้” อติมาที่เข้าใจว่าแม่ทำงานเหนื่อยทำให้ร่างกายหน้าตาของแม่ดูซูบ ๆ ลงไปเยอะเลย

สิริมาที่อยู่ในห้องนอนก็ร้องไห้ออกมาอย่างหนักจนตาของเธอบวมเป่ง ส่วนอติมาที่เข้าห้องนอนก็ร้องไห้ออกมาอย่างหนักเช่นกันเมื่อธเธอนึกถึงเรื่องราวในวันนี้ตอนอยู่ที่ทำงานของเธอ

อติมาทำงานเป็นเลขานุการในที่ทำงานแห่งหนึ่ง เธอทำงานที่นี่มาสามเดือน แรก ๆ ก็เหมือนไม่มีอะไรที่ผิดปกติการทำงานของเธอเป็นไปอย่างดี เงินเดือนเพื่อนร่วมงานก็ดีแต่มาวันนี้เจ้านายของเธอไม่รู้เกิดอะไรขึ้นมา

อติมาเดินเอาเอกสารไปให้เขาเซ็นอย่างเช่นทุกวันที่เธอเคยทำมา ในขณะที่เธอกำลังเดินเอาเอกสารไปให้เขา อยู่ ๆ เจ้านายของเธอก็เดินมากอดเธอไว้แน่นแล้วเอามือของเขาพยายามที่จะลูบขาเธอแล้วจะล้วงเข้าไปในกระโปรงของเธอ

“นี่คุณจะทำอะไรฉันปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ” อติมาพูดขึ้นมาเสียงดังเพื่อให้คนที่อยู่ข้างนอกห้องได้ยินเสียงของเธอ

“จะร้องไปทำไม เธอก็ชอบใส่กระโปรงสั้น ๆ มายั่วฉันไม่ใช่หรือไง วันนี้ฉันก็จะสนองความต้องการให้เธอไง” เจ้านายของเธอพูดขึ้นมาพลางใช้จมูกของเขาสูดดมไปตามตัวของเธอ แรงอันน้อยนิดของเธอไม่มีทางสู้แรงของเขาได้เลย ยิ่งดิ้นเธอก็ยิ่งหมดแรงและดูเหมือนว่าเขาก็ยิ่งกอดรัดเธอแน่นขึ้นกว่าเดิม

“กรี๊ด!!! ใครก็ได้ช่วยด้วย ช่วยฉันด้วย” อติมาพยายามกรีดร้องออกมาให้ดังที่สุด

นรากรที่มาฝึกงานที่นี่ได้ยินเสียงก็รีบเตะประตูเข้ามาเพื่อช่วยเธอให้หลุดพ้นจากการกระทำเลว ๆ ของเจ้านายบ้ากาม

นรากรเข้ามาก็กระโดดถีบแล้วก็ต่อยเขาสามทีจนเจ้านายบ้ากามไม่แรงที่จะลุกขึ้นมาต่อสู้เขา

“ฉันไล่แกสองคนออก” เสียงของเจ้านายบ้ากามพูดขึ้นมาด้วยความโกรธ

“ไม่ต้องไล่กูก็ออกอยู่แล้วไอ้บ้ากาม” อติมาพูดขึ้นมาแล้วก็เดินออกไปจากห้องนั้นเพื่อเก็บของที่โต๊ะทำงานของเธอ เพื่อน ๆ ต่างเสียใจที่เธอต้องออกจากงานเพราะเธอเป็นคนน่ารักกับเพื่อน ๆ มาก ๆ

“อย่าลืมโทรหาฉันบ้างนะแอล ไม่มีเธอฉันต้องเหงามากแน่ ๆ เลย” เพื่อน ๆ ต่างพูดกับเธออย่างนี้เหมือนกันแทบทุกคน

“พวกเธอก็ระวังตัวไว้ด้วยนะ” อติมาพูดแค่นั้นก็ออกจากบริษัทไปพร้อมกับนรากร

“ไปกันเถอะนอร์ท”

นรากรกังวลมากเพราะเขาพึ่งมาฝึกงานได้สามวันก็โดนไล่ออกแล้ว “พี่ผมจะทำยังไงต่อผมจะโดนไล่ออกจากมหาลัยมั้ย”

“ไม่หรอกอย่าคิดมากเลย เหตุผลของนายมันน่าจะไม่ทำให้นายโดน เอาอย่างนี้พี่จะช่วยหาที่ฝึกงานใหม่ให้นะ นายก็ไปแจ้งเหตุผลกับทางมหาวิทยาลัยไว้ก่อนนะ ถ้ามีปัญหาอะไรโทรหาพี่ พี่จะช่วยไปอธิบายเหตุผลให้” นรากรที่ได้คำแนะนำของอติมาก็มีท่าทีกังวลน้อยลงมาก ๆ

ทั้งสองแยกย้ายกันกลับบ้าน ต่างคนต่างอารมณ์เสียมาก ๆ ที่ต้องมาเจอเรื่องแย่ ๆ อย่างนี้ทั้ง ๆ ที่ทั้งสองตั้งใจกับการทำงานที่นี่มาก ๆ

อติมานอนร้องไห้เพราะเธอยังไม่รู้เลยว่าจะไปหางานที่ไหน เงินเก็บก็ยังไม่มีเลย เธอไม่อยากเป็นภาระให้กับแม่เพราะกว่าแม่จะส่งเธอเรียนจบก็ลำบากมาพอแล้ว อติมาร้องไห้จนนอนหลับไปเช่นเดียวกันกับแม่ของเธอ

อติมากับสิริมามีกันแค่สองแม่ลูกเพราะสามีของสิริมาหรือพ่อของอติมานั้นทิ้งเธอทั้งสองไปตั้งแต่อติมายังไม่ได้ลืมตาดูโลกด้วยซ้ำ