เจ้านายที่รัก

2 สิ้นไร้ไม้ตอก

2

สิ้นไร้ไม้ตอก

อติมาที่ตื่นขึ้นมาในตอนเช้าเพื่อมาช่วยแม่ทำงานบ้านที่บ้านหลังใหญ่ของข้ามภพ ในตอนแรกแม่ของเธอคิดว่าเธอหยุดงานเพราะอติมายังไม่ได้บอกกับแม่ของเธอว่าเธอตกงาน

สิริมาไปตลาดสดเพื่อซื้อของ อติมาจึงไปด้วยและเธอเองก็ถือโอกาสนี้บอกกับแม่ของเธอ

สิริมาเองก็มีสีหน้าที่ดูซีด ๆ เมื่อเธอเห็นหน้าของเจ้าหนี้ของเธอที่เดินตรงมาหาเธอเพราะเขาเองก็เป็นเจ้าของตลาดแห่งนี้ด้วย

“แอลแม่อยากได้ของที่อยู่ฝั่งนั้นหน่อยเราไปทางนั้นกันดีกว่า” สิริมาพูดขึ้นมาพร้อมกับจับมือของลูกสาวของเธอให้ไปตามทางที่เธออยากหลบหนีจากเจ้าหนี้ของเธอ

“ไหนแม่บอกว่าอยากได้ไก่ไม่ใช่หรอคะ นั่นไงคะไก่ที่แม่อยากได้” อติมาที่เห็นร้านไก่ก็ชี้ไปทันทีแต่แม่ของเธอกลับจะเดินไปทางอื่นทั้ง ๆ ที่แม่ของเธออยากได้ของที่อยู่อีกทาง

“นี่จะรีบไปไหนสิริมาจอมทุ่ม” เสี่ยชิตพูดขึ้นมาพร้อมกับเดินเข้าไปใกล้กับอติมาและแม่ของเธอเรื่อย ๆ จนสิริมาต้องจับเธอไปไว้ข้างหลัง

“ฉันก็จะไปซื้อของต่อ” สิริมาพูดขึ้นมาแต่ไม่กล้าสบตากับเขา

“นี่แม่รู้จักคนพวกนี้ด้วยหรอ” อติมาไม่เข้าใจว่าแม่ไปรู้จักกับคนพวกนี้ได้ยังไง

“จะไปซื้อของก็ไปแต่อย่าลืมหนี้ห้าแสนที่เธอติดหนี้ฉันไว้นะ” เสี่ยชิตพูดขึ้นมาทำให้สิริมาตกใจมาก ๆ เพราะที่เธอเข้าใจหนี้ของเธอมันแค่สองแสนไม่ใช่ห้าแสนเลยสักนิด

“หนี้ของฉันมันสองแสนนะเสี่ย” สิริมาทักท้วงทันที อติมาที่ได้ยินเรื่องหนี้เธอก็ตกใจเพราะไม่ว่าหนี้จะเป็นสองแสนหรือห้าแสนเธอก็ตกใจอยู่ดีเพราะเธอไม่รู้เลยว่าแม่ของเธอไปเป็นหนี้ตั้งแต่ตอนไหน

“นี่มันเรื่องอะไรแม่ หนี้อะไรทำไมหนูไม่เคยรู้เรื่องนี้เลย” อติมาเอ่ยถามแม่ของเธอที่ตอนนี้หน้าซีดจนเหมือนในร่างกายของเธอไม่มีเลือดมาหล่อเลี้ยงร่างกายของเธอเลย

“แม่ของเธอมันติดพนัน มันเล่นจนมันเป็นหนี้” เสี่ยชิตพูดขึ้นมาแล้วก็หัวเราะออกมาอย่างมีความสุขเหมือนคนโรคจิตที่เห็นคนอื่นเป็นทุกข์ใจอย่างนี้

“นี่มันเรื่องจริงหรอแม่” อติมาพูดขึ้นมาพร้อมกับมองหน้าของแม่ด้วยความสงสัย

“มันก็เรื่องจริงลูกแต่มันก็ไม่ใช่ทั้งหมด แม่เป็นหนี้มันแค่สองแสนแต่มันโกงแม่เป็นห้าแสน” สิริมาพูดออกมาตามความจริงแต่พวกเสี่ยชิตก็ต่อว่าหาว่าเธอไม่ยอมรับความจริง

“นี่สิริมาเธอเอาเงินเสี่ยไปทำไมมาหาว่าเสี่ยพูดเอาเองอย่างนั้นหรอ หลักฐานเสี่ยก็มีนะ”

“เจอเธอก็ดีแล้วนะเพราะฉันก็มีเรื่องที่อยากบอกเธอ เธอต้องหาเงินมาใช้หนี้ฉันภายในสามวัน”

“แล้วฉันจะหาเงินที่ไหนมาได้ทันแค่สามวันเองนะ” สิริมาพูดขึ้นมาพร้อมกับมองหน้าของเขา

“นี่จะบ้าหรือเปล่าเงินห้าแสนนะไม่ใช้ห้าบาทใครจะไปหาได้เร็วขนาดนั้น” อติมาพูดขึ้นมาพร้อมกับมองหน้าของเสี่ยชิตอย่างไม่เข้าใจว่าทำไมเขาต้องมาบังคับอย่างนี้ด้วย

“แล้วทำไมตอนที่แม่ของเธอยืมฉันถึงหาให้ได้ในวันเดียวล่ะแล้วทำไมทีนี้เธอจะมาบอกว่าหาไม่ได้มันได้ด้วยหรอ” เสี่ยชิตพูดขึ้นพร้อมกับมองหน้าของเธออย่างสนใจ

“แกนี่มันหน้าเลือดจริง ๆ เลยนะ” อติมาพูดขึ้นมาพร้อมกับมองหน้าของเสี่ยชิตหน้าเลือดอย่างไม่เกรงกลัว

“อย่าปากดีให้มันมากไม่อย่างนั้นมึงจะโดนดี ถ้าอีกสามวันมึงหาเงินมาให้กูไม่ได้ อีนี่ลูกของมึงต้องมาเป็นเมียกู” สิริมาได้ยินอย่างนั้นก็กอดลูกสาวของเธอไว้แน่นพร้อมกับต่อรองกับเสี่ยชิตด้วยเสียงที่สั่นมาก ๆ

“ฉันขอเวลาหนึ่งเดือนได้มั้ย สามวันฉันหาไม่ทันหรอกนะ” สิริมาพูดขึ้นมาพร้อมกับมองหน้าของเขาอย่างกลัว ๆ มือของเธอก็กอดแขนลูกสาวของเธอไว้แน่น

“หรือเธออยากเหลือเวลาแค่วันเดียว อย่าต่อรองให้มันมาก” เสี่ยชิตพูดจบก็เดินไปจากตรงนั้น

“เรากลับกันเถอะแม่” อติมาที่มีความรู้สึกมากมายในความคิดของเธอ แค่เรื่องที่ตกงานก็ว่าแย่แล้วแต่ตอนนี้แม่ของเธอกลับมีเรื่องที่เธอไม่เคยคิดเลยว่าแม่จะทำอย่างนี้

สิริมากลับไปทำงานบ้านที่บ้านของข้ามภพต่อ ส่วนอติมาเธอปวดหัวจนต้องขอตัวไปกินยาแล้วก็ขอนอนพักก่อน

“ทำไมชีวิตเรามันถึงเฮงซวยอย่างนี้ว่ะ” อติมานอนร้องไห้คนเดียวพร้อมกับกระปุกยาในมือของเธอ เธอพร้อมที่จะจากโลกนี้ไปในทันทีเพราะเธอรู้สึกว่าเธอรับปัญหาที่เข้ามาไม่ไหวแล้วแต่พอเธอนึกถึงแม่ที่มีแค่เธอก็ทำให้เธอตั้งสติแล้วก็กลับมาคิดหาทางออกให้กับเรื่องนี้

อติมาพยายามคิดแก้ปัญหานี้แต่ยิ่งคิดก็ยิ่งมีทางตันทำให้เธอคิดไม่ออกนอกจากปัญหาที่หนักขึ้นเรื่อย ๆ ในความรู้สึกของเธอ

อติมาที่กำลังนั่งเครียดอยู่ภายในบ้านพักของเธอ ไม่นานแม่ของเธอก็เดินเข้ามาพร้อมกับสีหน้าที่รู้สึกผิดมาก ๆ

“แอลลูก แม่ขอโทษนะที่แม่ขยันแต่สร้างปัญหา”

“แม่คะตอนนี้หนูก็ตกงาน หนูโดนไล่ออกเพราะเจ้านายมันลวนลามหนูแต่โชคดีที่น้องที่รู้จักช่วยไว้ แต่ตอนนี้หนูก็ต้องไปเป็นของเล่นของไอ้เสี่ยโรคจิต ชีวิตหนูทำไมต้องมาเจอแต่เรื่องอย่างนี้ด้วยก็ไม่รู้” สิริมาได้แต่ร้องไห้ในสิ่งที่ลูกสาวพูดออกมาเพราะเรื่องทั้งหมดปัญหาทั้งหมดมันก็เกิดขึ้นมาเพราะเธอ