Kalbim göğsümden çıkacak gibiydi. O kadar hızlı atıyordu ki, sanki nikâh salonundaki herkes duyuyordu. Ellerim buz kesmişti ama içimde yanardağlar patlıyordu. Çocukluğumdan beri hayalini kurduğum o an, karşımda duruyordu. Ve ben, gerçekten bu koltukta, nikâh masasında oturuyordum.
Yanımda Kadir vardı. Ellerini dizlerinin üzerinde kenetlemiş, başını hafif öne eğmişti. Yüzündeki o umursamaz gülümseme kaybolmuştu; yerine belli belirsiz bir heyecan, dudaklarının kenarına sinmişti. İlk defa onu böyle gördüm: kararlı ama aynı zamanda telaşlı. Kalemi sıkıca kavrayışındaki titremeyi fark ettim. Belli ki içindeki fırtına benimkinden farklı değildi.
Bir an yan gözle bana baktı. Gözlerimizin kesiştiği o saniye, nefesim kesildi. Bal harelerinin en derin tonları gözlerimde asılı kaldı. Dudakları kıvr
