Ev sessizdi. Abimin çarpıp çıktığı kapıdan sonra herkes sus pus olmuştu. Annem mutfağa geçip sessizce çay demlemiş, babam koltukta gözlerini yere sabitlemişti.
Asiye Teyze'nin sesi bile çıkmıyordu. Belki de son söylediklerinden sonra bir adım geri çekilmişti. Kadir’in ailesi, özellikle İbrahim Amca, sağduyulu duruşunu koruyordu ama sessizliğin içindeki o gerilim... her şeyden daha ağırdı.
Oysa içimde fırtınalar kopuyordu.
Kadir... gidiyordu.
Ve ben... bunu en son öğrenen kişi olmuştum.
Beni ne kadar sevdiği konusunda zerre şüphem yoktu ama bana bunu neden söylememişti? Neden bu yükü tek başına taşımayı seçmişti? Belki de en çok buna kırılmıştım.
Ben odamda duvarlara çarparken, evde herkes suskundu. Bu sessizliği abim bile bozmamıştı. Belki içten içe bu kaostan huzur duyuyordu. Belki
