Kadir...
Dokuz ay önce...
Geceydi. Sokak lambasının altındaki loş ışık ikimizi de sarıyordu. Her şeyim hazırdı, valizim tamamlanmıştı. Ama içimde koca bir eksiklik vardı. Gitmeden önce ona sarılmadan, ona “son kez” dokunmadan bu şehri terk edemezdim.
Ve işte karşımdaydı. Saçları rüzgârla hafifçe savruluyor, gözleri ise karanlığı bile delen bir ışık gibi parlıyordu. Benim küçüğüm… benim ömrüm… Güzel çilli prensesim. O kadar güzeldi ki ona bakmaya kıyamıyordum. Hala aynıydı. Yıllar önce gittiğimde de böyle bakmıştı. Güzel kahveleri acı doluydu. Canını yakıyordum.
Herkes görevden ayrıldığımı düşünmüşlerdi ama omuzum için en iyi tedaviyi görmüştüm. Aylardır gördüğüm tedavi nihayet iyi sonuçlanmıştı ve bana verilen iznin sonuna gelmiştim. Son ana kadar çok çabalamıştım. Görev yerimi değişt
