Şu an dünyanın en mutlu insanıydım. Sevdiğim adamın kolları arasında ve oldukça huzurluydum.
Bu sabah evden çıkarkenki huzursuzluk zihnimi terk etmişti. Yanlış bir şey yapmamıştım.
Doğru olan Kadir'le evlenmekti ve ben doğruyu yaptım.
Geri çekilerek tektaş yüzüğüme baktım.
"Seni çok seviyorum." Diyerek Kadir'e baktım. "Teşekkür ederim sevgilim." Yanaklarını usulca sevdim. Dudaklarımı minik minik yanağına değdirdim.
"Yeter ki sen mutlu ol güzelim."
İçimdeki tatlı heyecanı bastırmaya çalışarak Kadir'i öptüm. Aylar sonra ona dokunmak mucize gibiydi. Belimden tutarak beni kendine çektiğinde avucumu karnındaki yarasının üzerine hafifçe bastırdım.
Yaralanmıştı. Yarasını gördüğüm o anı asla unutmayacaktım. Deli gibi korkmuştum. Onu kaybedecek olma korkusu o kadar iğrenç bir şeydi ki yüzümü
