Tristan’s POV
Nakatayo ako sa harap ng pinto ng ng guest room.
Hindi ko na mabilang kung ilang beses ko nang hinawakan yung doorknob, pero wala rin. Naka-lock pa rin mula sa loob.
“Shiela,” tawag ko, mababa pero matigas na boses.
“Buksan mo ‘to.”
Walang siyang sagut. Humigpit ang panga ko at pinigilan ang inis.
“Shiela. Hindi ako hangang umaga maghihintay dito ulit kong tawag.”
Narinig kong gumalaw siya sa loob, tapos binuksan niya ang pintu na naka suot ng mask.
"Anong kaylangan mo? "mang-aaway kalang rin naman ano, pa ang pag uusapan natin? Malamig na boses niya, parang walang kahit anong emosyon.
“ Pagod ako Sir kaya umalis kana lang po.”
Natigilan ako.
Parang mas lalo akong nainis kaysa nasaktan.
“Ano?” malamig kong balik. “Uulitin mo?”
“Umalis ka, Tristan,” ulit n
