Tristan: POV
Pagkasara ko ng pinto, akala ko tapos na.
Akala ko sapat na ‘yung isang sigawan, isang sermon, isang gabing puro inis at pagod.
Nagkamali ako.
“TRISTAN!”
Napapikit ako nang mariin. Hindi pa ako naka lapit sa sala pero ramdam ko na agad ang bigat ng boses ni Lolo. Dahan-dahan akong lumingon, pilit pinapakalma ang sarili ko kahit alam kong wala namang silbi.
Nakatayo siya sa gitna ng sala. Diretso ang tingin sa’kin—yung tipong hindi ka makakaiwas kahit gusto mo.
“Lumabas ka pa talaga para uminom?” tanong niya.
Huminga ako nang malalim. “Hindi naman ako naglasing lo. Uminom lang.”
“Pareho lang ‘yon!” sagot niya agad. “At mas lalong hindi tama na umiinom ka habang ang asawa mo ay wala sa bahay!”
Napahawak ako sa sentido ko. Sumasakit na ulo ko—hindi dahil sa alak, kundi
