แค่นางบำเรอรัก

ตอนที่7 สายอ่อย

แค่นางบำเรอรัก

ตอนที่7 สายอ่อย

พอเปิดประตูออกมาจึงทำให้เขาชนเข้ากับปิ่นที่ถือน้ำส้มคั้น และทำให้น้ำส้มกระเด็นใส่คนทั้งสอง

ว๊ายยย..ปิ่นอุทานทั้งที่เกือบล้ม ทำให้อนุชิตคว้าเอวบางของหญิงสาวเอาไว้ สองคนมองหน้ากัน

อกบางร่างเล็กเสียดสีกับอกหนาของชายหนุ่ม และนั่นทำให้อนุชิตถึงกับหายใจไม่เป็นจังหวะ

ปิ่นรู้สึกได้ถึงการเต้นของหัวใจนายใหญ่ รวมไปถึงรับรู้ได้ว่าช่วงล่างของนายใหญ่ที่ต้อนนี้นั้นมันค่อยๆพองตัวขึ้นมาทุกที

แต่กระนั้นปิ่นก็ยังแกล้งทำตัวไร้เดียงสา และยังคงกอดเอวชายหนุ่มเอาไว้ไม่ยอมปล่อย

"คุณใหญ่เปื้อนหมดเลยปิ่นขอโทษนะคะ"

หญิงสาวพูดพร้อมกับเอามือลูบแผงอกที่เปื้อนน้ำส้มเล็กน้อยของชายหนุ่ม พร้อมกับลูบไล้ไปทั่วร่างกายของเขาก่อนที่จะส่งสายตายิ้มหวานให้กับอนุชิต

" ขึ้นมาทำอะไรที่นี่ " อนุชิตถามปิ่นทั้งที่ยังกอดเอวหญิงสาวเอาไว้ พร้อมกับมองมาที่ใบหน้าเรียวไข่ได้รูป

เรียกว่าปิ่นเองก็เป็นเด็กสาวที่หน้าตาดีไม่เบาเลยทีเดียว แต่ว่าไม่เท่ารุ้ง อยู่ดีๆใบหน้าของรุ้งก็ลอยมา

"ปิ่นเอาน้ำส้มมาให้คุณรุ้งค่ะ..ป้านวลวานให้เอามาค่ะป้าเขาท้องเสีย"

ปิ่นพูดพร้อมกับเอามือจับคอเสื้อตัวเองเขย่าเพื่อให้ชายหนุ่มเห็นร่องอก ขณะที่ปิ่นกำลังเขย่งเท้าจะหอมแก้มชายหนุ่มนั้น

สายตาอนุชิตที่เห็นรุ้งเปิดประตูออกมานั้นรีบผลักปิ่นออกทันที

"ลงไปได้แล้วต่อไปห้ามขึ้นมาที่นี่"

อนุชิตพูดเสียงเรียบๆ พร้อมกับผลักปิ่นออกทันที

เช่นเดียวกับรุ้ง ที่เห็นสองคนนัวเนียกันนั้น จึงเดินกลับเข้าไปในห้อง เพราะไม่อยากที่จะขัดจังหวะ

" เอาไม่เลือกจริงๆ สินะ อีกก้าวเดียวก็เข้าห้องแล้ว ช่างไม่อดใจลากเข้าห้องให้มันจบๆไปก็สิ้นเรื่อง"

รุ้งบ่นพึมพำคนเดียว ขณะที่นั่งตรงโซฟาภายในห้อง ก่อนที่จะถอนหายใจออกมา แต่ต้องตกใจเมื่อได้ยินเสียง

ของชายที่คุ้นเคยดังมาใกล้ๆตัว

"เธอว่าใครเอาไม่เลือก รุ่งนภา!!" อนุชิตยืนกอดอกข้างประตูถาม รุ้งหันมามองถึงกับตกใจ

"คุณใหญ่"

"แค่เราเดินชนกันเท่านั้นเอง.."

อนุชิตชะงักแล้วคิดในใจเป็นบ้าอะไรทำไมถึงต้องอธิบาย เรากำลังหลงเสน่ห์เด็กนี่รึไง//

"แล้วเห็นออกมาจะไปไหนเมื่อกี้"

ชายหนุ่มรีบเปลี่ยนเรื่องถามทันทีเพราะว่าไม่อยากให้รุ้งพูดถึงเรื่องเมื่อกี้อีก

" รุ้งจะไปเอาน้ำมาไว้ค่ะกลางคืนชอบหิวน้ำ ขอโทษนะคะถ้ามันรบกวนคุณใหญ่"

รุ้งก้มหน้าก้มตาพูดไม่กล้าสบตากับชายหนุ่ม

อนุชิตเดินเข้ามากอดรุ้งแล้วอุ้มรุ้งมานั่งตัก

"คุณใหญ่จะทำอะไรคะ" รุ้งถามด้วยความตกใจ

"ชอบกินน้ำตอนกลางคืนก็ไม่บอก "

ชายหนุ่มพูดพร้อมกับคลอเคลียซอกคอ ลามไปเรื่อยๆ จนรุุ้งเองก็แทบจะไม่มีแรงตอบโต้

สัมผัสนี่่มันช่างทำให้ร่างกายเผลอเคลิบเคลิ้มได้จริงๆ กว่าจะรู้ตัวก็แทบจะเลยเถิดไปไหนต่อไหนแล้ว

"คุณใหญ่คะ...เอ่อ .รุ้งยังเจ็บไม่หายเลยค่ะ ขอเว้นได้มั้ยคะ ตั้งแต่เมื่อวานทั้งวันทั้งคืน เมื่อเย็นอีก"

รุ้งรวบรวมความกล้าบอกกับชายหนุ่ม

" อืมก็ได้ " อนุชิตดันรุ้งออกจากตัก แล้วลุกออกไปทันทีแต่ก่อนออกไปเขาหันมาบอกรุ้ง...

"อ้อลืมบอก ถ้าวันไหนภรรยาฉันกลับมา เกิดเขาถามเธอว่าเคยเข้าไปในห้องนอนใหญ่ไหม ให้ตอบว่าไม่เคยนะ เข้าใจมั้ย"

ค่ะ " รุ้งตอบรับ อนุชิตเดินกลับไปทันที

รุ้งได้แต่คิดคุณแป้ง เป็นคนแบบไหนกันนะถึงยอมให้ผัวมีผู้หญิงหลายๆ คน ทั้งยังใจดีขนาดที่ให้ผู้หญิงของสามีอยู่ร่วมชายคา

เดียวกันได้ด้วยหรือไง แต่ถึงอย่างนั้นก็เหอะ สำหรับรุ้งแล้วการที่มาอยู่ในฐานะเมียน้อย เมียเก็บ หรือว่านางบำเรอ

ไม่ว่าอะไรก็แล้วแต่ เธอรู้สึกว่ามันไม่ใช่เรื่องที่ดีเลยสักนิด และเธอเองก็ไม่อยากเป็นด้วย สิ่งเดียวที่ทำได้ในตอนนี้คือ

ต้องรีบหาเงินให้ได้มากที่สุด เพื่อที่จะได้ไถ่ตัวเองออกไปจากที่นี่ให้ได้เร็วที่สุด ที่สำคัญห้ามตกหลุมรักเขาเด็ดขาด

ไม่อย่างนั้นคนที่จะเจ็บปวดและทุกข์ทรมาร มากที่สุดก็คือตัวเรานั่นเอง

รุ้งถอนหายใจ ครั้นจะลงไปเอาน้ำก็รู้สึกขี้เกียจทั้งปวดเมื่อยร่างกาย จึงล้มตัวนอนแล้วปิดไฟ

นับได้ว่านี่เป็นครั้งแรก ที่หญิงสาวได้นอนเตียงนุ่มๆ และเปิดแอร์เย็นฉ่ำ มันช่างเหมือนกับความฝันเป็นอย่างมาก

ห้องนอนแสนสวย แอร์เย็นๆทุกอย่างมีไว้พร้อม แต่ไม่ใช่จากน้ำพักน้ำแรงจากการทำงาน หากแต่ว่าสิ่งที่ได้มานั้น

มันมาจากเรือนร่างของเธอ

ร่างกายที่ไม่ได้ตั้งใจจะให้มันเกิดขึ้นกับเรื่องแบบนี้ ทั้งที่ความจริงเธอควรเก็บความสาวนี้เอาไว้

เพื่อคนที่เธอรักและคนที่รักเธอเท่านั้น แต่ไม่คิดเลยว่ามันจะพลาดตั้งแต่ครั้งแรกที่เธอมาอยู่ที่นี่

รุ้งที่นอนคิดไปคิดมาจึงค่อยๆเผลอหลับไป เพราะว่าความเหนื่อยที่เธอเจอมาทั้งวัน หญิงสาวหลับไปอย่างสบายใจ

ท่ามกลางที่นอนที่แสนอบอุ่น ขอแค่ผ่านคืนนี้ไปให้ได้ก่อน เรื่องอื่นค่อยว่ากันทีหลัง ประตูห้องเปิดเข้ามาอีกครั้งโดยเจ้าของบ้านนั่นเอง

ชายหนุ่มเดินมาห่มผ้าให้กับรุ้งก่อนที่จะปิดไฟแล้วออกไป