แค่นางบำเรอรัก

ตอนที่11 เรื่องราวของแป้ง

แค่นางบำเรอรัก

ตอนที่11 เรื่องราวของแป้ง

หลังจากนั่งกินกันได้สักพักหนึ่งทุกคนเริ่มอิ่ม เรากลับกันเลยดีไหม จ๋าหันมาเอ่ยถามรุ้งและเจ เพราะว่ามันก็นานพอสมควรแล้ว

" อ๋อ..กลับสิเดี๋ยวฉันเลี้ยงแกเองวันนี้ "

รุ้งบอกเพื่อนพร้อมกับยิ้มให้จ๋า

"ไม่ได้รุ้งพี่เป็นผู้ชายพี่ต้องเลี้ยงสิจะมาให้ผู้หญิงเลี้ยงได้ยังไง

" เจบ่นพร้อมกับมองรุ้ง และจ๋าที่ยังนั่งอยู่ตรงนั้น

" ไม่ต้องเถียงกันทั้งสองคนวันนี้วันเกิดฉัน ฉันจะจ่ายเอง"

จ๋าจบทุกปัญหาที่สองคนแย่งกันจ่าย

" งั้นฉันไปห้องน้ำแปบนะ " รุ้งบอกจ๋าและเจ

จากนั้นจึงลุกขึ้นแล้วหมุนตัวจะเดินไปห้องน้ำ จังหวะนั้นหญิงสาวหันไปชนกับชายหนุ่มคนหนึ่ง..ว๊ายยย

รุ้งร้องเสียงหลง จ๋า เจ และ อนุชิตหันมามอง ดีที่ว่าชายหนุ่มคนนั้นคว้ามือของรุ้งไว้ทัน แล้วดึงรุ้งเข้าไปอยู่ในอ้อมกอด

" ขอโทษค่ะ " รุ้งรีบกล่าวคำขอโทษ

"ไม่เป็นไรครับผมสิต้องขอโทษที่เป็นคนเดินมาชวนคุณ" ชายหนุ่มคนนั้นบอกรุ้งทั้งที่ยังคงกอดเอวของรุ้งเอาไว้ ก่อนที่เขาจะหันมาถาม

“เอ๊ะ..พวกคุณเรียนที่มหาลัยนี้เหรอ??”

"ผมชื่อ เอกภพ อยู่ปีไหนกันล่ะ หวังว่าเราคงได้เจอกันเร็วๆ นี้" ชายหนุ่มพูดพร้อมกับยิ้มให้ทุกคนอย่างเป็นมิตร

"ขอโทษนะคะช่วยปล่อยด้วยค่ะ" รุ้งหันไปบอกกับชายหนุ่มคนนั้น ก่อนที่เขาจะยอมปล่อย

"รุ้งไปห้องน้ำเหอะเราจะได้รีบกลับเดี๋ยวพี่ไปส่ง" เจบอกพร้อมกับพยักหน้าให้รุ้งรีบไปห้องน้ำ

ค่ะๆ รุ้งรีบเดินไปห้องน้ำ ส่วนจ๋าไปจ่ายเงิน

อนุชิตจะลุกขึ้น แต่โยษิตาดึงแขนไว้.

".จะไปไหนคะ " หญิงสาวถามอย่างรวดเร็วเมื่อเห็นว่าชายหนุ่มลุกขึ้น

อนุชิต//กลับกันเหอะ เดี๋ยวผมไปจ่ายเงิน

โยษิตา//ไปพร้อมกันเลยค่ะ

ชายหนุ่มหันไปมองหญิงสาวที่นั่งข้างๆ พร้อมกับส่ายหัวจากนั้นจึงหยิบโทรศัพท์มาพิมพ์อะไรสักอย่าง จากนั้นจึงลุกไปจ่ายเงินพร้อมกับหญิงสาว ก่อนที่จะออกจากร้าน

เจ จ๋า รุ้ง เมื่อเดินออกมาถึงหน้าประตูห้างสรรพสินค้า เข้มที่จอดรถอยู่หน้าประตูเมื่อเห็นรุ้งเดินออกมาชายหนุ่มรีบลงรถแล้วเข้าไปหา

..เจ กับ จ๋า ถึงกับตกใจ ที่อยู่ดีๆมีคนเข้ามาหารุ้งแบบประชิดตัว แถมยังสุภาพมากๆด้วย

"คุณรุ้งครับ นายให้ผมไปส่งคุณรุ้งกลับบ้านครับ"

เข้มพูดพร้อมกับยืนสำรวมอยู่หน้ารุ้งและเพื่อนๆ

"แล้วคุณใหญ่ไม่กลับหรอคะ" รุ้งถามเข้มเพื่อความแน่ใจ

"ไม่ทราบครับผมได้รับคำสั่งมาแบบนี้กลับกันเถอะครับอย่าทำให้ผมต้องลำบากใจเลย" เข้มยกแม่น้ำทั้งห้าออกมาเพื่อเรียกร้องขอความเห็นใจจากหญิงสาว

ค่ะ..รุ้งรับคำ พร้อมกับหันไปบอกลาจ๋าและเจ

"ไว้เจอกันพรุ่งนี้นะ"

"อืมเอาไว้จะโทรหา" จ๋าตอบกลับ เจได้แต่มองงง ว่านี่มันเรื่องอะไรกัน ทำไมรุ้งถึงเหมือนเป็นคุณหนูเลย

เมื่อรุ้งขึ้นรถไปแล้ว เจหันมาถามจ๋าว่ามันเกิดอะไรทำไมรุ้งถึงมีคนมารับ

"อ๋อ รถเจ้านายที่บ้านมันน่ะพี่ " จ๋าจำเป็นต้องโกหกออกไป เพราะว่าจ๋าเองก็ไม่รู้ว่าจะบอกว่ายังไงเหมือนกันมันกะทันหันเกินไป

ในรถ...รุ้งอดไม่ได้ที่จะถามถึงเรื่องคุณแป้งจึงตัดสินใจถามนายเข้ม...

"พี่เข้มพี่ช่วยเล่าเรื่องคุณแป้งให้หนูฟังหน่อยได้ไหมคะ"

"จะดีหรอครับ" เข้มหันมาถามทั้งที่ยังคงขับรถอยู่

"หนูแค่อยากรู้เวลาเธอกลับมาจะได้ทำตัวถูก" รุ้งยกเหตุผลมาบอกกับเข้ม และมันเป็นเหตุุผลเดียวจริงๆที่เธออยากรู้

อีกอย่างเธอไม่อยากมีปัญหา เธอจึงจำเป็นต้องถามเพื่อให้แน่ใจและจะได้ทำตัวถูก

"คุณแป้งเป็นภรรยาของคุณใหญ่แต่ทั้งสองไม่ได้แต่งงานและจดทะเบียนสมรสกัน เพราะคุณแป้งเธอสุขภาพไม่ค่อยแข็งแรง เธอเป็นทั้งโรคหัวใจและมะเร็งเม็ดเลือดขาว ตอนนี้เธอไปหาหมอที่เมืองนอกคิดว่าอีกประมาณเดือนนึงคงกลับมา"

เข้มรายงานตามความเป็นจริงออกไปทั้งหมด

"แล้วเอ่อ อย่างคุณใหญ่มีผู้หญิงหลายๆ คนรวมถึงรุ้งด้วย คุณแป้งเขาไม่ว่าอะไรเหรอคะ"

รุ้งเอ่ยออกมา

"คุณแป้งเธอไม่ว่าอะไรครับเพราะเห็นว่าเป็นความสุขของคุณใหญ่ แต่คุณใหญ่ก็เกรงใจคนแป้ง จึงไม่มีผู้หญิงคนไหนกล้าขัดขำสั่งคุณใหญ่ หรือ เหิมเกริมกับคุณแป้ง"

เข้มยังคงเล่ารายละเอียดเกี่ยวกับคุณแป้งให้รุ้งฟัง รุ้งได้แต่พยักหน้าเป็นเชิงว่ารับรู้ข้อมูลทุกอย่าง

"คุณแป้งแสนดีจริงๆ นะคะ แบบนี้ถ้าเธอกลับมารุ้งไม่รู้ว่าควรทำตัวยังไงดีเลย" รุ้งถึงกับพูดออกมาเพราะเหมือนกับว่ารู้สึกผิดกับคุณแป้งทั้งๆที่ยังไม่เคยเจอกันมาก่อนเท่านั้น

"คุณรุ้งก็แค่ทำตัวเหมือนปกติทุกวันนี้ ดีกับคุณแป้งและช่วยดูแลเธอแค่นี้ก็คงเพียงพอครับ ที่สำคัญอย่างที่คุุณใหญ่บอก

ถ้าหากว่าคุณแป้งถามว่าเคยเข้าห้องนอนใหญ่ไหมก็ให้คุณรุ้งบอกไปว่าไม่เคยแค่นั้นครับ

เพราะว่าคุณแป้งเธอหวงมากครับ ไม่ว่าคุณใหญ่จะไปมีใครที่ไหน หรือพาใครมาที่บ้านสิ่งเดียวที่คุณแป้งห้ามก็คือ ห้องนอนใหญ่ครับ"

เข้มบอกกับรุ้ง

"ขอบคุณนะคะพี่เข้มที่ช่วยบอก ถ้าไปถามป้านวลเธอคงไม่บอกหนูแน่"