แค่นางบำเรอรัก

ตอนที่12 รุ้งกับอันตรายรอบตัว

แค่นางบำเรอรัก

ตอนที่ 12 รุ้งกับอันตรายรอบตัว

เมื่อมาถึงบ้านก่อนที่รุ้งจะเข้าไปในบ้าน ปิ่นที่ดักรออยู่แล้วจึงเดินออกมาหารุ้ง "พี่รุ้งคะ" รุ้งหันมามองปิ่น

อุ๊ย..!!ขอโทษค่ะปิ่นเรียกผิดคุณรุ้งคะ..!! ปิ่นจีบปากจีบคอเรียกรุ้งออกมา

รุ้งหยุดพร้อมกับหันมา..ว่าไงจ๊ะปิ่น?? รุ้งหันมาตอบพร้อมกับยิ้มให้อย่างเป็นมิตร

"ปิ่นมีเรื่องจะถามพี่รุ้งค่ะขอเป็นพูดตรงๆ เลยจะได้ไหมคะ" ปิ่นเข้าเรื่องทันทีที่สบโอกาส

"ได้สิมีอะไรเหรอ??"

"พี่รุ้งมีวิธียังไงคะที่ทำให้คุณใหญ่ทั้งรักและหลงพี่??" ปิ่นถามคำถามนี้ออกมาเล่นเอารุ้งที่ไม่ทันตั้งตัวถึงกับตกใจ

ปิ่น..!! รุ้งถึงกับร้องออกมาเพราะไม่คิดว่าปิ่นจะถามได้ตรงขนาดนี้ มันตรงเกินไป ตรงมากๆ ตรงจนไม่คิดว่าจะมีใครกล้าถามแบบนี้ออกมา

"ปิ่นแค่อยากเป็นเหมือนพี่รุ้งนะคะ มีคุณใหญ่คอยดูแลและอุปการะเลี้ยงดู อยากมีห้องนอนสวยๆ ข้าวของเครื่องใช้สุดสวยๆ

ใส่"

ปิ่นถึงกับร่ายยาว ถึงความปรารถนาของตัวเองให้รุ้งฟัง

"อันนี้พี่คงตอบไม่ได้หรอกนะปิ่นมันคงแล้วแต่คุณใหญ่" รุ้งเองก็ตอบออกมาตรงๆเหมือนกันแต่เหมือนว่าปิ่นจะไม่เข้าใจ

รุ้งพยายามตอบให้เป็นกลางที่สุด แต่สิ่งที่ปิ่นคิดก็คือรุ้งหวงของ ของที่ไม่ใช่ของตัวเอง

"งั้นปิ่นขอแค่พี่รุ้งไม่ขัดขวาง และสนับสนุนปิ่นบ้างเป็นบางครั้งได้ไหมคะ"

ปิ่่นยังคงมีข้อโต้แย้งและตั้งคำถามอยู่ตลอดเวลา

แต่ว่าไม่ทันที่รุงจะได้พูดอะไรป้านวลก็เข้ามาซะก่อน พร้อมกับตรงมาหาทั้งสองทันที

"คุณรุ้งคะมาถึงแล้วทำไมยังไม่เข้าบ้าน เมื่อกี้คุณใหญ่ก็โทรมาถามป้าว่ากลับมาหรือยัง" ป้านวลที่เห็นว่ารุ้งมาถึงบ้านนานแล้ว

แต่ว่ายังไม่เข้าบ้านจึงเดินออกมาตามเพราะว่านายใหญ่ของบ้านาโทรมาตามหานั่นเอง

"ค่ะป้า จะไปเดี๋ยวนี้แหละค่ะ"

รุ้งตอบป้านวลพร้อมกับหันมาบอกปิ่น

" พี่ไปก่อนนะ " รุ้งรีบเดินเข้าบ้าน...ทิ้งให้ปิ่นยืนเพียงลำพัง

แหม๋อีดอก?มึงก็แค่เมียน้อยดีๆ เขานั่นเองทำเป็นเชิดชูคอคิดว่าตัวเองเป็นหงษ์หรือไง คอยดูนะอีปิ่นคนนี้แหละจะหักปีกหงส์ให้ดู

ปิ่นบ่นพึมพำคนเดียวแล้วเดินกลับไปที่เรือนบ้านพัก ด้วยท่าทางที่หงุดหงิด โมโห อารมณ์เสีย

เมื่อรุ้งขึ้นมาถึงในห้องก็พบว่าภายในห้องมีตู้เย็นขนาดมินิตั้งอยู่ข้างๆ โต๊ะเขียนหนังสือ พอเปิดดูก็มีทั้งน้ำเปล่าน้ำผลไม้และนม

"นี่เขาทำเพื่อเราเหรอ" รุ้งคิดในใจ ที่เต็มไปด้วยคำถามที่หลากหลาย ภาพที่เขานั่งคลอเคลียกับหญิงสาวผุดขึ้นมา ไหนจะคุณแป้ง

ไหนจะปิ่นที่มาเมื่อกี้อีก

แต่พอคิดถึงตรงนั้นที่ร้านชาบู หญิงสาวถึงกับถอนหายใจจะได้แต่คิดว่า ไม่ควรไปมีความรู้สึกอะไรใดๆ ให้กับเขา ถ้าไม่อยากเจ็บปวดไปมากกว่านี้ สิ่งเดียวที่่ต้องทำคือให้มันเลยตามเลย ตั้งใจเก็บเงินเพื่อที่จะได้ออกไปจากที่นี่ก็พอ ไม่ต้องคิดอะไรมากไปกว่านั้นแล้ว

ใช่สิรุ้ง เธอแค่ทำตัวดีๆ และกอบโกยข้าวของเงินทอง เมื่อวันหนึ่งที่มีเงินมากพอจะได้ไถ่ตัวเองแล้วไปจากที่นี่ให้มันพ้นๆ มันไม่มีใครสบาย หรือว่ามีความสุขจากการเป็นเมียน้อย นางบำเรออะไรพวกนี้หรอก ไม่มีทาง นรกสวรรค์มันมีจริง เราจะมีความสุขบนความทุกข์ของลูกเมียเขาไม่ได้หรอก

ผู้ชายต่อให้มักมากแค่ไหนสุดท้ายเขาก็เลือกครอบครัวเขาอยู่ดี ดูแค่ที่เขาบอกว่าให้ตอบคุณแป้งว่าไม่เคย

เข้าห้องนอนใหญ่ แค่นี้ก็รู้แล้วว่าเขารักและแคร์ภรรยาของเขามากแค่ไหน รุ้งได้แต่นั่งถอนหายใจซ้ำไปซ้ำมา

รุ้งคิดถึงตัวเองเมื่อก่อนพี่จะถูกลุงกับป้าเอามาขาย พ่อแม่เธอเสียชีวิตตั้งแต่เธออายุยังเด็ก มีแค่ลุงกับป้าที่เลี้ยงดูไว้อดมื้อกินมื้อบ้างเป็นบางวัน เพราะความขยันเลยทำให้ลุงที่เคยมาตัดหญ้าที่นี่ฝากฝังเธอไว้กับป้านวล เพราะเห็นว่าป้านวลเป็นแม่บ้านที่นี่สามารถฝากงานให้ได้เลยลองมาดู และมันก็ได้จริงๆป้านวลยอมช่วยให้รุ้งได้มาทำงานที่นี่

แต่ด้วยความที่ไม่มีเงินและธนาคารกำลังจะมายึดบ้านลุงกับป้าจึงตกลงขายยุ้ยให้กับบ้านหลังนี้ ในจำนวนเงิน 3ล้านบาท

โดยมีข้อตกลงว่าถ้าอยากออกไปจากที่นี่ก็แค่หาเงินมาคืนให้ครบต้น โดยไม่คิดดอกและกินอยู่ฟรีเพียงแค่ทำงานในช่วงวันหยุดเท่านั้น

เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ ทำเอารุ้งถึงกับน้ำตาซึม บางคนอาจคิดว่างานสบายจะตายได้ตั้งสามล้านกินอยู่ฟรีมีห้องนอนให้นอน แลกกับทำงาน

บ้านเล็กๆน้อยๆก็สบาย ต่อให้ไม่มีเงินไถ่ตัวเองก็ไม่เป็นไร เพราะว่าบ้านก็ไมต้องเช่ากับข้าวก็ไม่ต้องซื้อสบายขนาดนี้จะหาได้จากที่ไหน

แต่ว่าความจริงมันไม่ใช่เลย รุ้งได้แต่ถอนหายใจ ก่อนที่จะล้มตัวนอนบนที่นอนนุ่ม แล้วปล่อยตัวปล่อยใจให้มันคิดอะไรไปเรื่อย ไม่ว่ายังไงมันก็เกิดขึ้นแล้ว แค่ทำมันให้ดีที่สุดก็พอ