แค่นางบำเรอรัก

ตอนที่5 มีเจ้าของ

แค่นางบำเรอรัก

ตอนที่5

มีเจ้าของ

แค่นางบำเรอรัก

ตอนที่5 มีเจ้าของ

ในรถระหว่างทางที่อนุชิตไปส่งรุ้งนั้น ชายหนุ่มหยิบบัตรเครดิตส่งให้รุ้ง

" เอาไว้ใช้ เมื่อจำเป็น ไม่ใช้ก็ไม่เป็นไร " ชายหนุ่มพูดพร้อมกับยื่นให้

รุ้งมองและรับไว้ พร้อมกับยกมือไหว้?? ขอบคุณค่ะ

"บอกเบอร์โทรศัพท์ของเธอมา" อนุชิตพูดพร้อมกับหยิบโทรศัพท์ตัวเองออกมาเพื่อที่จะเมมเบอร์ของรุ้ง

รุ้งบอกและชายหนุ่มเมมเบอร์ไว้พร้อมกับโทรเข้าเครื่องรุ้ง หญิงสาวเมมไว้

"ถ้าโทรหาให้รีบรับ ถ้าไม่ว่างติดเรียนให้ส่งข้อความมาบอกเข้าใจมั้ย อีกอย่างอย่าลืม อย่าคิดมีคนอื่น" ชายหนุ่มบอกกับหญิงสาว

"ค่ะคุณใหญ่ รุ้งเข้าใจดีค่ะ"

เมื่อไปถึงมหาลัยรุ้งรีบลงรถ

ใครมาส่งว่ะแก รถหรูเชียว..จ๋าเพื่อนสาวที่สนิทกันถาม

อ่อ..รถเจ้านายที่บ้านอ่ะแก คุณเขาผ่านมาทางนี้เลยแวะมาส่ง รุ้งจำใจโกหกเพื่อนสาวส่งๆ ไป เพราะไม่อยากให้เพื่อนเป็นห่วง

ว่าแต่เจ้านายใหม่ดุมั้ยว่ะ เขาดีกับแกมั้ย ทำงานหนักรึเปล่า คนในบ้านล่ะเป็นไงบ้างดีกับแกทุกคนมั้ย

ถ้าแกจะถามเยอะขนาดนี้ จบมาไปเป็น นักข่าว ประชาสัมพันธ์ หรือสายสืบดีว่ะ รุ้งหยอกเพื่อน สองสาวหัวเราะกันคิกคัก

หลังจากเลิกเรียนช่วงเย็นขณะที่กำลังจะออกจากห้องเรียนนั้น ข้อความดังขึ้นมา..

" รอที่เดิมเดี๋ยวไปรับ" เป็นข้อความที่อนุชิตส่งมานั่นเอง รุ้งที่เปิดอ่านเสร็จแล้วรีบปิดก่อนที่จะไปรอที่เดิม

รุ้งแยกย้ายกับจ๋า แล้วมานั่งรอ...

"รุ้งทำไมยังไม่กลับรอใครเหรอ??" รุ้งหันไปมองตามเสียง

อ้าวพี่เจยังไม่กลับเหรอคะ?? " พี่ถามเราก่อนนะเนี่ย " เจถึงกับต้องย้อนไปบอกว่าเป็นคนถามรุ้งก่อน

สองคนต่างหัวเราะให้กัน แต่ยังไม่ทันได้พูดอะไรมากไปกว่านั้น รถยนต์ของอนุชิตก็เข้ามาจอด

รุ้งหันมามองเจ.."ไปก่อนนะคะพี่เจเจอกันพรุ่งนี้ค่ะ" รุ่งพูดแล้วรีบลุกออกไปทันที

เจยิ้มแล้วโบกมือให้รุ้ง...รุ้งรีบขึ้นรถ เข้มขับรถออกไป

ทันทีที่ขึ้นรถอนุชิตจับข้อมือรุ้งแล้วบีบอย่างแรง...พร้อมกับมองด้วยสายตาที่แข็งกร้าว

"โอ๊ยยยย...คุณใหญ่คะรุ้งเจ็บนะคะ" รุ้งถึงกับร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด

เลี้ยงไม่เชื่อง..เมื่อคืนบอกว่าไงจำไม่ได้เหรอ?? อนุชิตพูดพร้อมกับบีบมือของรุ้งเอาไว้อย่างแรง

"เป็นผู้หญิงของฉันอย่ามีใครทั้งนั้น..."

"แต่นั่นแค่รุ่นพี่ที่รู้จักและเราก็ไม่ได้เป็นอะไรกันนะคะ" รุ้งรีบอธิบาย...อนุชิตดึงรุ้งเข้ามาใกล้ตัว

ชายหนุ่มเอามือลูบคลำทุกส่วนของร่างกายรุ้ง ตรงนี้ ตรงนี้ หรือที่ไหนๆ มันคือของฉัน คนอื่น ไม่มีสิทธิ์เข้าใจมั้ย

จอดรถไอ้เข้ม...แล้วลงไปซะ..!!

อนุชิตออกคำสั่งเสียงดังลั่นทำให้คนที่อยู่ในรถถึงกับตกใจ...เข้มรีบจอดรถแล้วออกไปจากรถทันที

รุ้งตกใจ...คุณใหญ่จะ..จะ จะทำอะไรคะ???

รุ้งถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

"ทำอะไรนะเหรอ" อนุชิตปลดกระดุมเสื้อนักศึกษาของรุ้งออก " แต่นี่มันในรถนะคะ " รุ้งถึงกับตกใจ

จะในรถนอกรถตรงไหน ถ้าฉันพอใจ ก็ห้ามขัดนี่คือการทำโทษที่ขัดคำสั่ง

ชายหนุ่มดันรุ้งให้นอนราบบนเบาะหลังของรถ เพราะเพิ่งผ่านมาทั้งคืนแทบจะว่าได้ ทันทีที่โดนสอดใส่รุ้งถึงกับร้องไห้สะอึก

และแน่นอนเขาพิศวาสหญิงสาวขนาดนี้ย่อมไม่มีความปราณีแน่นอน

กว่าจะเสร็จสมอารมณ์หมายก็ล่วงเลยมาแทบค่ำ ชายหนุ่มเปิดประตูรถเรียกเข้มที่แทบจะนั่งหลับ

"เข้ม จะกลับไม่กลับ" เข้มหันมาตามเสียงเรียกของผู้เป็นนาย "ครับนาย กลับครับ "

จังหวะที่เข้มกำลังขึ้นรถนั้น เจโทรเข้ามาหารุ้ง หญิงสาวไม่กล้ารับจึงรีบปิดเสียงโทรศัพท์ อนุชิตดึงโทรศัพท์มาพร้อมกับกดรับแล้วเปิดลำโพง

รุ้งถึงบ้านรึยังพี่เป็นห่วง...ชายหนุ่มตัดสายทิ้งพร้อมกับลดกระจกลง แล้วปาโทรศัพท์รุ้งลงบนพื้นจนแตกกระจาย

"คุณใหญ่" รุ้งอุทานพร้อมกับมองหน้า "ทำแบบนี้ทำไมคะ"

ออกไป..!! อนุชิตชี้ไปที่รุ้ง....

รุ้งเปิดประตูลงจากรถทั้งที่ช่วงล่างปวดแทบเดินไม่ไหว ทำไงได้เมื่อเขาสั่ง รุ้งฝืนใจเพื่อให้คนที่มองอยู่ในรถว่าเธอไม่เป็นไร จากนั้นรถก็ขับออกไปทันที

แต่รุ้งเพิ่งนึกได้ว่ากระเป๋าอยู่ในรถของคุณใหญ่ แต่ก็ไม่ทำซะแล้วเพราะว่ารถออกไปไกลแล้ว

รุ้งเก็บเศษโทรศัพท์มากประกอบแต่พวกมันก็ใช้งานไม่ได้ หญิงสาวถึงจะนั่งร้องไห้ทำไมชีวิตมันถึงซวยขนาดนี้

รุ้งจำใจต้องเดินกลับบ้าน โดยไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะถึงบ้านเวลาไหนเพราะระยะทางมันค่อนข้างไกลมาก

หนำซ้ำยังถูกเขาก็ทำซ้ำแล้วซ้ำเล่า แล้วจะเอาแรงที่ไหนมาเดินกลับบ้าน

เป็นเวลาเกือบ2ทุ่มครึ่ง ที่รุ้งยังไม่ถึงบ้าน โชคยังดีที่มีลุงคนหนึ่งขับรถผ่านมาแล้วให้หญิงสาวติดรถมาด้วยแต่ว่ารุ้งขอลงแค่หน้าปากซอย เพราะกลัวว่าถ้าชายหนุ่มมาเห็นจะเป็นเรื่องอีก

ทางด้านอนุชิตที่นั่งทำงานภายในห้องทำงานนั้น กดโทรศัพท์ไปหาป้านวล

อนุชิต//ป้าครับตั้งโต๊ะให้ผมกับเด็กรุ้งด้วยนะครับ

ป้านวล//ของคุณใหญ่นะคงได้ส่วนของรุ้งแทนที่จะไม่ได้ค่ะเพราะเธอยังไม่กลับ คุณใหญ่ทำอะไรไว้กับเธอลืมไปแล้วหรอคะ

อนุชิต//ไอ้เข้มมันฟ้องป้าอีกแล้วล่ะสิ

อนุชิตตัดสายทิ้งแล้วมองนาฬิกาที่ข้อมือ พลางเดินออกมาที่โรงจอดรถเห็นไอ้เข้มกำลังเช็ดรถอยู่

เข้มไอ้เข้ม..."ครับนาย"

"ทำไมป่านนี้รุ้งยังไม่เข้าบ้านอีกวะ"

เข้ม//คงอีกนานครับ เพราะกระเป๋าคุณรุ้งอยู่ในรถน่าจะเดินกลับมาเองรึเปล่านะ

อนุชิต//เอารถออกสิ ไปตามมา

เข้ม//มานู่นแล้วครับนาย

อนุชิตหันไปมอง แล้วเก้าเท้าเดินไปหา แต่เปลี่ยนใจหันกลับมา "บอกเธอด้วย ให้รีบอาบน้ำแล้วลงมากินข้าว" ครับนาย..!!