แค่นางบำเรอรัก

ตอนที่10 บังเอิญมาเจอกัน

แค่นางบำเรอรัก

ตอนที่10 บังเอิญที่มาเจอกัน

หลังจากที่ตกอยู่ในห้วงความคิดนานแสนนานนั้นว่าจะเล่าให้เพื่อนฟังหรือไม่ ในที่สุดรุ้งก็ตัดสินใจได้

รุ้งเลยตัดสินใจเล่าเรื่องทั้งหมดให้จ๋าฟังตั้งแต่ที่ลุงกับป้าขายมารวมไปถึงเรื่องของอนุชิตทั้งหมด เล่าโดย

ที่ไม่มีการปิดบังแม้แต่น้อย ไม่ว่าเขาจะทำอะไรที่ดีหรือไม่ดี รุ้งก็เล่าชนิดที่ว่าเปิดอกคุยกันเลยทีเดียว

“ เฮ้ยย..ทำไมทำอย่างนั้นได้วะทั้งที่มีเมียแล้วเนี่ยนะบ้าไปเเล้วไม่ อยากจะเชื่อเลยว่ามีแบบนี้ด้วย”

“แต่ว่าเขาก็ดีกับแกนะ เสียอยู่อย่างเดียวแกเขาป่าเถื่อนไปใหมอะ....โอ๊ยไม่รู้แล้วฉันสับสนไปหมด”

จ๋าได้แต่บ่นพร้อมกับเอามือตีที่หัวตัวเองเบาๆ ก่อนที่รุ้งจะมองซ้ายมองขวาแล้วบอกกับเพื่อน

"แต่แกต้องเก็บเรื่องนี้เป็นความลับนะยัยจ๋าจะบอกให้ใครรู้ไม่ได้เด็ดขาดฉันขอร้อง"

รุ้งจับมือเพื่อนสาวไว้พร้อมกับมองเพื่อนด้วยแววตาที่ขอร้องให้ช่วยปกปิดเรื่องนี้เอาไว้

"อืมฉันสัญญา ว่าจะไม่บอกใครและจะเก็บไว้เป็นอย่างดี ว่าแต่แกป้องกันยังไงหรอ"

จ๋าเอ่ยถามเพื่อนด้วยความเป็นห่วงเพราะอย่างน้อยก็ยังอยู่ในวัยเรียนหากไม่ป้องกันเห็นทีจะแย่

"ฉันกินยาคุมอ่ะแก จะให้ไปฉีดหรือฝังเข็มฉันไม่เอาหรอก คนเราต้องมีถ่ายเลือดกันบ้าง เกิดเขาเอาฉันทุกวันล่ะ อย่างน้อยควรได้หยุดช่วงมีประจำเดือนก็ยังดี"

รุ้งบอกเหตุผลกับจ๋า ซึ่งมันก็จริงอย่างที่รุ้งว่านั่นแหละเกิดเขาบ้าคลั่งเอาทุกวันล่ะจะทำไง

"ส่งมือถือเเกมา" จ๋าแบมือกับขอโทรศัพท์พี่รุ้งหญิงสาวยื่นให้เพื่อน เป็นจังหวะเดียวกันกับที่เจเดินเข้ามาพอดี

เจ//รุ้งเมื่อวานที่พี่โทรหาแล้วอยู่ดีๆ โทรศัพท์ก็ตัดสายไปเกิดอะไรขึ้นหรอพี่เป็นห่วงแทบแย่ พอโทรกลับไปก็ไม่ติดปิดเครื่องด้วยอ่ะ

รุ้ง//อ๋อโทรศัพท์มันหลุดมือตกนะคะไม่มีอะไรหรอก ขอโทษนะคะที่ทำให้เป็นห่วง

จ๋ารีบเอาโทรศัพท์ยัดใส่กระเป๋าไว้

เจ//เห็นจ๋าบอกว่าวันนี้วันเกิดจ๋าจะไปฉลองกันที่ไหนหรอ

จ๋า//เราว่าจะไปกินชาบูกันที่ห้าง xx หลังเลิกเรียนค่ะไปด้วยกันไหมคะ

รุ้งรีบดึงเสื้อจ๋าไว้เพื่อไม่ให้พูดต่อ แต่ว่าไม่ทันแล้ว

เจ//อ๋อได้สิวันนี้พี่มีเรียนแค่ไม่กี่วิชาเองเดี๋ยวเลิกเรียนแล้วพี่จะมารอที่นี่ก็แล้วกัน งั้นพี่ไปก่อนนะ

เจพูดจบก็เดินไปทันที รุ้งได้แต่ถอนหายใจ เพราะว่าตอนนี้ไม่ว่าอะไรเธอก็กลัวไปหมดซะทุกอย่างเลยก็ว่าได้

หลังเลิกเรียนทั้ง 3 คนตรงมาที่ห้างสรรพสินค้า xx และตรงไปที่ร้านชาบูจากนั้นก็ไปหาโต๊ะว่างแล้วนั่ง

จ๋าที่มองเห็นผู้หญิงฝั่งตรงข้ามสวยแซบ พลางกระซิบรุ้ง

จ๋า//สวยจังแกสวยแบบไม่มีที่ติเลยดูดีไปซะทุกอย่าง ดูสิเป๊ะมากอ่ะเสื้อผ้าหน้าผม สุดมากอ่ะแก

รุ้ง//อืม..แต่แกอย่าจ้องเขานานสิเดี๋ยวเขาก็รู้ตัวหรอก กินของเราเหอะ

จ๋า//ผู้ชายคนนั้นเขาโชคดีน่าดูที่มีแสนสวยขนาดนี้ ขนาดฉันเป็นผู้หญิงด้วยกันยังอิจฉาเลย

เจหันไปมองหญิงสาวที่นั่งอยู่พร้อมกับหันกลับมา

เจ//พี่ว่าใสๆ แบบเราสองคนยังดูดีกว่าอีก

สาวคนนั้นลุกขึ้นทำเอาจ๋าและรุ้งถึงกับตกใจคิดว่าจะโดนตบกลางร้านซะแล้วแต่ไม่ใช่ เมื่อหญิงสาวคนนั้นเรียกชายคนหนึ่งพร้อมกับโบกมือทักทาย

"ใหญ่คะทางนี้ค่ะ.." หญิงสาวโบกมือเรียกชายหนุ่มรุ้งถึงจะหันไปมองแบบตะลึง

แต่ชายหนุ่มไม่เห็นเธอ แล้วเดินตรงไปหาหญิงสาวก่อนนั่งและขยี้หัวหญิงสาวเบาๆ พร้อมกับส่งยิ้มให้กันอย่างหวานหยดย้อย

อนุชิตไม่เห็นรุ้งเพราะว่าหญิงสาวนั่งตรงข้ามกับเจเลยทำให้เจบังรุ้ง ระหว่างนั้นพนักงานนำน้ำซุปมาเติม ทำให้น้ำซุปกระเด็นโดนเสื้อเจเล็กน้อย "ขอโทษครับ" พนักงานกล่าวคำขอโทษอย่างสุภาพ

"ไม่เป็นไรครับ " พี่ไปห้องน้ำก่อนนะเดี๋ยวมา เจหันมาบอกกับสาวๆ

เจบอกสาวๆ แล้วลุกไป ทันทีที่เจลุกไปนั้น

อนุชิตที่กำลังอ้าปากเพราะ โยษิตา สาวสวยกำลัง คะยั้นคะยอป้อนอาหารให้ชายหนุ่ม ก่อนที่ชายหนุ่มจะอ้าปากกินเนื้อที่สาวสวยคีบให้

"น่ารักที่สุดเลยค่ะใหญ่"

โยษิตาเอ่ยชมชายหนุ่ม พร้อมกับหอมแก้มเพื่อให้รางวัล จังหวะนั้น สายตาของทั้งคู่จึงสบตากัน

อนุชิตถึงกับตกใจเพราะไม่คิดว่าจะเจอรุ้งที่นี่ ชายหนุ่มมองรุ้งตาเป็นมัน ต่างกับรุ้ง

รุ้งรีบหลบสายตาและก้มหน้าก้มตา คีบเนื้อลงไปในหม้อ โดยที่เธอแทบไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมามองอาหารบนโต๊ะเลยแม้แต่น้อย

"ใหญ่คะคืนนี้คุณต้องอยู่กับโยนะคะ คุณไม่ได้มาหาโยหลายวันแล้วนะ รู้ใช่มั้ยคะว่า คิดถึงคุณ"

เสียงหวานๆ ของคนที่คุยกันตรงนั้นได้ยินโต๊ะนี้ และนั่นทำเอารุ้งเองถึงกับหน้าชาไปทันที ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม

ในห้วงหนึ่งของความคิดที่คิดได้ตอนนี้คือ อยากหนีไปจากตรงนี้แล้วตอนนี้

เจที่กลับมาจากห้องน้ำมานั่งบนที่เดิมค่อยทำให้รุ้งหายใจทั่วท้องขึ้นมาหน่อยหนึ่ง