Tıkır tıkır işleyen bir plan, mahvolmuş bir davet, öfkeli bir baba ve olmazsa olmaz çıtır kızlar...
Bugünün kısa özetini şu birkaç cümle ne bir şekilde açıklanıyordu. Ama elbette açıklama yaşananların yanında solda sıfır kalırdı. Babamın öfkeden gözü dönmüş bir şekilde tüm safkanları kovalaması planımın bir parçası sayılmazdı. Benim istediğim tek şey, takdim edilen çok sayın prensi, yani beni kral olmaya uygun bulmamalarıydı ki bunu başardığımı var sayıyorum.
Çünkü, babam ne kadar öfke dolu olursa olsun, konseyin benle ilgili konuyu tekrar tekrar gündeme getireceğine emindim. Elbette babamın öfkesi geçtiği zaman... Buda bana birkaç ay kafa dinleme şansı tanırdı. Kafamı kral olmakla ütüleyecek bir baba figürü olmadan yeniden hayatımı yaşamaya devam edebilecektim. Tek bir farkla... Bu kez
