Ep.11 แก้ขัด(2) -NC
1081 Words
ชายหนุ่มที่คิดว่ามันเป็นการเชื้อเชิญอย่างหนึ่งจึงเดินเข้าประชิดตัวเพื่อโยนร่างนั้นให้ขึ้นไปอยู่บนเตียงนอน และจัดการตามความปรารถนาของชายร่างเล็ก ทว่าในจังหวะนั้นก็เป็นตอนที่อัยย์ยืดตัวขึ้นจากการโก้งโค้งด้วยการนั่งแหมะอยู่บนพื้นพร้อมกับชูบางสิ่งขึ้นมาด้วยท่าทางดีอกดีใจ
“ผมเจอมันแล้ว!!”
ในมือของอัยย์นั้นถือพ่วงกุญแจตุ๊กตาด้วงโฮมเมดที่ทำจากผ้า มันดูเก่ามากที่น่าจะอายุเกินสิบปี ถึงอย่างนั้นมันก็ไม่มีรอยปะ และรอยขาดอยู่เลย ซึ่งนั่นบ่งบอกได้ว่ามันเป็นสิ่งสำคัญสำหรับผู้เป็นเจ้าของมากแค่ไหน
แน่นอนว่ารอยยิ้มของอัยย์ก็บ่งบอกถึงความสุขและความโล่งใจเป็นอย่างมาก ถึงแดนเหนือจะเพิ่งรู้จักอีกฝ่ายแค่วันเดียว แต่นี่ก็เป็นครั้งแรกที่เขาได้เห็นอัยย์ยิ้มแก้มปริขนาดนี้จนทำให้รอยยิ้มที่เขาได้รับมาโดยตลอดดูจืดจางไปหมด
‘ทำไมถึงได้ดูมีความสุขเพราะพวงกุญแจโง่ๆ นั่นด้วย’
ชายหนุ่มหรี่ตาสีน้ำตาลที่ดูมืดมัวลง “นั่นเป็นสิ่งที่แฟนคุณให้มาอย่างงั้นเหรอ?”
“มะ ไม่ใช่ พอดีครอบครัวคนสำคัญให้ผมมาน่ะ แต่ว่า…” เสียงที่เคยมั่นคงมาตลอดจนถึงเมื่อครู่นี้ของอัยย์เต็มไปด้วยความประหม่าเป็นอย่างมาก ใบหน้าเล็กๆ ดูแต่งแต้มด้วยสีแดง
เมื่อพบว่าชายร่างบางกำลังทอดมองอะไรบางอย่าง แดนเหนือเลยมองตามและพบว่าท่อนล่างของเขากำลังผงาดชี้หน้าอีกฝ่ายอยู่
ใบหน้าหล่อเหลาขึ้นสีเล็กน้อย เขาจัดการความอับอายนี้ด้วยการกระแอมไอในลำคอ
“ขอโทษครับ พอดีในตอนที่คุณมา ผมกำลังพยายามทำให้มันลงอยู่น่ะครับ …คุณเองก็เป็นผู้ชาย ผมหวังว่าคุณจะมองว่ามันเป็นเรื่องธรรมชาตินะครับ”
“ไม่เป็นไร มันเป็นความผิดของผมเองที่มารบกวนคุณในเวลาแบบนี้” อัยย์ลุกพรวดขึ้นมาจากพื้นอย่างรวดเร็วราวกับว่าเขาไม่ต้องการจะยืนอยู่ที่แห่งนี้อีก “จริงสิ ผมเกือบลืมไปเลย”
กระเป๋าผ้าสีขาวที่เคยสะพายข้างถูกยื่นมาให้แดนเหนือ
“ผมขอคืนเสื้อ ขอบคุณที่ให้ยื้มนะครับ ถ้าไม่มีอะไรแล้วขอตัวก่อน” อัยย์เดินออกจากบานประตูอย่างทะเล่อทะล่า แดนเหนือที่มองตามก็อดไม่ได้ที่จะนึกขำให้ความเขินอายเช่นนั้นของชายหนุ่ม
บางทีเรื่องในแง่ร้ายต่างๆ ที่คิดขึ้นมาได้คงไม่ใช่เรื่องจริง
แดนเหนือแก้ความเข้าใจผิดในขณะที่นำเสื้อถูกยื้มขึ้นมาตรวจสอบ เพียงเพราะดึงมันออกจากถุง เขาก็ได้กลิ่นหอมสดชื่นของดอกไม้อันเข้มข้นที่มีกลิ่นไม่ต่างจากบนตัวของอัยย์
กว่าจะรู้สึกตัวอีกทีก็เป็นตอนที่จมูกของเขาแนบชิดกับเสื้อผืนนั้นแล้ว “เหอะ นี่เรากำลังทำบ้าอะไรอยู่?”
“ใส่เสื้อนี่ซะ”
แดนเหนือยื่นผ้าที่ได้รับการซักรีดมาจากอัยย์ให้ชายคู่นอนของตัวเองสวมใส่ เมื่อชายคนนั้นทำตาม เขาจึงไม่รอช้าที่จะกดให้ร่างนั้นนอนคว่ำไปกับเตียงนอน
เขาจ้องมองก้นขาวเนียนเป็นพิเศษ มือที่ไม่สามารถควบคุมความปรารถนาไว้ได้จึงเข้าไปบีบเค้นมันอย่างพอดีมือ สลับกับการมองศีรษะของอีกคนที่มีเรือนผมสีดำขลับตัดกับท้ายทอยขาวๆ ที่ไม่ต่างอะไรกับชายที่เพิ่งออกไปเมื่อไม่นานมานี้
ในยามที่แยกความเนียนนุ่มนั้นออกจากกัน น้ำหล่อลื่นก็หลั่งไหลออกมาอย่างเชื้อเชิญ แดนเหนือที่พุ่งพล่านไปด้วยแรงอารมณ์ใช้ท่อนเนื้อที่สวมถุงยางอนามัยเป็นที่เรียบร้อยค่อยๆ สวบเข้าไปยังช่องทางเล็กที่ถูกปกคลุมด้วยโพรงเนื้อ
“อ่า!!”
ตัวตนที่ถูกใส่เข้าไปในรวดเดียว ทำให้ผู้รองรับรู้สึกจุกแน่นภายใน ทว่าในครั้งที่แดนเหนือเริ่มเคลื่อนไหวสะโพกของเขา การกระแทกกระทั้นนั้นมันไม่ได้รุนแรงเลยสักนิด มันทั้งนิ่มนวลและเต็มไปด้วยการเอาใจใส่ผิดกับก่อนหน้านี้ที่ทำราวกับเขาเป็นแค่อุปกรณ์ระบายความใคร่ ดูเหมือนว่าการพบเจอกับบุคคลปริศนาจะทำให้แดนเหนืออารมณ์ดี
ในขณะที่ร่างกายท่อนล่างกำลังเคลื่อนไหวในจังหวะเดิมๆ กายกำยำก็โน้มตัวลงขนาบกับร่างบางที่อยู่บนเตียงนอน ทว่าในขณะที่เขากำลังซุกจมูกไว้กับบริเวณท้ายทอยที่อยู่ติดกับปกเสื้อ จังหวะการเคลื่อนไหวก็พลันหยุดชะงักลงกระทันหัน
ภายในโพรงจมูกของชายหนุ่มอบอวลไปด้วยกลิ่นของดอกไม้ มันเป็นกลิ่นของน้ำยาปรับผ้านุ่มราคาแพงที่ผสมปนกับน้ำหอมเฉพาะตัวที่เพียงแค่สูดดมก็รู้ว่าใครคือเจ้าของกลิ่น
แดนเหนือหลับตาลง และเผลอขบเนื้อหนังบริเวณนั้นเพื่อแสดงความเป็นเจ้าของ ในขณะเดียวกันเขาจงใจสวบใส่ตัวตนเข้าไปภายในจนมิด และกระแทกด้วยความหนักหน่วงโดยเน้นย้ำตรงใจกลางจุดอ่อน
“...แดนเหนือ… อื้ออ…ผมเสียว”
ชายที่ไม่รู้ตัวเลยว่าตนกำลังถูกใช้ให้กลายเป็นตัวแทนของใครคนหนึ่งร้องครางออกมาเสียงดัง เสียงของเขามันติดแหบ และอึกอัก เพราะอาการหายใจไม่ออกเล็กน้อยเนื่องจากถูกทับด้วยร่างกายใหญ่
ชายผมบลอนด์อ่อนยังคงซุกจมูกไปตามลำคอระหงที่ยังคงส่งเสียงครางกระเส่าไม่หยุดตามการกระแทกจึงเผยรอยยิ้มที่ดูน่าขนลุกออกมา มันดูเหมือนกับเจ้านายโรคจิตที่กำลังสั่งสอนสัตว์เลี้ยงของตน
“อะไร? ชอบของผมมากขนาดนั้นเลยเหรอ?”
ชายที่ถูกปรนเปรอจนแทบจะสิ้นสติตอบออกไป “ชอบมาก ผมชอบมาเสียจนอยากให้คุณกระแทกผมแรงๆ”
“ได้สิ นังเด็กร่าน”
แดนเหนือทำในสิ่งที่คู่ของตนต้องการอย่างสุดความสามารถ เพียงแต่ว่าในตลอดทั้งคืนที่พวกเขาผลัดเปลี่ยนท่าทาง ไม่มีครั้งไหนเลยที่พวกเขาทั้งสองได้มีโอกาสสบตากัน เพราะชายหนุ่มผู้ที่มีอภิสิทธิ์มากกว่ามักบีบบังคับให้คู่นอนหันหลังให้แก่ตนเสมอ
- Writer
- chap_listContents
- likeADD