[BL] บทลงโทษของชายไร้รัก (18+)

Ep.8 สิ่งที่แตกต่าง(3)

แดนเหนือใช้ความได้เปรียบของส่วนสูงมองลอดเข้าไปในเสื้อที่หลวมโพลก สลับกับบั้นท้ายแน่นๆ ที่เมื่อจินตนาการถึงสัมผัสของมันจากเมื่อคืน เขาก็มีแรงที่จะสั่งสอนบทเรียนที่แท้จริงให้กับชายผู้ไร้เดียงสาตรงหน้านี้แล้ว จะเอาให้ร่างกายสุดเอ็กซ์นี่หมดสภาพ ทำให้กลายเป็นคนร่านเนื้อ จนต้องถ่างขาร้องขอการกระแทกจากเขาด้วยตัวเอง

แค่คิดลำคอก็แห้งผากไปหมด รู้สึกปวดหน่วงนิด ๆ ภายใต้กางเกงของตัวเอง

แต่ในขณะที่ชายหนุ่มกำลังคิดถึงแผนการที่จะฉุดนางฟ้าโลกสวยให้ลงมาคลุกคลีบนโคลนตมแห่งความโหดร้าย ดูเหมือนว่าเดลิเวอรี่ที่จะนำอาหารมาส่งถึงที่แล้ว

“วันนี้อัยย์ว่างหรือเปล่าครับ?”

แดนเหนือถามคำถามนั้นในระหว่างที่ทั้งสองกำลังจัดการอาหารตรงหน้าอยู่บนโต๊ะ อัยย์ที่กำลังทานข้าวต้มปลาจ้องมองคนตรงหน้าด้วยท่าทางมึนๆ อาจเป็นเพราะไม่ทันตั้งตัวกับคำถามที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหัน

“วันนี้เหรอ…? ...อื้มม…” การครุ่นคิดนั้นเกิดขึ้นเพียงไม่กี่วินาที “ถ้าถามว่าว่างไหม? มันก็ว่างแหล่ะครับ แต่ผมคิดว่าพ่อกับแม่อยากให้ผมอยู่ที่บ้านมากกว่า เพราะเมื่อคืนผมเล่นหายไปจากบ้านโดยไม่บอกกล่าว …ว่าแต่แดนเหนือมีเรื่องอะไรหรือเปล่าครับ?”

ท่าทางของชายหนุ่มร่างสูงดูหดหู่เล็กน้อย “ผมก็แค่อยากชวนคุณไปเดตน่ะครับ พอดีวันนี้ผมว่างทั้งวัน”

“เดต??” เสียงที่เอ่ยออกมาดูแหลมสูงเล็กน้อย ซึ่งมันบ่งบอกได้ถึงอาการประหม่า

เมื่อได้เห็นการสื่อสารโดยนัยที่อัยย์พยายามจะสื่อออกมาว่า ‘เดต’ ที่ว่านี้เกิดขึ้นในฐานะใด แดนเหนือกลับเผยรอยยิ้มบางๆ โดยแสร้งทำเป็นว่าตัวเองไม่เข้าใจในสิ่งที่อีกฝ่ายต้องการจะถามผ่านน้ำเสียง เพราะเขาต้องการที่จะปล่อยให้คำพูดของตนฟังดูคลุมเครือต่อไป

“อา…ช่วงนี้ผมค่อนข้างเหงานิดหน่อยน่ะครับ อีกอย่างพวกเราก็ค่อนข้างคุยกันถูกคอ ผมเลยอยากรู้จักคุณให้มากกว่านี้”

เสียงทุ้มต่ำสั่นเครือเล็กน้อย กับร่างกายที่ลู่ลงอย่างน่าสงสารคล้ายกับว่าเป็นการบังคับคู่บทสนทนาอยู่กลายๆ แดนเหนือเชื่อว่ากลยุทธ์นี้สามารถใช้กับอัยย์ได้ดี เพราะจากการพูดคุยกันเมื่อก่อนหน้านี้อีกฝ่ายเป็นผู้ชายที่อ่อนโยนเข้าขั้นแทบจะวิ่งเข้าไปอยู่ในทุ่งลาเวนเดอร์

อัยย์ถึงกับพูดไม่ออกเมื่อได้ยินน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเหงาของชายหนุ่ม เขาบีบมือที่เกาะกุมกันและกันของตัวเองจนแน่นอย่างเผลอตัว เพราะใจของเขามีคำตอบที่ตายตัวอยู่แล้ว

หลังจากที่ทำปากพะงาบอยู่นาน สุดท้ายแล้วอัยย์ก็เอ่ยออกไป “ขอโทษนะที่ตอบรับไม่ได้ พอดีอีกไม่กี่วันพ่อและแม่ของผมจะย้ายไปอยู่ที่ต่างประเทศถาวร ผมที่คิดจะอยู่ที่นี่ต่อเพราะเรื่องเรียนเลยต้องใช้เวลาในช่วงนี้อยู่กับครอบครัว ผมหวังว่าคุณจะเข้าใจนะครับ”

“ย้ายไปอยู่ต่างประเทศ? คุณอยู่คนเดียวเหรอ?”

ชายร่างสูงที่ยังคงใบหน้าเซื่องซึมถามออกไปอย่างเป็นมารยาทเพื่อที่จะต่อบทสนทนาต่อ

แต่ในใจกลับเต็มไปด้วยประกายแห่งความโลภ นี่มันแกะตัวอ้วนๆ ที่ดูน่าอร่อยสำหรับหมาป่าอย่างเขาเลย

“ถ้าจะพูดแบบนั้นจะว่าถูกก็ถูก เพราะหลังจากนี้ไปผมคงต้องย้ายไปอยู่คอนโดคนเดียว แต่ถ้าให้พูดถึงในแง่ของครอบครัวแล้วล่ะก็ ผมมีพี่ชายอยู่คนหนึ่งครับ แต่พี่ชายต่างแม่ของผมไม่ค่อยชอบผมเท่าไหร่…”

แดนเหนือที่คิดจะใช้ความสงสารในการกดดันจึงเริ่มละทิ้งแผนการของตัวเองเมื่อพบว่าบรรยากาศที่แผ่ขยายมาจากตัวของอัยย์ให้ความรู้สึกที่หนักอึ้งมากกว่า

ดูเหมือนว่าครอบครัวของอัยย์จะดูซับซ้อน

แต่บรรยากาศก็ถูกเปลี่ยนอย่างรวดเร็วด้วยรอยยิ้มเดียวของชายผมดำ “อา…จริงสิถ้าเมื่อไหร่ผมได้อยู่คนเดียว ผมคงมีเวลาเดตกับคุณ”