[BL] บทลงโทษของชายไร้รัก (18+)

Ep.16 ให้ผมช่วยคุณดีไหม?(1) -NC🔥

หลังจากที่ผ่านทั้งะช่วงเวลาที่ชายทั้งสองคนต่างก็ชำระล้างร่างกายของตัวเองจนเสร็จ ต่างคนต่างก็ใส่ผ้าคลุมอาบน้ำเนื่องจากไม่มีเสื้อผ้าเปลี่ยน

ผู้ที่ดูประหม่าที่สุดในสถานการณ์นี้คงมีแค่อัยย์ เพราะตั้งแต่ที่เดินเข้าห้องนี้มาก็แทบจะไม่พูดไม่จา ถึงขนาดที่ว่าทำทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว ตอนนี้ก็ยังเอาแต่นั่งตัวแข็งอยู่ที่ปลายเตียง

“คุณกำลังประหม่าอยู่หรือเปล่า?”

แดนเหนือยิ้มอย่างเป็นมิตรในขณะที่กำลังนึกถึงอัยย์ในคืนแรกที่พวกเขาพบกัน ในตอนนั้นอัยย์ดูเหมือนราชินีมือใหม่ แต่ในตอนนี้กลายเป็นเด็กน้อยไปแล้ว

“อื้ม ก็นิดหน่อยนะครับ แต่ตอนนี้ผมกำลังคิดอยู่ว่าคนเป็นแฟนกันจะทำอะไรในห้องปิด”

“ไม่จำเป็นต้องทำอะไรครับ ตอนนี้ก็ดึกแล้วเรามานอนด้วยกันเถอะ แต่ก่อนนอนพวกเราต้องทำกู๊ดไนท์คิสนะครับ”

“กู๊ดไนท์คิส?”

“คุณคงไม่รังเกียจที่จะทำมันกับผมใช่ไหม?”

“ไม่เป็นไรครับ ตอนนี้พวกเราเป็นแฟนกันนี่นา คุณควรทำกับผมอย่างที่แฟนทำกัน ผมจะได้เข้าใจเรื่องความรักเสียที”

“ถ้าอย่างนั้นผมก็ขออนุญาตนะครับ” แดนเหนือเอ่ยพร้อมกับช้อนร่างของอัยย์เพื่อจัดท่าให้นอนอยู่บนเตียงโดยมีร่างของตัวเองขึ้นคร่อมตามไปด้วย

ใบหน้าของชายหนุ่มที่ชายร่างเล็กเห็นนั้นสะท้อนให้เห็นถึงความอ่อนโยนและความจริงใจ ภายในดวงตาคู่นั้นดูท่วมท้นไปด้วยความรักอย่างแท้จริง ผนวกกับการกระทำอันละเลียดอย่างการพรมจูบเบาๆ ไปตามกรอบหน้า อัยย์จึงมองว่าสิ่งนี้คือสถานการณ์ที่สุดแสนจะโรแมนติก จนเผลอแอบคิดไปว่าชายคนนี้คงแอบหลงรักตนอยู่

การเคลื่อนไหวที่คาดเดาไม่ได้มีจุดสิ้นสุดตรงการพรมจูบลงริมปากปากซ้ำๆ ก่อนที่จะใช้ลิ้นเลีย และแทรกเข้ามาข้างในโพรงปาก

ความหอมหวานอันแปลกประหลาด และลมหายใจที่อุ่นร้อนชวนให้สติของผู้ถูกรับรู้รู้สึกเบาโหว่งคล้ายกับล่องลอยอยู่บนอวกาศ อัยย์ที่ไม่อย่างคิดอะไรอีกเพราะกำลังมึนเมาจึงปล่อยให้ร่างกายดำเนินไปตามสัญชาตญาณ เขาตวัดลิ้นตอบกลับอย่างเงอะงะสมกับเป็นมือใหม่ ซึ่งนั่นทำให้แดนเหนือเพิ่มความรุนแรงให้กับรสจูบ

เมื่อตั้งสติได้ อัยย์เผลอกลั้นหายใจเพราะตกใจกับความลึกล้ำที่ไม่เหมือนกับที่ตนจินตนาการจึงผลักร่างหนาออก แต่ด้วยน้ำหนักและขนาดร่างกายที่ต่างกันสิ่งเดียวที่ชายที่มีร่างกายที่เล็กกว่าทำได้คือการทำให้ผ้าคลุมของอีกฝ่ายหลุดรุ่ยเพียงเท่านั้น

มือเรียวบางสัมผัสได้ถึงแผงอกนุ่มเต็มฝ่ามือ ดูเหมือนว่าแดนเหนือจะมีปฎิกริยากับสัมผัสเมื่อครู่นี้จึงได้ผละตัวออกด้วยสีหน้าชวนเร้าอารมณ์ ไม่ต่างจากน้ำเสียงที่เอ่ยออกมา

“คุณไม่ควรจับหน้าอกของผมซี้ซั้วนะครับ มันค่อนข้างอ่อนไหวน่ะ”

แดนเหนือใช้เข่าดันตรวจสอบแทนการใช้มือว่าคนใต้ร่างมีอารมณ์ร่วมหรือไม่? แต่สิ่งที่เขาพบก็คือตรงส่วนนั้นมันไม่ได้ตื่นตัว ใบหน้าของชายหนุ่มสะท้อนถึงความไม่สบอารมณ์อยู่ไม่กี่เสี้ยววินาที ก่อนที่เขาจะกลับมาแสร้งยิ้มอ่อนโยนอีกครั้ง

ดูเหมือนว่าถุงยางอนามัยที่ซื้อมาจะเปล่าประโยชน์ในวันนี้

แต่ก็ช่างเถอะ อย่างไรซะเหยื่อก็ต้องวิ่งเข้าปากเขาในสักวัน

“รู้สึกดีหรือเปล่า? ใน1สัปดาห์เราต้องทำกันแบบนี้ตลอด”

“อื้ม รู้สึกเหมือนถูกหลอมละลายคล้ายกับตอนแช่น้ำอุ่นๆ เลย”

“ดีแล้วครับ ตอนนี้พวกเราควรเข้านอนกันได้แล้ว”

เมื่อปิดไฟตรงหัวเตียงจนรอบข้างมืดสนิท ทุกอย่างก็จบลงเพียงแค่นั้น พวกเขาแค่นอนกอดกันและกันบนเตียงใหญ่ แต่ทั้งคู่ต่างก็รู้สึกกระวนกระวายใจด้วยเหตุผลที่แตกต่าง

ถึงแดนเหนือจะไม่รู้ว่าอัยย์คิดอะไรอยู่ ทว่าด้วยเสียงหัวใจที่เต้นแรงของคนร่างเล็กที่ได้ยิน เขาจึงตีความได้เพียงว่าอีกฝ่ายคงไม่สามารถมีค่ำคืนที่สงบสุขได้เมื่ออยู่ในอ้อมกอดของเขา ในทางกลับกันแดนเหนือก็รู้สึกไม่สงบสุขเช่นกัน เขาอยากมีเซ็กซ์เพราะปวดท่อนล่างไปหมดแล้ว ยิ่งเมื่อได้กลิ่นครีมอาบน้ำที่ปะปนกับกลิ่นน้ำหอมประจำตัว และได้รับปฎิกริยาอันน่ารักแบบนี้ เขาที่ไม่เคยอดทนกับเรื่องเพศ จึงยิ่งอดใจไม่ไหว

‘อ่า แต่คงรีบร้อนไม่ได้ ก็แค่ต้องอดทนอีกสักหน่อย’

อุตส่าห์ได้ความคืบหน้ามากขนาดนี้ เขาจะปล่อยให้เสียมันไปไม่ได้ สิ่งที่ทำได้คือการปั่นหัว และปล่อยให้อัยย์ร้องขอที่จะทำมันด้วยตัวเอง

แดนเหนือครุ่นคิดท่ามกลางความมืด กว่าจะรู้สึกตัวอีกทีก็เป็นตอนที่ร่างที่เขาอิงแอบได้ผล็อยหลับไปด้วยลมหายใจที่สม่ำเสมอ

ดังนั้นชายหนุ่มที่ไม่อาจสงบร่างกายของตัวเองได้ จึงค่อยๆ ผละตัวเองออกมาอย่างนิ่มนวลที่สุดและเดินตรงไปที่ห้องน้ำ ทว่าทันใดนั้นไฟของห้องก็ถูกเปิดขึ้นพร้อมกับเสียงเรียกขาน

“แดนเหนือจะไปไหนเหรอ?”

แดนเหนือที่ไม่คิดว่าจะเกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้นจึงค่อยๆ หันไปสบตากับอัยย์ที่กำลังดันแว่น ชายหนุ่มยังคงเผยรอยยิ้มอ่อนโยนทว่าในครั้งนี้มันติดพ่วงอารมณ์แห่งความเศร้าเล็กน้อย

“ผมมีสิ่งที่ต้องจัดการครับ”

เขาพูดออกไปแบบนั้นพร้อมกับหลุบสายตามองท่อนล่างของตัวเองที่ในตอนนี้มีสิ่งหนึ่งผงาดขึ้นมา อัยย์ที่กดสายตาลงมองตามจึงแสดงท่าทีอ้ำอึ้งในทันที

ชายร่างบางอ้าปากพะงาบ พร้อมกับใบหน้าที่เริ่มขึ้นสีแดงขึ้นเรื่อยๆ เพราะทำอะไรไม่ถูก ถึงอย่างนั้นการจ้องมองก็ไม่ได้เปลี่ยนไปจากทีแรกเลย อัยย์ยังคงมอง ‘สิ่งนั้น’ อยู่นานคล้ายกับมีอารมณ์ปรารถนาถึงมัน ซึ่งนั่นทำให้แดนเหนือลอบยิ้มอยู่ในใจให้กับความซื่อตรงของคนตัวเล็ก เขาจึงจงใจขยี้ตัวเองเพื่อให้ดูน่าสงสารมากยิ่งขึ้น

“ถ้าผมไม่ได้ใช้งานมันในทุกคืน ผมจะนอนไม่หลับ”

อัยย์ยังคงเงียบ เพียงแต่ในครั้งนี้เขาก้มหน้างุดราวกับกำลังครุ่นคิดถึงบางสิ่ง พอถึงในตอนที่แดนเหนือละความสนใจก่อนจะมุ่งตรงไปยังสถานที่ที่ตั้งใจจะไปในทีแรก อัยย์ก็พูดโพล่งออกมาทันที

“ให้ผมช่วยคุณดีไหม?” เสียงทุ้มติดหวานเอ่ยออกมาอย่างร้อนรน

“จะดีเหรอครับ? อีกอย่างในความเป็นจริงพวกเราก็เป็นแค่เพื่อนกัน” แดนเหนือพูดด้วยรอยยิ้มฝืนๆ คล้ายกับว่าตนกำลังมีรักข้างเดียวกับเพื่อนคนนี้

ชายหนุ่มผู้เสแสร้งสังเกตเห็นว่าอัยย์ดูมีความคิดที่ซับซ้อนขึ้นเมื่อเขาเอ่ยพร้อมกับทำท่าทางแบบนั้น ดูเหมือนว่าเจ้าลูกแมวดำตัวนี้จะติดกับเขาแล้ว

“แต่ตอนนี้พวกเราก็เป็นแฟนกันนี่นา ผมทำเพื่อแดนเหนือได้นะ เพื่อเป็นการตอบแทนที่คุณสละเวลาชีวิตให้กับผมไง”

แดนเหนือทำท่าทีเหมือนว่ากระอักกระอ่วนใจที่จะตอบรับข้อเสนอ แต่เพื่อถนอมน้ำใจจึงยอมฝืนตัวเอง “ถ้าไม่ว่าอะไร ขอยืมต้นขาของอัยย์หน่อยนะครับ”

อัยย์พยักหน้าเบาๆ ก่อนจะจ้องตรงไปยังร่างหนาที่เดินตรงเข้ามา โดยที่ในขณะนั้นแดนเหนือกำลังปลดเปลื้องผ้าที่ปกปิดร่างกายอย่างเชื่องช้า แสงของโคมไฟที่ส่องกระทบลงบนผิวหนังที่ห่อหุ้มมัดกล้ามเนื้อแน่นๆ ทำให้ลำคอของชายร่างบางแห้งผากอย่างไร้สาเหตุ

เมื่อกางเกงซับในได้ถูกปลดออก แก่นกายใหญ่ที่ขยายตัวอย่างเต็มที่ก็ปรากฎสู่สายตา มันกระตุกเบาๆ ด้วยเส้นเลือดสีน้ำเงินที่ปูดโปน คล้ายกับเป็นการบอกว่าเจ้าตัวนั้นต้องการจะปลดปล่อยออกมามากแค่ไหน อัยย์ที่สังเกตเห็นมันจึงอดไม่ได้ที่จะหลบสายตาเพราะไม่อาจอดทนมองภาพอันวาบหวามได้