Ela Öztürk
Yatağımda oturmuş son kontrolünü yapmam için bekleyen valizime bakarken sıkıntılı bir nefes aldım.
Üç saat sonra uçağımız vardı. Üç saat sonra Ömer ile o uçağa binecek ve Trabzon’a gideceğiz. Gerginlik tüm kaslarımın sızlamasına sebep olurken bir işe yaramayacağını bile bile derin bir nefes daha aldım.
Ömer ile evlenmek, onunla bir ömrü geçirebilecek olmak çok güzeldi ama ailesiyle tanışma fikri gerilmeme sebep oluyordu.
Her ne kadar Osman abi ve Rabia ablayı tanısam da annesini ve küçük kardeşini tanımıyordum. Beni nasıl karşılayacaklarını bilmiyor olmak çekinmeme sebep oluyordu.
Elbette ki bunda Ömer’in;
“Sürpriz yapalım.” Diye tutturup kimseye haber vermemesinin payı da var.
İnsanların evine çat kapı gideceğimiz yetmiyormuş gibi bir de evleneceğiz diye gidecektik.
“El
