It's been a few days since nakarating kami sa America, na admit na si Aziel sa hospital at sobrang sakit na nakikita siya na maraming Iv cords na nakalagay sa katawan niya. Mas lalong pumayat ang anak ko and her skin became pale, Gabi Gabi akong umiiyak habang katabi siya. I don't cry in day dahil ayaw ko na Makita niya na umiiyak ako. My Dad always visits here dahil magkatabi lang ang room ni Aziel at ni Mom.
I believe that Aziel will be treated, Mom made it and so will Aziel. I smiled at my daughter as she slept. Pinunasan ko ang mga luha ko habang tinitignan siya. I rubbed my stomach, I am already 6 months pregnant at malaki na ang tiyan ako. Ginagawa ko lahat para Hindi ako ma stress, pero Hindi ko kaya. Kapag nakikita ko Si Aziel dito sa hospital, naiiyak ako.
Wala na akong naririn
