หน้าห้องฉุกเฉินที่เต็มไปด้วยชายหนุ่มใส่ชุดสูทดูดียืนพิงผนังบ้าง นั่งรอที่เก้าอี้บ้าง นั่งยองๆกุมขมับบ้าง ด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความกังวลทุกคน มาเวลเอาแต่ยืนรอหน้าห้องฉุกเฉินนิ่งไม่ไหวติงไปไหน เคนเองก็ทิ้งตัวลงนั่งบนพื้นอย่างเหม่อลอยและนึกโทษตัวเองจนคิรินเดินเข้ามาตบบ่าเขาเบาๆ
“ไม่ต้องคิดมากหรอกไอ้เคน...คุณหนูนี่ยิ่งกว่าแมวเก้าชีวิตนะเว้ย”
“แมวบ้ามากกว่า ผู้หญิงบ้าอะไรวิ่งเข้าหากระสุน”
“นั่นเพราะว่าเธอห่วงชีวิตมึงไง”
“กูโดนเองคงไม่เจ็บหนักแบบนี้หรอก ตัวนิดเดียวจะเอาเรี่ยวแรงที่ไหนไปสู้ความเจ็บขนาดนั้น....”
พูดแล้วเคนก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่ คิรินก็ยังคงนั่งเป็นเพื่อนเขาพร้อมกับตบบ่าเคนและถอนหายใจไปตามๆกัน
“เพราะกูเอง...กูไม่ดึงตัวคุณหนูไว้ดีๆ” มาเวลพูดขึ้น
“เฮ้ย...ไอ้เวล ขนาดพวกเราห้าคนยังจับคุณหนูไว้ไม่อยู่เลย เอาอะไรแค่มึงคนเดียว”
“คุณหนูตัวแค่นั้นนะเว้ย แรงก็ไม่ได้เยอะ”
“แต่เร็วฉิบเ
