“...ก็ใช่น่ะสิ”
“ลืมง่ายจังนะครับคุณหนู...ทั้งที่...บอกรักผมเองแท้ๆ”
มาเวลยังคงไม่ยอมแพ้ เลื่อนหน้าเข้าไปป้วนเปี้ยนยังซอกคอขาวถึงจะไม่ได้ถูกเนื้อต้องตัวโดยตรง เพียงแค่ลมหายใจร้อนของเขาก็ทำให้เธอถึงกับหัวใจด้านในอกวูบวาบไปหมด มือเล็กที่พยายามกันเขาให้ออกห่างจากเธอมันอ่อนระทวยไปหมด แน่นอนไม่ภาพ ความรู้สึก ในความทรงจำทุกฉากทุกตอนมันย้อนเข้ามาในหัวครบทุกฉาก
‘อืออออ...อย่าปล่อยฉัน...ให้ทรมานแบบนี้เลยนะมาเวล...ฉันต้องการนาย...’
‘แน่ใจเหรอคุณหนูว่าจะทำแบบนี้...ฉันเป็นแค่บอดี้การ์ด...’
‘มาเวล...ฉัน...รักนาย...’
เอวาถึงกับช็อกเมื่อคิดถึงคำพูดของตัวเองในคืนนั้นทั้งที่มาเวลถามย้ำแล้วย้ำอีก หลังจากคืนนั้นเธอก็เอาแต่เสียใจเรื่องคิรินจนไม่สนใจเขา พอมานึกภาพย้อนกลับไปตลอดสามเดือนที่ผ่านมา มาเวลพยายามอย่างมากที่จะเข้ามาคุยกับเธอ และดูแลเธออยู่ไม่ห่าง แต่เป็นเธอเองที่ไม่ได้สนใจและใส่ใจความรู้สึกของเข
