“มานั่งทำอะไรคนเดียวมืดๆตรงนี้ยัยคุณหนู”
ฟีฟ่าเดินเข้ามานั่งลงข้างๆเอวาในศาลากลางสวนหลังคฤหาสน์ เอวาหันไปตามต้นเสียงแต่ก็ไม่ได้ตอบอะไร เธอหันกลับไปมองเหม่อในบ่อปลาคราฟเหมือนเดิม
“เป็นอะไร? ได้ไอ้เวลเป็นแฟนไม่ดีใจหรือไง?”
“ไอ้ดีใจมันก็ดีใจอยู่หรอก...แต่ฉันก็แอบคิดว่า เพราะฉันหรือเปล่าที่ทำให้มาเวลไม่ได้ทำงานที่เขารัก เขาต้องออกจากงานมาทำงานในบริษัทพ่อแบบนี้”
“ถามมันดูหรือยัง? ไม่ใช่ว่าคิดไปเอง”
“ถึงไม่ถามก็รู้ได้ไหม มาเวลอยู่ในกองทัพกับพวกนายมาตั้งกี่ปี”
“เธอนี่นะ ชอบคิดถึงแต่คนอื่นก่อนเสมอเลย”
“ไม่ใช่อย่างนั้นสักหน่อย แค่...”
“เพราะอย่างนี้ไง ฉันถึงได้ชอบเธอ”
“ฮะ? อ๋อ...ชอบนิสัยนี้น่ะเหรอ แต่ฉันไม่ค่อย...”
“ฉันชอบเธอ”
เอวาอึ้งกับคำพูดของฟีฟ่าก่อนจะหันควับไปทางเขาทันที และเขาก็จ้องมองเธอด้วยสีหน้าจริงจังอยู่ก่อนแล้ว เธอถึงกับทำตัวไม่ถูกก่อนจะคิดว่าเธออาจจะเข้าใจผิดไปเอง หรือไม่ก็
