“...ไม่ชอบใจเลย หงุดหงิดชะมัด”
“ฮะ?...เอ่อ....”
“หงุดหงิดจนคุมตัวเองไม่ได้....”
“มาเวล...นายเป็นอะ...”
“หงุดหงิดที่เธออยู่ใกล้กับคนอื่นมากจนเกินไป...”
“เดี๋ยวนะ...”
“ไม่ชอบเลยที่เธอไปกอดผู้ชายคนอื่นแบบนั้น”
“........”
“แต่ฉันไม่มีสิทธิ์...ที่จะไปหวงเธอ...นั่นยิ่งทำให้หงุดหงิด”
“มาเวล นายเป็นอะไรของนายเนี่ย”
เอวาขมวดคิ้วแน่นก่อนที่มาเวลจะเงยหน้าขึ้นมามองเธอด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเศร้าปนหงุดหงิด เขาเอื้อมมือขึ้นมาจับใบหน้าของเธอทำเอาใบหน้าสวยขึ้นสีแดงเรื่อ ใจเต้นรัวอย่างกับกลองตะโพนแทบจะไม่กล้ามองหน้าเขาแต่ก็หลบสายตาคู่นั้นที่มองเธอไม่ได้เลย
“อย่าไปกอดกับใครอีกได้ไหม? อย่าไปจับมือใครอีก”
“ฉัน...เอ่อ...ทำไมฉันต้องทำตามที่นายสั่ง...อุ๊บ!”
เพราะกลัวว่าเธอจะปฏิเสธไม่ยอมทำตามในสิ่งที่เขา เพราะกลัวคำพูดของเธอที่จะทำให้เขาหงุดหงิดกว่าเดิม ริมฝีปากได้รูปประทับปิดริมฝีปากบางทันทีไม่รี
