“..นะ...นาย...”
“ยัง...”
“ฮะ?”
“ยังไม่คิดจะถอยออกไปอีก”
ฟีฟ่าหลุบตามองใบหน้าสวยพร้อมกับพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งอย่างที่ชอบทำ แม้ใบหน้าของพวกเขาใกล้แค่ไหนแต่ฟีฟ่ากลับไม่ได้มีท่าทีสะทกสะท้านใดๆ คนที่เขินจนใบหน้าแดงเรื่อเห็นทีจะเป็นเอวา ใครจะไม่เขินกันล่ะ...นี่มันรอบที่เท่าไหร่ของวันแล้วที่เขาเข้ามาใกล้ขนาดนี้ ไหนจะออร่าความหล่อสว่างตาของเขาอีก
“ใครใช้ให้นายเข้ามาใกล้ๆเล่า”
เอวาพูดพร้อมกับถอยหลังออกห่างจากฟีฟ่าสองสามก้าวก่อนจะรีบก้มหน้าหงุด มือที่ยกโทรศัพท์ขึ้นมาดูเมื่อครู่รีบไขว้ไว้ข้างหลัง กลัวว่าคนตรงหน้าจะเห็นข้อมูลในโทรศัพท์ของเธอ เพราะถ้าเขาเห็นแล้วเกิดถามขึ้นมาเธอเองก็คงจะตอบไม่ได้แน่ๆ ข้อมูลปริศนานี้เธอก็ยังหาคำตอบไม่ได้เช่นกัน
“ฉันเรียกเธอตั้งนาน แต่มัวยืนเหม่อเองนี่...แล้ว...ซ่อนอะไรไว้ข้างหลัง”
ฟีฟ่าพูดพร้อมกับเอี้ยวตัวไปมองมือที่เอวาไขว้หลังซ่อนโทรศัพท์มือถือไว้ แต่
