“โอ๊ย!”
“เจ็บหรอ?เน่ทำเบาๆเองนะ” เนเน่ผละมือออกห่าง เสียงหวานเอ่ยถามชายหนุ่มด้วยท่าทีตื่นตกใจ เธออุตส่าห์ค่อยๆทำแผลให้แต่ทำไมเขาถึงร้องดังราวกับว่าเจ็บแสบเสียเต็มประดา
“เจ็บครับ เจ็บมากด้วย” จู่ๆร่างสูงกำยำที่เคยแข็งแรงเอนตัวอิงซบไหล่เล็กเหมือนกับคนกำลังจะหมดเรี่ยวแรง ทำเอาเนเน่ก้มมองด้วยความมึนงงแต่ก็ไม่ได้ผลักไส
“ทอย...เน่ขอโทษแทนแด๊ดนะ” แขนเรียวโอบกอดคนตัวสูงไว้แน่นอย่างรู้สึกผิด และไม่สามารถช่วยเขาได้เลยในตอนนั้น
“ไม่เป็นไร...ไม่ต้องขอโทษครับ ผมเข้าใจ”
“ขอบคุณนะ” รอยยิ้มหวานหยดปรากฏบนใบหน้าสวย ก่อนจะผละออกจากอ้อมกอดอบอุ่น ตั้งใจทายาให้ทอยอีกครั้ง
“หิวมั้ย? เดี๋ยวเน่หาอะไรให้กิน”
“อย่าดีกว่าครับ ผมกลัวไฟไหม้”
“ทอย! เน่ไม่ได้จะทำเองซะหน่อย จะโทรสั่งให้ต่างหาก” เนเน่เอ่ยเสียงเขียว ดูเขาสิ ให้โอกาสฉันหน่อยไม่ได้หรือไง
“ฮ่าๆๆ โอเคครับ”
ไม่นานเกินรออาหารสองสามอย่างที่เนเน่เลือกสั่
