AMANSIZ AÇAN ÇİÇEK
İstanbul'un serin sabahı, bir yamacın başında yüzüme vuran esintiyle yanan gemileri izlerken bir başka güzeldi. Onca insanın işine bir kibritin ucundaki ateşle son vermek hayatta yapacağım en son şeydi. Babama duyduğum kin maalesef içimdeki merhameti de yok etmişti. Çalan telefonumun karşısındaki kişi babamın emniyete götürüldüğünü söyleyince rahatlamanın yanında buruk bir hüzün oluşturdu içimde. "Bunu da yaptırdın ya baba." Diyerek doğrulduğum topraktan. Üstümde kalanları temizledim, Gökhan ile buluşacağım yere doğru ilerledim. Evrakları geceden Gökhan'a teslim etmiştim. Destina'yı elbette geri alacaktım ama işimi de düzene koymalıydım. "Şu an havalara uçarak mesleğime başlamak vardı." Sahi ne zaman bir şeyi sevinerek yapmıştım ki evlenmekten başka? Onu da elimden aldılar zaten. H
- Writer
