SENEM VE RAHMİ
Dışarının gürültülü noktasında insan bir sessizlik arardı gözleriyle. Bu sessizlik içine huzur verir, ağına kapıldığı düşüncelerden bir an için kurtarırdı insanı. Yine öyle bir sessizliğin içinde önümdeki suya odaklanmıştım. "Emre!" Bu sessizlik aslında çevremde değil, zihnimdeydi. "Emre duyuyor musun beni?" "Hı, evet." Destina önümdeki kahvaltı tabağını aldı, tezgaha koydu. Dört aylık değil de sanki on yıllık evliydik. O, okula başlamış, bense bir türlü yapılamayan atamayı beklemekteydim. "Bugün kütüphanede biraz çalışayım diyorum. Beni akşam sekiz gibi alır mısın?" "Tamam alırım." Üzerimizi giyindikten sonra dışarı çıktık. İstanbul lodosu insanın yüzüne yüzüne vuruyordu. Destina'yı bıraktıktan sonra kırtasiyedeki işime gidecektim. Zengin çocukları benden özel ders almıyordu. Maha
- Writer
