"คุณแก้ว คุณแก้ว คุณแก้วครับตื่นได้แล้วครับ "
"อื้อ ขอนอนต่ออีกหน่อยนะคะ แก้วยังง่วงอยู่เลย " ยังง่วงอยู่เลย รู้สึกหนักตายังไม่อยากตื่นมสู้แสงตอนนี้ ฉันกระชับหมอนข้างเข้าหาตัวจากนั้นก็ซุกหน้าเข้าไปอีกครั้ง ช่างนุ่มและหอมกอดอุ่นแถมยังทำให้นอนหลับสบายทั้งคืนดีจังเลย
"แต่นี่มันจะเที่ยงแล้วนะครับ"
"หือ " จะเที่ยงแล้ว ตายแล้วอีแก้วนอนหรือซ้อมตาย ปกติตื่นสายพอสมควรเพราะทำงานดึก แต่ไม่คิดเลยว่าครั้งนี้จะเลยเถิดมากขนาดนี้ ลืมสนิทว่าวันนี้ร้องตามหมอไปดำน้ำ
"จะเที่ยงแล้วครับ ฟังไม่ผิด หิวข้าวแล้วด้วย" ฉันทำทริปวันนี้ล่ม รู้สึกผิดจัง อุตส่าห์รับปากหมอไว้ รู้แบบนี้ไม่น่าบอกจะตามไปด้วยเลย ยังซุกหน้าลงหมอนข้างไม่ยอมเงยหน้าเพราะรู้สึกผิดจริงๆ
"หมอทานก่อนเลยค่ะ ไม่ต้องรอแก้ว "
"คุณกอดผมอยู่แบบนี้ ผมจะไปไหนได้ล่ะครับ" อะไรนะ? ฉันกอดหมอนข้างอยู่ต่างหาก แต่หมอคงไม่โกหก อายหนักยิ่งกว่าเดิม หมอรู้ไหมว่าแ
