สถานะเมียแต่ง

แต่งงาน#2

วันที่รถคันนั้นเสียหลัก ถนนลื่นเพราะฝนไม่มีใครตั้งใจให้มันจบลงแบบนั้น

เธอเล่าทุกอย่างให้เขาฟังโดยไม่ปิดบังแต่สิ่งที่เธอได้กลับมา คือสายตาที่เต็มไปด้วยความคลางแคลง

“อุบัติเหตุ”

วริศเคยทวนคำเสียงเย็น

“มันบังเอิญเกินไปไหม”

คำถามนั้นเหมือนมีดทั้งที่เธอเจ็บปวดไม่ต่างจากเขา ทั้งที่วราคือเพื่อน คือคนสำคัญในชีวิตเธอเช่นกันแต่ในสายตาของวริศเธอกลับกลายเป็นคนที่ควรถูกตั้งคำถาม

วันนี้ เมื่อเขาย้อนเอาเรื่องแต่งงานที่ไม่เต็มใจขึ้นมาพูดอีกครั้งปลายรุ้งเพียงมองเขานิ่ง ๆ

“ฉันเคยอธิบายทุกอย่างแล้วค่ะ”

เสียงเธอแผ่วลงเล็กน้อย แต่ยังคงชัด

“เรื่องของวรา มันคืออุบัติเหตุ”

คำพูดหลุดออกมาช้า ๆ เหมือนต้องรวบรวมแรงทั้งหมดที่มี

“ฉันไม่มีเหตุผลอะไรจะทำร้ายวรา”

ดวงตาคู่นั้นไม่ได้วิงวอนแล้ว มันแค่เหนื่อยวริศชะงักไปเสี้ยววินาที

ชื่อของวราเหมือนดึงบาดแผลเก่าให้เปิดออกอีกครั้งเขารู้ว่าเธอ

เคยอธิบาย เธอร้องไห้ในวันนั้น

รู้ว่าหลักฐานทุกอย่างชี้ว่าเป็นอุบัติเหตุจริงแต่ความสูญเสียมันใหญ่เกินกว่าจะยอมรับง่าย ๆ

และการมีเธออยู่ตรงหน้า คนที่อยู่ในเหตุการณ์วันนั้นทำให้เขา

ไม่มีวันลืม

“ฉันไม่ได้บอกว่าเธอทำ”

เขาพูดเสียงต่ำลงเล็กน้อย

“แต่ครอบครัวเธอคือต้นเหตุ ที่ทำให้วราต้องตาย”

ปลายรุ้งพยักหน้าเบา ๆ

“ฉันก็ลืมไม่ได้เหมือนกันค่ะ”

ประโยคสั้น ๆ แต่เต็มไปด้วยความเจ็บที่เขาไม่เคยมองเห็น

ความนิ่งของเธอในวันนี้ ไม่ใช่เพราะไม่รู้สึกแต่มันคือความพยายาม ทำเป็นไม่รู้สึกอะไรต่อหน้าเขาและยิ่งเธอแสดงความเข้มแข็งออกมามาก เท่าไหร่วริศยิ่งรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังเป็นคนแพ้

แพ้ให้กับหัวใจของตัวเขาเอง เย็นวันนั้นฝนโปรยบาง ๆ เหมือนตั้งใจทำให้บ้านหลังใหญ่ดูเงียบเหงายิ่งกว่าเดิม

ปลายรุ้งยืนอยู่ในครัว กลิ่นแกงจาง ๆ ลอยอวลในอากาศเธอค่อย ๆ ตักแกงใส่ถ้วย มือบางสั่นนิดเดียวจากความอ่อนล้าไม่ใช่ความเจ็บปวดทางกาย แต่เป็นความเหนื่อยที่สะสมอยู่ลึกในใจ

“พักหน่อยไหมคะ คุณรุ้ง”

ป้าสมร แม่บ้านเก่าแก่เอ่ยขึ้นด้วยความเป็นห่วงปลายรุ้งส่ายหน้าเบา ๆ ริมฝีปากคลี่ยิ้มจาง รอยยิ้มที่สุภาพและเคยชิน

“ไม่เป็นไรค่ะป้า เหลืออีกนิดเดียวเอง”

ในขณะที่เธอกำลังวางถ้วยสุดท้ายลงบนถาดเสียงรถยนต์ก็ดังขึ้นหน้าบ้านปลายรุ้งชะงัก ช้อนในมือหยุดค้างกลางอากาศหัวใจของเธอเต้นแรงขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้

ลมหายใจเหมือนติดขัดอยู่กลางอก ขณะที่ปลายนิ้วค่อย ๆ เย็นเฉียบราวกับเลือดในกายไหลช้าลงทุกขณะเธอไม่รู้เลยว่า จากวินาทีนี้ไป ชีวิตของเธอจะเปลี่ยนไปในทิศทางไหน

วริศคนเดิมผู้ชายที่เคยยืนกางร่มให้เธอแม้ตัวเองจะเปียกผู้ชายที่ยอมขับรถข้ามเมืองเพียงเพราะเธอบ่นว่าอยากกินของร้านโปรด

ผู้ชายที่มองเธอราวกับเธอคือสิ่งล้ำค่าที่สุดในชีวิต

เขาหายไปตั้งแต่เมื่อไรกัน เหลือเพียงผู้ชายอีกคนหนึ่งที่มีแววตาแข็งกระด้างคำพูดเย็นชาและหัวใจที่เต็มไปด้วยความแค้น

ปลายรุ้งยังจำได้ดี วันที่วริศเคยจับมือเธอแน่นแล้วบอกว่าจะไม่มีวันปล่อยแต่วันนี้ มือคู่นั้นกลับเป็นคนผลักเธอออกไปเสียเองเธอไม่รู้ว่าความโกรธทำให้เขาเปลี่ยนไปหรือเขาแค่เผยด้านที่แท้จริงออกมาวริศคนที่เคยยิ้มง่าย ๆ หัวเราะกับเรื่องเล็กน้อยหายไปพร้อมกับวันที่เขาเลือกจะเชื่อความแค้นมากกว่าความจริงและทุกครั้งที่เขามองเธอด้วยสายตาเย็นชา

ปลายรุ้งต้องแอบถามตัวเองซ้ำ ๆ ผู้ชายที่เคยบอกว่ารักเธอที่สุด

ยังอยู่ที่ไหนสักแห่งในใจเขาไหมหรือเขาตายไปแล้ว ตั้งแต่วันที่ความโกรธเข้ามาแทนที่หัวใจ

ส่วนบนของฟอร์ม

ส่วนล่างของฟอร์ม

มีเพียงความรู้สึกบางอย่างที่คืบคลานเข้ามาเงียบ ๆ เหมือนคนที่ยืนอยู่ริมหน้าผาที่มองไม่เห็นก้นเหว

ปลายรุ้งสูดลมหายใจลึก พยายามประคองสีหน้าให้ปกติ ทั้งที่ข้างในกำลังสั่นไหว

เธอไม่กลัวการทะเลาะไม่กลัวคำพูดทำร้ายสิ่งที่เธอกลัวคือวันที่หัวใจของเขา

ไม่เหลือพื้นที่สำหรับเธออีกแล้ววันที่เธอพยายามไม่แสดงความเจ็บปวดอาจเป็นวันที่เธอกำลังสูญเสียเขาไปจริง ๆ ก็ได้เธอสูดลมหายใจช้า ๆ ตั้งสติก่อนจะตักแกงต่อราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ป้าสมรมองภาพนั้นเงียบ ๆ ดวงตาเต็มไปด้วยความสงสารปลายรุ้งวางถาดลงอย่างเรียบร้อยถึงแม้ว่าหัวใจของเธอ จะสั่นไหวแค่ไหน

ก็ไม่เคยปล่อยให้ใครเห็นรอยร้าวนั้นเลยประตูเปิดออกเสียรองเท้าส้นสูงก้าวเข้ามาก่อนตามด้วยเสียงหัวเราะเบา ๆ ของผู้หญิงคนหนึ่งปลายรุ้งเงยหน้าขึ้นภาพที่เห็นทำให้มือแทบหลุดจากถ้วยแกง

วริศยืนอยู่ตรงนั้น ในชุดทำงานข้างกายคือหญิงสาวสวย ผมยาว แต่งตัวดีมือของเธอคล้องแขนเขาอย่างคุ้นเคย

“บ้านใหญ่ดีนะคะ”

ผู้หญิงคนนั้นพูดเสียงหวานสายตามองไปรอบ ๆ อย่างเป็นเจ้าของ

วริศไม่ตอบ เพียงพาเธอเดินเข้ามาในบ้านเหมือนปลายรุ้งเป็นแค่เฟอร์นิเจอร์ชิ้นหนึ่งที่ประดับอยู่ภายในบ้าน

“คุณวริศ”

ปลายรุ้งเรียกเสียงเบา พยายามควบคุมหัวใจตัวเองไม่ให้สั่นไหว

ลินดายิ้มบาง ๆ รอยยิ้มสุภาพไร้ที่ติทว่าดวงตาคู่นั้นกลับกวาดมองปลายรุ้งตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ปลายรุ้งยืนนิ่งอยู่ชั่ววินาทีก่อนจะฝืนยิ้มตอบ

“สวัสดีค่ะ”

รอยยิ้มของเธอบางเบาเหมือนกระจกใสที่แตกร้าวอยู่ข้างในเธอพยายามยืนให้ตรง ไม่ให้ไหล่สั่นไม่ให้แววตาสั่นไหวแต่ลึกลงไปหัวใจเธอกำลังถูกบีบแน่น