สถานะเมียแต่ง

ปะทะคารม

เช้าวันถัดมา แสงแดดอ่อนลอดผ่านหน้าต่างบ้านใหญ่บรรยากาศเงียบเกินไป สำหรับบ้านที่มีแขกค้างคืนปลายรุ้งตื่นแต่เช้าทำอาหารเช้าอย่างเคยเสียงเดินดังลงมาจากบันไดลินดาปรากฏตัวในชุดนอนผ้าไหมบางผมยาวสยาย รอยยิ้มสดใสราวกับเจ้าของบ้าน

“อรุณสวัสดิ์ค่ะ”

เธอพูดเสียงหวาน สายตากวาดมองโต๊ะอาหารปลายรุ้งเงยหน้าขึ้น ยิ้มบาง ๆ

“สวัสดีค่ะ”

เธอยืนพิงเคาน์เตอร์อย่างสบายใจแขนกอดอกเล็กน้อย สีหน้าเรียบเฉยแต่แฝงแววพอใจเหมือนเป็นเจ้าของบ้านชะเอง

“วริศ ยังไม่ตื่นหรอกค่ะ”

เธอเอ่ยขึ้นมาด้วยน้ำเสียงสนิทสนม

“น่าจะอีกสักพัก”

ลินดาหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะพูดเหมือนนึกขึ้นได้

“จริงสิ….เมื่อคืนเขานอนดึก”

จากนั้นเธอก็ยิ้มรอยยิ้มบาง ๆ ที่ยกขึ้นช้า ๆ ไม่ใช่รอยยิ้มเป็นมิตรหากเป็นรอยยิ้มที่แฝงการเยาะเย้ยอย่างจงใจแววตาที่มองมานั้นวูบไหวด้วยความพอใจเหมือนคนที่รู้ว่าคำพูดของตัวเองกำลังสร้างรอยร้าวเล็ก ๆ ได้สำเร็จ

“คุณรุ้งคงไม่ถือสานะคะ”

น้ำเสียงยังคงนุ่มนวลแต่แววตากลับถามซ้ำราวกับตอกย้ำความเหนือกว่า

“ที่วริศ อยู่กับดาจนดึก”

คำพูดอ่อนหวาน แต่รอยยิ้มและสายตานั้นเยาะเย้ยชัดเจน

ปลายรุ้งชะงักไปเพียงเสี้ยววินาทีก่อนจะเงยหน้าขึ้น มองลินดาตรง ๆ

แววตานิ่ง เธอยิ้มแต่เป็นรอยยิ้มที่ไม่แตะดวงตาเลยสักนิด

“ถือสิคะ”

เสียงปลายรุ้งนุ่ม สุภาพ จนฟังไม่ออกว่ากำลังประชด

“รุ้งถือสาอยู่แล้วค่ะ โดยเฉพาะเรื่องของสามีรุ้ง”

ลินดาขมวดคิ้วเล็กน้อย

ปลายรุ้งพูดต่อ เหมือนไม่ได้ตั้งใจให้เจ็บแต่ทุกคำกลับคมกริบ

“ยิ่งถ้าเป็นคนที่ทำตัวสบายใจในบ้านคนอื่นเหมือนเป็นเจ้าของบ้าน รุ้งยิ่งถือสาเลยค่ะ”

บรรยากาศเงียบลงทันที ลินดาหน้าตึงมือที่พิงเคาน์เตอร์กำแน่นโดยไม่รู้ตัว

“คุณหมายความว่ายังไงคะ”

ปลายรุ้งเอียงศีรษะเล็กน้อย

“ก็หมายความตรงตัวนั่นแหละค่ะ”

น้ำเสียงยังสุภาพเหมือนเดิม

“รุ้งแค่ไม่คิดว่าใครบางคนแถวนี้ จะทำตัวเป็นเจ้าของบ้านชะเอง”

คำพุดของปลายรุ้ง เหมือนตบหน้าลินดาอย่างจัง

“คุณรุ้ง!”

ลินดาเสียงแข็งขึ้นทันที ความโมโหไม่อาจปิดบังปลายรุ้งยังคงยืนตรง สีหน้าสงบจนดูเหนือกว่า

“อย่าโกรธเลยค่ะ”

เธอพูดเบา ๆ

“รุ้งแค่ตอบคำถามของคุณดา”

ไม่ไกลออกไป ป้าสมรที่กำลังจัดจานอาหารชะงักมือเงียบ ๆ

ไม่ได้พูดอะไรแต่สายตาที่มอง มาทางทั้งสองคนเต็มไปด้วยความอึดอัดและรู้สึกสงสารปลายรุ้ง ที่วริศจงใจให้ลินดามาค้างที่บ้าน

ลินดาหรี่ตามองเหมือนไม่พอใจที่อีกฝ่ายที่ด่าเธอตรงๆ

“คุณรุ้งนี่ใจดีจังนะคะ”

เธอพูดยิ้ม ๆ

“ถ้าเป็นดา คงทำใจไม่ได้หรอกสามีพาผู้หญิงอื่นมานอนบ้านแบบนี้”

ปลายรุ้งวางทัพพีลงช้า ๆ หันมามองสายตานุ่ม แต่มั่นคง

“คุณดาก็รู้นี่คะ ว่าอันไหนควรไม่ควร”

เธอพูดเรียบ น้ำเสียงเฉยชาคำตอบนั้นทำให้ลินดานิ่งไปในจังหวะเดียวกันวริศเดินลงมาจากบันไดเสื้อเชิ้ตคลุมตัวหลวม ๆ สีหน้าเรียบเฉยเขาได้ยินประโยคสุดท้ายพอดี

“ก็ดีนี่”

วริศพูดขึ้น เสียงเรียบแต่แข็ง

“อย่างน้อยเธอก็ยังจำสถานะของตัวเองได้”

ปลายรุ้งก้มหน้าไม่ตอบ ลินดาหันไปคล้องแขนเขายิ้มหวาน

“งั้นดาขอนั่งตรงนี้นะคะ”

เธอลากเก้าอี้ข้างวริศ นั่งชิดปรับตำแหน่งตัวเองให้ไหล่แนบแขนเขามือเรียวเกาะแขนเสื้อเขาแน่น ราวกับกลัวใครจะมาแย่งของรักไป เธอเอียงศีรษะซบไหล่เขาเบา ๆ ราวกับเป็นเมียของวริศชะเอง

แววตาพราวยิ้ม ทั้งออดอ้อน ปลายรุ้งเงยหน้าขึ้นช้า ๆ ภาพตรงหน้าชัดเกินกว่าจะเมินเฉย เธอฝืนยิ้มบาง ๆ ให้กับโต๊ะอาหารที่อึดอัด

ก่อนจะก้มลงอีกครั้ง กลืนความรู้สึกที่เอ่อขึ้นมาจนแน่นอก แต่เธอก็ต้องฝืนทนนั่งร่วมโต๊ะกับทั้งคู่ปลายรุ้งนิ่งสงบเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นแต่นั่นแหละที่ทำให้วริศเริ่มไม่พอใจ ที่เห็นเธอเฉยเมย

อย่างนี้

เขามองเธอนานกว่าที่ควร แม้แต่สายตาเจ็บปวดแต่ไม่มี

“เธอไม่รู้สึกอะไรเลยหรือไง”

วริศพูดขึ้นน้ำเสียงเริ่มแข็ง ปลายรุ้งเงยหน้าขึ้นสบตาเขานิ่ง

“แล้วฉันต้องรู้สึกอะไรล่ะคะ”

ประโยคนั้นทำให้มือวริศกำน้ำแก้วแน่นหัวใจหงุดหงิดอย่างไร้เหตุผล

“ไม่รู้สึกอะไรก็ดี!”

เขาพูดเสียงเย็นแต่แววตากลับไม่เย็นตามปลายรุ้งพยักหน้าก่อนจะพูดเบา ๆ

“ฉันอิ่มแล้วถ้าไม่มีอะไร ฉันขอตัวขึ้นไปข้างบนก่อนเชิญคุณสองคน”

เธอเดินจากไปหลังตรง ไม่เหลียวกลับมามองทิ้งไว้เพียงความเงียบ และความรู้สึกอึดอัดที่วริศไม่เข้าใจลินดาหันมามองเขายิ้มบาง ๆ

“ภรรยาคุณ แปลกดีนะคะ”

วริศไม่ตอบสายตายังคงมองบันไดจุดที่ปลายรุ้งหายไป ในอกเขามีบางอย่างเขาไม่อยากยอมรับเช้าวันจันทร์ ตึกสำนักงานใหญ่ของบริษัทวริศคอร์ปอเรชันสูงตระหง่าน กระจกสะท้อนแสงแดดเช้า

ปลายรุ้งก้าวเข้ามาในชุดทำงานสีสุภาพผมรวบเรียบร้อยสีหน้าสงบเหมือนทุกวันที่ยืนถือแฟ้มเอกสารอยู่หน้าลิฟต์ปลายรุ้งขับรถมามาเองในเช้านี้ ทั้งคู่ต่างคนต่างมา เธอเลือกจอดรถในช่องพนักงานเดินเข้าตึกด้วยท่าทีเงียบ ๆ เหมือนคนธรรมดาคนหนึ่ง

มีเพียงแฟ้มบาง ๆ ในอ้อมแขนกับสีหน้าสงบนิ่ง

ลิฟต์เปิดออก ผู้คนเดินสวนผ่านไม่มีใครมองเธอเป็นพิเศษและนั่นแหละคือสิ่งที่วริศต้องการปลายรุ้งถูกเชิญให้นั่งรอฝ่ายบุคคล ในห้องรับรองชั้นล่างห้องกระจกใส เก้าอี้เรียงเป็นระเบียบกลิ่นกาแฟอ่อน ๆ ลอยคลุ้งเธอนั่งหลังตรง มือวางแฟ้มบนตักสายตาทอดมองผู้คนที่เดินผ่านไปมาพนักงานใหม่บ้าง เก่าบ้างทุกคนต่างก้มหน้าก้มตาทำงานของตัวเอง ยกเว้นเธอ ปลายรุ้งสูดลมหายใจเข้าเบา ๆ

ปล่อยให้ความจริงข้อนั้นกดทับอยู่ในอกเธอรู้ดีว่าวริศต้องการให้มันเป็นแบบนี้

“คุณปลายรุ้งใช่ไหมครับ เลขาคนใหม่ของท่านประธาน”

คิริน ชายหนุ่มรูปหล่อในชุดสูทเรียบเนี้ยบ หัวหน้าฝ่ายบุคคลของบริษัท เงยหน้าขึ้นจากบทสนทนาตรงหน้า ก่อนจะส่งรอยยิ้มสุภาพมาให้ รอยยิ้มนั้นดูเป็นมิตร

“ค่ะ”

เธอตอบเบา พร้อมพยักหน้าเล็กน้อย หัวใจยังเต้นไม่เป็นจังหวะนักกับสถานที่และบรรยากาศใหม่ตรงหน้า

“ยินดีต้อนรับนะครับ เดี๋ยวผมพาไปดูโต๊ะทำงาน”

คิรินพูดด้วยน้ำเสียงนุ่ม ก่อนจะลุกขึ้นนำทางเขาพาปลายรุ้งเดินไปยังโต๊ะทำงานซึ่งตั้งอยู่หน้าห้องทำงานของ

วริศพอดี ตำแหน่งที่มองเห็นความเคลื่อนไหวของเลขาหน้าห้องได้แทบทั้งหมด โต๊ะถูกจัดไว้อย่างเป็นระเบียบ มีคอมพิวเตอร์ เครื่องโทรศัพท์ และแฟ้มเอกสารวางรอใช้งานเรียบร้อย

“ตรงนี้เป็นโต๊ะของคุณปลายรุ้งนะครับ”

คิรินหยุดยืนก่อนจะหันมายิ้มให้

“หน้าที่หลัก ๆ คือจัดตารางนัดหมาย รับสาย ดูแลเอกสารของท่านประธาน และประสานงานกับฝ่ายต่าง ๆ ถ้ามีอะไรไม่เข้าใสามารถถามได้ตลอด”

จากนั้นเขาหันไปเรียกผู้ช่วยให้เข้ามา

“คุณนิสาช่วยสอนงานคุณปลายรุ้งคร่าว ๆ ให้หน่อยนะครับ”

นิสาผู้ช่วยสาวพยักหน้ารับ ก่อนจะเริ่มอธิบายขั้นตอนการทำงานทีละอย่าง ตั้งแต่ระบบภายใน การจัดการเอกสาร ไปจนถึงมารยาทในการประสานงานกับผู้บริหาร ปลายรุ้งตั้งใจฟังทุกคำ มือจดโน้ตตามอย่างไม่ให้พลาดแม้แต่รายละเอียดเล็กน้อย

คิรินมองภาพนั้นอยู่เงียบ ๆ อย่างพึงพอใจ ก่อนจะเอ่ยขึ้นอีกครั้ง

“ก่อนหน้านี้ผมได้ดู เรซูเม่ของคุณแล้วนะครับประวัติและประสบการณ์เหมาะกับตำแหน่งนี้มาก ผ่านขั้นตอนตามระบบทุกอย่างเรียบร้อย”

คำพูดนั้นทำให้ปลายรุ้งเผลอเงยหน้าขึ้นสบตาเขาเล็กน้อย จะไม่เรียบร้อยได้ยังไงกันในเมื่อวริศ ตั้งใจล็อกให้เธอเป็นเลขาของเขา

“ขอบคุณค่ะ”

คิรินยิ้มบาง ๆ พร้อมกับทอดสายตามองปลายรุ้งอย่างพิจารณา ความนิ่ง สุภาพ และท่าทีตั้งใจของเธอ ทำให้เขานึกย้อนถึงเรซูเม่ที่เคยเปิดอ่านซ้ำมากกว่าหนึ่งครั้ง นั้นทำให้คิรินสักสนใจในตัวของปลายรุ้งเข้าแล้วสิ