ให้เธอเป็นเลขา

1526 Words

ในประวัติส่วนตัวที่เธอยื่นสมัครงาน สถานะ : โสด น่าสนใจแฮะ ความคิดนั้นผุดขึ้นมาเพียงวูบเดียว ก่อนที่เขาจะเก็บสีหน้าไว้ได้ แต่แววตาคมกลับสะท้อนความสนใจบางอย่างที่ไม่เกี่ยวกับหน้าที่การงานล้วน ๆ “ถ้ามีอะไรสงสัยเพิ่มเติม ระหว่างทำงานก็เข้ามาถามผมได้เลยนะครับ ไม่ต้องเกรงใจ” เขาพูดเสียงเรียบ แต่ฟังดูเป็นกันเองกว่าตอนต้นเล็กน้อย “ค่ะ” ปลายรุ้งตอบพร้อมรอยยิ้มสุภาพ มือยังคงจดบันทึกตามที่ผู้ช่วยอธิบาย ท่าทางตั้งใจนั้นทำให้คิรินยิ่งเผลอมองนานขึ้นโดยไม่รู้ตัว เธอไม่ใช่ผู้หญิงที่โดดเด่นด้วยความฉูดฉาดแต่มีบางอย่างในความเรียบง่ายนั้นชวนให้สายตาหยุดอยู่ คิรินละสายตากลับมาที่นาฬิกาข้อมือ “เดี๋ยวช่วงบ่ายจะมีเอกสารเข้ามาเพิ่ม ผมฝากคุณปลายรุ้งช่วยจัดเรียงให้ด้วยนะครับ” “ได้ค่ะ” เธอตอบทันทีเขาพยักหน้า ก่อนจะหมุนตัวกลับไปทำงาน แต่ก่อนที่จะเดินจากไป รอยยิ้มบาง ๆ นั้นก็ปรากฏขึ้นอีกครั้ง ปลายรุ้งพยักหน้าอีกครั้ง แม้ในใจยังมีความกังวลปะปนอยู่บ้าง เมื่อประตูลิฟต์เปิดวริศก้าวออกมาในสูทสีเข้มสีหน้าเรียบเฉยสายตาของเขากวาดผ่านเธอราวกับไม่เคยรู้จักกันมาก่อน “แฟ้มประชุมเช้าอยู่ไหน” เขาถามตรง ๆ น้ำเสียงเป็นทางการ ปลายรุ้งส่งแฟ้มให้มือไม่สั่นแม้หัวใจจะสั่นไหว นี่เธอต้องอยู่ในสายตาของเขาตลอดเลยเหรอเนี่ย “อยู่ตรงนี้ค่ะ” “คราวหน้ามาก่อนฉันสิบนาที” เขาพูดต่อหน้าพนักงานคนอื่น “ฉันไม่ชอบรอ” “ค่ะ” เธอรับคำไม่เถียง เสียงซุบซิบเริ่มดังเบา ๆ บางสายตามองเธออย่างจับผิดในห้องประชุมปลายรุ้งนั่งจดบันทึกไม่มองหน้าเขาวริศสั่งงาน เหมือนกับเลขาทั่วไปแต่บางครั้งสายตาของเขากลับเผลอหยุดที่เธอนานเกินไป “คุณปลายรุ้ง” เขาเรียกเสียงเรียบ “ขอกาแฟ” คำสั่งสั้น ๆ เธอลุกขึ้นไปจัดการทันทีเมื่อวางแก้วกาแฟลงเขาพูดต่อโดยไม่เงยหน้า “รสชาตินี้ไม่ใช่ที่ฉันสั่ง” ปลายรุ้งชะงัก เธอรู้ดีว่าเขาชอบแบบไหนเพราะเคยชงให้เขาทุกเช้า “ขอโทษค่ะ เดี๋ยวฉันเปลี่ยนให้ใหม่” เธอเดินออกไปโดยไม่โต้แย้งแต่ในใจก็นี่มันกาแฟรสชาติเดิมที่เธอชงให้เขาทุกเช้า ทุกครั้งก็ไม่เห็นมีปัญหา แต่มาวันนี้กลับบอกว่ากาแฟที่เธอชงรสชาติไม่ได้เรื่องนี่มันแกล้งกันชัดๆ เลยนี่น่าช่วงพักเที่ยงพนักงานสาวสองสามคนรวมกลุ่มกัน “ประธานโหดกับเลขาคนนี้จังนะ แค่มาทำงานวันแรกเธอก็โดนหนักเลยนะ” “แต่เธอก็ทนเก่งนะ” ปลายรุ้งได้ยินทุกคำแต่ทำเหมือนไม่ได้ยินเธอกลับไปที่โต๊ะก้มหน้าทำงานต่อจนกระทั่งเย็นวริศเดินออกมาจากห้องทำงาน หยุดยืนตรงหน้าโต๊ะเธอ “ตามฉันมา” น้ำเสียงนั้นไม่เปิดโอกาสให้ปฏิเสธในลิฟต์ที่มีแค่สองคนความเงียบอึดอัดกดทับเมื่อประตูปิดวริศพูดขึ้นเสียงต่ำ “เธอชอบทำเป็นไม่รู้จักฉันขนาดนี้เลยหรือไง” ปลายรุ้งเงยหน้ามองแววตานิ่ง “คุณเป็นคนบอกเองนี่คะ แล้วจะมาว่าฉันทำไม” ประโยคนั้นทำให้เขาขมวดคิ้ว ความหงุดหงิดแล่นขึ้นโดยไร้เหตุผล “จำไว้” วริศพูดช้า ๆ “ที่บริษัทเธอคือเลขา ไม่ใช่เมียฉันแล้วอย่าลืมว่าห้ามบอกใคร” ปลายรุ้งพยักหน้ารับเงียบ ๆ เหมือนคนว่าง่าย ทั้งที่ในใจยังคุกรุ่นไม่หายเมื่อครู่ยังต่อว่าเธอว่าทำเป็นไม่รู้จักเขาอยู่แท้ ๆ แต่พออีกนาที กลับบอกว่าห้ามบอกใครว่าเธอคือเมียของเขาเธอถอนหายใจเบา ๆ อย่างระงับอารมณ์สายตากลอกขึ้นมองเพดานอย่างเหนื่อยหน่าย ก่อนจะเบ้ปากนิด ๆ “อารมณ์แปรปรวนขนาดนี้จะเอายังไงกันแน่คะ” คำพูดไม่ได้หลุดออกไปจริง ๆ มันดังอยู่แค่ในหัวของเธอเท่านั้น ปลายรุ้งยืนนิ่งสีหน้าสงบ แต่แววตาฉายชัดถึงความระอาผู้ชายตรงหน้าช่างเดาทางยากเหลือเกินเดี๋ยวเย็นชาเหมือนคนแปลกหน้า เดี๋ยวก็เข้ามาใกล้เสียจนหัวใจเธอสะดุดและที่น่าหงุดหงิดที่สุด คือเธอดันรู้สึกกับทุกจังหวะอารมณ์ของเขาอย่างช่วยไม่ได้เลย “ค่ะ ท่านประธาน” คำเรียกนั้นเป็นเหมือนเส้นแบ่ง ที่เธอขีดให้ชัดเจน และมันทำให้วริศรู้สึกไม่ชนะอย่างที่คิด ช่วงสายของวันนั้น บริษัทวริศคอร์ปอเรชันคึกคักผิดปกติเสียงรองเท้าส้นสูงดังเข้ามาในโถงใหญ่ลินดาปรากฏตัวในชุดเดรสเรียบหรู แว่นกันแดดแบรนด์เนม รอยยิ้มมั่นใจพนักงานหลายคนหันมามอง กระซิบกระซาบทันที “นั่นใครอ่ะ” “เห็นมากับประธานบ่อย ๆ เลยนะ” ปลายรุ้งเงยหน้าขึ้นจากเอกสารสายตาสบกับลินดาเพียงชั่ววินาที ก่อนจะก้มลงเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น “คุณวริศอยู่ไหม” ลินดาถามเสียงหวาน หันมาทางโต๊ะเลขา “ท่านประธานกำลังประชุมค่ะ” ปลายรุ้งตอบสุภาพ ลินดายิ้ม ยิ้มที่เหมือนรู้คำตอบอยู่แล้ว “ไม่เป็นไรค่ะ ดารอได้” ลินดาพาดแขนบนพนักโซฟาไขว้ขาเล็กน้อยรอยยิ้มบาง ๆ ปรากฏขึ้นอีกครั้ง เป็นรอยยิ้มเดียวกับคนที่มั่นใจในตำแหน่งของตัวเองและไม่จำเป็นต้องอธิบายอะไรให้ใครเข้าใจลินดาเหลือบตามองปลายรุ้งตั้งแต่หัวจรดเท้าก่อนจะยิ้มบาง ๆ ริมฝีปากโค้งขึ้นเหมือนคนเข้าใจอะไรบางอย่าง “จริง ๆ ดาแอบสงสัยนะคะ” เธอพูดขึ้น น้ำเสียงอ่อนหวาน แต่แฝงแววดูแคลน “ทำไมคุณรุ้งถึงต้องมาทำงานแบบนี้ด้วย” เธอเอียงศีรษะเล็กน้อยสายตากวาดไปที่แฟ้มในมือปลายรุ้ง “ทั้งที่เป็นถึงภรรยาของเจ้าของบริษัทน่าจะสบายกว่านี้” ลินดาหัวเราะเบา ๆ เหมือนพูดเล่น แต่ทุกคำตั้งใจเว้นจังหวะนิดหนึ่ง “หรือว่าคุณไม่ได้สำคัญคะ” คำถามนั้นไม่ต้องการคำตอบ มันถูกพูดออกมาเพื่อกดอีกฝ่ายให้ต่ำลง ปลายรุ้งยังคงนิ่ง แต่ความเงียบของเธอกลับทำให้คำพูดของลินดาดังกว่าที่คิดและนั่นเองที่เสียงนินทาเริ่มดังขึ้น “เลขาคนนี่คงอยู่ยากนะ คุณคนสวยคนนั้นคงเป็นแฟนของท่านประธาน” คำพูดพวกนั้นดังพอให้ปลายรุ้งได้ยิน ไม่กี่นาทีต่อมา ฝ่ายธุรการเดินเข้ามาวางกองเอกสารหนาเตอะบนโต๊ะเธอ “คุณปลายรุ้ง!” น้ำเสียงเรียบ “ช่วยจัดแฟ้มพวกนี้ให้เสร็จก่อนเที่ยงนะคะ” ปลายรุ้งมองนาฬิกาเวลาที่ให้มาแทบเป็นไปไม่ได้ “ได้ค่ะ” เธอตอบโดยไม่โต้แย้ง ลินดามองภาพนั้นยิ้มบาง ๆ เหมือนพอใจ ใกล้เที่ยงเครื่องถ่ายเอกสารเสียไฟล์ในคอมพิวเตอร์หายงานบางชิ้นถูกส่งกลับมาพร้อมคำตำหนิ “เลขาประธานทำงานพลาดได้ยังไง” ใครบางคนพูดเสียงดัง เหมือนตั้งใจปลายรุ้งก้มหน้ารับทุกคแก้ไขเริ่มใหม่โดยไม่อธิบายว่าเธอไม่ได้เป็นคนทำพลาด เธอจะทำพลาดได้ยังไงกันวันนี้เธอเพิ่งมาทำงานวันแรก! เมื่อถึงเวลาเที่ยง วริศออกจากห้องประชุมสายตาของเขากวาดผ่านบรรยากาศตึงเครียด ก่อนจะหยุดที่โต๊ะเลขาหน้าห้องที่พ่วงตำแหน่งภรรยาของเขา เอกสารยังวางกองสูงปลายรุ้งยังนั่งทำงานไม่ลุกไปไหน “เธอไม่พักหรือไง” เขาถามเสียงเรียบปลายรุ้งเงยหน้ายิ้มบาง ๆ “งานยังไม่เสร็จค่ะ” ลินดาลุกขึ้นเดินเข้าไปใกล้ คล้องแขนวริศต่อหน้าทุกคน “วริศคะ ดาหิวแล้ว” น้ำเสียงอ้อน ไม่สนสายตาคนอื่น ทำทีท่าว่าตัวเองเป็นภรรยาของ วริศชะเอง ทั้งๆ ที่ภรรยาของเขายืนหัวโด่อยู่ตรงนั้นทั้งคน พนักงานบางคนมองปลายรุ้งอย่างเห็นใจบางคนกลับยิ้มเยาะแถมยังปรามาสว่าปลายรุ้งจะอยู่ได้ถึงเดือนหรือเปล่าวริศมองภาพนั้นแล้วหันมามองปลายรุ้งเธอยังคงนิ่งไม่แสดงอะไร ไม่แม้แต่จะหลบตานั่นแหละที่ทำให้เขาไม่พอใจอย่างไร้เหตุผล “ไปพักกลางวัน” วริศสั่งเสียงแข็ง “แล้วกลับมาจัดการงานที่เหลือให้เสร็จ” “ค่ะ” ปลายรุ้งตอบก่อนจะลุกขึ้นช้า ๆ เธอเดินผ่านกลุ่มพนักงานหลังตรงสายตานิ่งแต่ในอก มันรู้สึกโมโหกับสิ่งที่ตัวเองไม่ได้ก่อลินดาหันมามองตามยิ้มบาง ๆ เหมือนผู้ชนะวริศเห็นรอยยิ้มนั้นและเป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกไม่ชอบมันเลยสักนิด ถึงแม้เขาเองจะเป็นคนดึงลินดาเข้ามาเพื่อเป็นเครื่องมือทำให้ปลายรุ้งต้องเจ็บปวดกับการแต่งงานกับเขาในครั้งนี้

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more