@5 นาทีต่อมา
"ตึก... ตึก... ตึก..."
เสียงฝีเท้าหนัก ๆ ดังสะท้อนขึ้นมาจากบันไดหน้ารถบัสที่เปิดประตูทิ้งไว้ ฉันที่กำลังนอนตะแคงกุมหน้าท้องร้องไห้เบาๆ ขมวดคิ้วด้วยความแปลกใจ "ใครขึ้นมาวะ? หรือว่าอีจีจี้มันเอาของมาให้แล้ว?"
"จีจี้... ทำไมมาเร็วจัง กินข้าวเสร็จแล้วเหรอ.." ฉันส่งเสียงครางเครือเรียกเพื่อนโดยที่ไม่ได้หันไปมอง
"ฉันเอง"
น้ำเสียงทุ้มต่ำห้วนดุดันอันแสนคุ้นเคยทำเอาฉันสะดุ้งสุดตัวรีบหันขวับไปมองทันที! ร่างสูงใหญ่กำยำของพี่อัคคียืนอยู่กลางทางเดินรถบัส ต่อหน้าต่อตาฉัน ในมือหนาของเขามีขวดน้ำอุ่นจัดที่ถูกห่อด้วยผ้าเช็ดหน้าสีเข้ม และถุงยาบางอย่าง ใบหน้าคมสันของเขายังคงนิ่งสนิท ทว่าในแววตาคู่คมกลับฉายแววความห่วงใยปนหงุดหงิดอย่างปิดไม่มิด
"พะ...พี่อัคคี... ขึ้นมาทำไมคะ?"
ฉันเลิ่กลั่กเอ่ยถามออกไป ใบหน้าแดงระเรื่อสลับซีดเผือด รีบขยับตัวกอดกระเป๋าผ้าปิดบังกางเกงยีนส์ขาสั้นของตัวเองพัลวัน
