เมียดื้อของนายวิศวะหน้านิ่ง

แค้นนี้ต้องชำระ

@ช่วงบ่าย > โรงอาหารกลาง

"....กรี๊ดดดดด....อร้ายยยย ..."

"หล่อ...หล่อวัวตายควายล้ม พ่อเทพบุตรของบ่าว!"

"ชาติที่แล้วพี่เขาทำบุญด้วยอะไรวะมึง ถึงได้หล่อลากไส้ขนาดนี้"

"นั่นดิ ทั้งเก่ง ทั้งรวย ครบเครื่องแบบ Full Option มากแม่...กรี๊ดดดด!"

"มึง ชะนีพวกนั้นเขากรี๊ดอะไรกันหนักหนาวะ? อย่างกับเห็นดาราเกาหลีมาเดินสายรัดไข่แถวนี้" ฉันหันไปถาม 'จีจี้' ที่กำลังจีบปากจีบคอเติมลิปสติกอยู่

"จะอะไรล่ะคะอีคุณหมอ...ก็คงไม่พ้นเรื่องผู้ชายสายพันธุ์พรีเมียมแถวนี้แหละย่ะ"

จีจี้ตอบพลางปรายตาไปทางกลุ่มฝูงชน ยังไม่ได้ดูด้วยซ้ำว่าผู้หญิงพวกนั้นกรีดอะไรกัน แต่เดาว่าคงหนีไม่พ้นเรื่องผู้ชาย เพราะตัวมันเองก็เป็น เห็นผู้ชายหล่อๆไม่ได้ กรีดเป็นเจ้าเข้าทรงตลอด

"เหอะ..กรี๊ดอย่างกะคนบ้า"

"มึงก็ไปว่าเขาเนาะ เขาอาจจะชอบจริงๆก็ได้...ปากร้ายนะมึง" 'จินนี่' เพื่อนสาวหน้าหวานอีกคนเบรกฉัน

"อ่อ กูรู้แหละ กรี๊ดอะไรกัน"

"อะไร?"

"ก็พวกพี่อัคคีเดินมานู่นไง ไม่งั้นพวกนางจะกรี๊ดเป็นเจ้าเข้าทรงกันแบบนี้เหรอ"

จีจี้พยักพเยิดหน้าไปทางกลุ่มผู้ชายในเสื้อช็อปสีแดงเลือดหมูที่กำลังเดินฝ่าฝูงชนเข้ามา

"ใครวะ? พี่อัคคี...หล่อขนาดนั้นเชียว?" ฉันถามพลางตักข้าวเข้าปากอย่างไม่ใส่ใจ

"ไอ้หล่ออ่ะ..หล่อมากกกก หล่อแบบฟ้าประทานมาเพื่อฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ผู้หญิงเลยแหละ แต่นิสัยเนี้ยสิ..แม่ง..โคตรนิ่ง โคตรหยิ่ง แถมปากนะมึง...ขากรรไกรเรียกพี่ คมกว่ามีดผ่าตัดมึงอีก!" จีจี้สาธยายสรรพคุณซะจนเห็นภาพ

ขณะที่พวกเรากำลังนินทา เอ้ย! พูดถึงบุคคลที่สามอยู่นั้น เสียงกรี๊ดก็ดังระเบิดขึ้นอีกรอบ พร้อมกับการปรากฏตัวของชายหนุ่มร่างสูงโปร่ง ใบหน้าหล่อคมคายแต่เรียบตึงดุจก้อนน้ำแข็งขั้วโลก สายตาเขาเย็นชาซะจนคนมองต้องสั่นประสาท

"เบล! นั่นไงพี่อัคคี...กรี๊ดดด อร้ายยย มองมาทางนี้แล้วมึง!" จินนี่สะกิดฉันรัวๆ จนไหล่แทบหลุด

ฉันมองตามสายตาเพื่อนไป...เห้ย! นี่มันไอ้พี่หน้าหล่อที่เกือบขับรถชนฉันตรงหน้ามหาลัยเมื่อเช้านี่หว่า! แถมยังไม่ลงมาขอโทษซักคำ ว่าแหละชื่อคุ้นๆ ที่แท้ก็คนเดียวกันนี่นา

"ก็พี่คนที่มีเรื่องกับมึงเมื่อเช้าไง จำไม่ได้เหรอเบล...นั่นแหละพี่อัคคี เฮดว้ากวิศวะปี 3"

จีจี้กระซิบบอก ตอนแรกก็จำไม่ได้หรอก ไม่ได้ตั้งใจมองขนาดนั้น แต่พอมันย้ำและได้เห็นหน้าอีกทีเท่านั้นแหละ ชัวร์เลย!

"จำได้แม่นเลยแหละ...หึ..กะจะปล่อยไปแล้วแท้ๆ แต่เดินมาหาถึงที่...แค้นนี้ต้องชำระ!"

ฉันวางช้อนลงทันที ลุกพรวดขึ้นไม่สนใจใครหน้าไหนทั้งนั้น

"มึงจะทำอะไรอีเบล!"

จีจี้หน้าตื่นพยายามห้ามฉันเอาไว้ แต่คนอย่างมาเบลน่ะเหรอจะยอมฟัง ฉันเดินตรงดิ่งไปขวางหน้ากลุ่มเทพบุตรวิศวะทันที ชายหนุ่มที่ชื่ออัคคีหยุดกึก เขาขมวดคิ้วนิดๆ มองฉันด้วยสายตาที่บอกชัดเจนว่า 'ยัยเด็กนี่ใคร'

"พี่ชื่ออัคคีใช่ป่ะ?" ฉันถามเสียงใส พร้อมจ้องหน้าเขาแบบไม่หลบสายตา ตัวโตกว่าแล้วไง อีเบลไม่กลัวโว้ย!

".................." ไอ้พี่อัคคีไม่ตอบ เขาแค่ปรายตามองเหมือนฉันเป็นเพียงฝุ่นละอองในอากาศ

"ถามก็ตอบดิพี่ หูหนวกหรือไงคะ?"

"เชี่ย...มึง น้องคนนี้ใจถึงว่ะ"

'ยิว' เพื่อนสนิทหน้าทะเล้นของอัคคีอุทานออกมา ส่วน 'ภูผา' อีกคนที่หน้านิ่งพอๆ กันแค่เลิกคิ้วมอง

พี่อัคคีถอนหายใจออกมาหนักๆ เหมือนรำคาญเต็มทน เขาโน้มตัวลงมาหาฉันนิดนึงจนได้กลิ่นน้ำหอมเย็นๆ จากตัวเขา ตัวก็ห๊อมหอม แต่ปากเนี่ยสิ เน่าซะมัด

"มีธุระอะไร?"

"เมื่อเช้าพี่เกือบขับรถชนหนู พี่จำได้ป่ะ? จะขอโทษซักคำอ่ะมีไหม?"

พี่อัคคีนิ่งไปครู่นึง ก่อนจะกระตุกยิ้มที่ดูเหมือนการดูถูกมากกว่าจะรู้สึกผิด

"ชนหรือยัง?"

"ยัง...แต่เกือบไง!"

"ถ้ายังไม่ชน ก็แปลว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น...ไปหาหมอเช็คสมองบ้างนะ" เขาปรายสายตามามองป้ายชื่อที่ห้อยอยู่บนคอของฉันอีกแล้ว ไอ้พี่บ้านี่ทำไมชอบมองนักหนาก็ไม่รู้

"เธอเรียนแพทย์นิ...ว่างๆ ก็ไปเช็คสมองดูบ้าง เผื่อจะได้รู้ว่าการมโนไปเองมันรักษาหายไหม"

"ไอ้...!" ฉันถึงกับอ้าปากค้าง ไอ้พี่อัคคี! ปากร้ายสมคำร่ำลือจริงๆ

"อ่อ...แล้วอีกอย่าง" พี่อัคคีกวาดสายตามองฉันตั้งแต่หัวจรดเท้า มองแบบนี้เห็นทีจะมีแต่นางร้ายในละครหลังข่าวเท่านั้นแหละ

"ถ้าอยากเรียกร้องความสนใจด้วยวิธีเดินมาหาเรื่อง...บอกเลยว่าเสียเวลา หน้าเหมือนพะยูนพองลมแบบเธอ ฉันไม่ชายตามองให้เสียสายตาหรอก"

"พี่ว่าใครหน้าเหมือนพะยูนพองลม!"

"ก็นอกจากเธอ...แถวนี้มีใครดูแย่กว่านี้ไหมล่ะ? ตาโตๆ หน้าพองๆ แบบนี้ นึกว่าหลุดออกมาจากสารคดีสัตว์โลกใต้ทะเล... เหมือนพะยูนพองลมไม่มีผิด"

พูดจบเขาก็เดินกระแทกไหล่ฉันไปหน้าตาเฉย ทิ้งให้ฉันยืนสั่นด้วยความโกรธอยู่กลางโรงอาหาร

"ไอ้......"

"อีเบล! ใจเย็นมึง!"

จีจี้กับจินนี่รีบวิ่งเข้ามาชาร์จตัวฉันไว้ทันที เมื่อเห็นว่าฉันโกรธจนตัวสั่นไปหมด

"หยิ่งนักใช่ไหม...ปากดีนักใช่ไหม...ได้! เดี๋ยวเจอมาเบลสอยให้ร่วงลงจากหิ้งเลยคอยดู! ไอ้วิศวะปากหมา!!!"

ฉันประกาศก้อง คิดผิดแล้วที่มาเล่นกับคนอย่างมาเบล แม่จะสอยให้ลืมหน้าบรรพบุรุษเลยคอยดู