เมียดื้อของนายวิศวะหน้านิ่ง

ก็แค่เด็กใจปลาซิล

@1 สัปดาห์ต่อมา ณ ลานเกียร์ คณะวิศวกรรมศาสตร์

"โอ๊ยยย... กูล่ะเซ็ง! กูล่ะท้อ! กูล่ะถอนหายใจจนปอดจะหลุดออกมากองที่พื้นอยู่แล้วเนี่ย!"

เสียงของ 'ยิว' ดังโวยวายมาแต่ไกลขณะที่เจ้าตัวทิ้งก้นลงบนม้านั่งหินอ่อนอย่างแรงจนเพื่อนที่นั่งจิบกาแฟอยู่อย่าง 'ภูผา' ต้องขยับถ้วยหนีเพราะกลัวหก ส่วนเจ้าของฉายาน้ำแข็งขั้วโลกอย่าง 'อัคคี' แค่ปรายตามองนิ่งๆ ก่อนจะก้มลงสนใจแบบจำลองในไอแพดต่อ

"มึงเป็นบ้าอะไรของมึงไอ้ยิว ร้อนแดดจนสติฟั่นเฟือนไปแล้วเหรอ" : ภูผา

"ก็ดูดิ! นี่มันผ่านมากี่วันแล้วมึงนับดูดิ๊!" ยิวชูนิ้วขึ้นมานับแบบลนลาน

"เจ็ดวัน! เจ็ดวันเต็มๆ ที่ลานเกียร์เงียบเหงาเหมือนป่าช้า! ไหนล่ะ ปฏิบัติการรุกฆาตของน้องหมูเด้ง ไหนล่ะที่น้องเขาประกาศปาวๆ ว่าจะสอยไอ้อัคคีลงจากหิ้ง? กูไม่เห็นแม้แต่เงาพะยูนพองลมเลยสักแอะ!"

"หึ..."

เสียงหัวเราะสั้นๆ ในลำคอของอัคคีดังขึ้นเบาๆ แต่มันกลับฟังดูเย็นชาและสะใจอย่างบอกไม่ถูก

"มึงไม่ต้องมา 'หึ' เลยไอ้อัคคี! มึงดูดิ แสนนึงของกูที่วางเดิมพันไปน่ะ มันเริ่มโบยบินไปกับสายลมแล้วนะเว้ย" ยิวฟึดฟัดใส่ ไม่น่าเดิมพันเยอะขนาดนั้นเลย

"ตอนแรกกูนึกว่าน้องเขาจะรุกหนักแบบบุกมาช็อปวิศวะทุกวัน เอาขนมมาถวาย เอาใจมาแลกเกียร์ แต่นี่อะไร... หายจ้อย! หรือมึงไปแอบข่มขู่อะไรน้องเขาจนเขาขวัญหนีดีฝ่อไปแล้ววะ"

"กูไม่ได้ทำอะไรทั้งนั้น"

อัคคีตอบเสียงเรียบ ใบหน้ายังคงไร้ความรู้สึก

"แล้วทำไมน้องเขาหายไปวะ?"

"เด็กนั่นคงแค่ปอดแหก รู้ตัวแล้วมั้งว่าการพนันกับคนอย่างกูมันมีแต่เสียกับเสีย... แค่โดนจิ้มหน้าผากไปไม่กี่ทีก็คงเข็ดจนมุดหัวลงท่อระบายน้ำกลับคณะแพทย์ไปแล้ว"

"กูว่าไม่ใช่ว่ะ" ภูผาแย้งขึ้นพลางยิ้มมุมปาก

"คนอย่างน้องมาเบลน่ะเหรอจะยอมแพ้ง่ายๆ เมื่อวานกูเดินผ่านคณะแพทย์ เห็นน้องเขานั่งหัวเราะร่าเริงอยู่กับเพื่อน ไม่เห็นมีท่าทางจะซึมเศร้าหรือกลัวมึงเลยสักนิด"

"จริงเหรอวะไอ้ภู?" ยิวหูผึ่งขึ้น เริ่มมีความหวังขึ้นมาอีกครั้ง

"หรือว่าน้องเขาจะใช้แผน นิ่งสงบสยบความเคลื่อนไหววะ? หรือน้องเขาจะเปลี่ยนใจไปชอบคนอื่นแล้ว? เชี้ย..!! ถ้าเป็นอย่างนั้นจริง อัคคีมึงชนะพนันแบบชิวๆเลยนะเว้ย"

อัคคีชะงักนิ้วที่กำลังเลื่อนหน้าจอไอแพดเล็กน้อย ดวงตาคมกริบวูบไหวไปชั่วครู่หนึ่งเมื่อได้ยินคำว่า 'เปลี่ยนใจไปชอบคนอื่น' แต่เขาก็รีบกลบเกลื่อนความรู้สึกนั้นด้วยการแค่นยิ้มดูถูก

"กูบอกแล้วไง ว่าคนอย่างมันน่ะ... ไม่เคยสนใจใครจริงจัง" ภูผาเสริมเสียงเรียบพลางวางไอแพดลง

"น้องหมอเขาคงตื่นจากฝันแล้วล่ะ ว่าการสอยมึงลงจากหิ้งมันยากกว่าสอบเข้าแพทย์สามเท่า"

"ก็ดี... รำคาญ จะได้จบๆ ไปสักที เรื่องเดิมพันปัญญาอ่อนนั่นน่ะ คนอย่างยัยเด็กพะยูนนั่น หายไปจากวงจรชีวิตกูน่ะดีแล้ว"

"ปากแข็งไปเหอะมึง..." ยิวบ่นอุบพลางมองชะเง้อไปทางหน้าคณะ

"กูขอจุดธูปอ้อนวอนกามเทพ ให้พะยูนตัวนั้นพุ่งชนช็อปวิศวะแรงๆ สักทีเถอะโว้ยยย แสนนึงของกูมันสั่นไปหมดแล้ว!"

"เหอะ... ก็แค่เด็กใจปลาซิวจะกล้าเข้าใกล้เสือวิศวะอย่างกูเหรอ"

@ในเวลาเดียวกัน ใต้คณะแพทยศาสตร์

ในขณะที่ฝั่งวิศวะกำลังวิพากษ์วิจารณ์กันอย่างหนัก ฝั่งว่าที่หมอสาวอย่าง 'มาเบล' กลับนั่งดูดชานมไข่มุกด้วยสีหน้าสบายอารมณ์สุดๆ จนเพื่อนสาวทั้งสองคนทนไม่ไหว

"อีเบล! มึงยังมีกะจิตกะใจมาเคี้ยวไข่มุกหนึบหนับอยู่อีกเหรอคะ!" จีจี้วี้ดขึ้นมาพลางเขย่าแขนเพื่อน

"อะไรของมึง"

"หนึ่งสัปดาห์แล้วนะมึง! หนึ่งสัปดาห์ที่มึงนิ่งเป็นเป่าสากแบบนี้ กูลงเดิมพันข้างมึงไปหนึ่งแสนนะอีเบล! หนึ่งแสนนั่นคือค่าเลเซอร์หน้ากูทั้งปีเลยนะ!"

"ใช่เบล... มึงหายหน้าไปเลยแบบนั้น พี่อัคคีเขาไม่คิดว่ามึงล้มเลิกไปแล้วเหรอ?" จินนี่เอ่ยถามอย่างกังวล

"นี่มึงกะจะให้เขาลืมหน้ามึงไปก่อนแล้วค่อยเริ่มจีบเหรอวะ?"

มาเบลค่อยๆ ละสายตาจากแก้วชานมไข่มุก ยิ้มมุมปากอย่างมีเล่ห์เหลี่ยมที่นานๆ ทีเพื่อนจะได้เห็น

"พวกมึงรู้อะไรไหม... การจะล่าสัตว์ใหญ่ใจนิ่งอย่างสิงโตน้ำแข็งน่ะ เราจะเดินดุ่มๆ เข้าไปให้มันขย้ำทุกวันไม่ได้" มาเบลเคี้ยวไข่มุกเสียงดังหนึบ

"ขนาดพวกมึงยังตั้งหน้าตั้งตารอเลย นับประสาอะไรกับไอ้รุ่นพี่วิศวะปากหมาคนนั้น"

"แล้วมึงจะเริ่มเมื่อไหร่ รอให้เขาเรียนจบไปก่อนรึไง?" : จีจี้

"เข็มนาฬิกามันเดินไปเจ็ดวันแล้ว... ความสงสัยของเขากำลังพุ่งถึงขีดสุด วันนี้แหละคือฤกษ์งามยามดี..."

"หมายความว่า???" : จินนี่เอ่ยอย่างคาดเดา

"ไป...ไปจีบหนุ่มวิศวะกัน"

"ให้มันได้แบบนี้สิค่ะเพื่อนรัก ลุยยย!!!"

มาเบล จีจี้ และจินนี่ลุกขึ้นจากเก้าอี้ม้าหินอ่อน จุดมุ่งหมายมีที่เดียวคือลายเกียร์ แห่งคณะวิศวกรรมศาสตร์