@2 ชั่วโมงต่อมา
"เอี๊ยดดดดดด!"
เสียงเบรกลมของรถบัสคันใหญ่ดังสนิท พร้อมกับการสั่นสะเทือนครั้งสุดท้ายเมื่อล้อรถหมุนเข้าจอดเทียบท่า ณ ลานจอดรถส่วนกลางภายในมหาวิทยาลัยชื่อดังใจกลางกรุงเทพมหานคร บรรยากาศยามเย็นเวลาประมาณห้าโมงเย็น แสงแดดรอน ๆ สีส้มอมแดงทอดผ่านตึกสูงระฟ้าชวนให้รู้สึกอบอ้าวและวุ่นวาย แตกต่างจากความเงียบสงบและไอหมอกของป่าดงดิบที่โรงเรียนบ้านหนองฮีอย่างสิ้นเชิง
เหล่านักศึกษาคณะแพทย์และวิศวะต่างพากันส่งเสียงเฮลั่นรถด้วยความดีใจที่เดินทางกลับมาถึงจุดหมายปลายทางอย่างปลอดภัย ทุกคนเริ่มลุกฮือทยอยขนสัมภาระและเป้ขนาดยักษ์ลงจากรถบัสกันอย่างโกลาหล
"เบล... มึง ตื่นได้แล้ว ถึงมหาลัยแล้ว" เสียงของจีจี้เขย่าแขนฉันเบา ๆ
ฉันค่อย ๆ ลืมตาปรือฉ่ำที่พร่าเลือนขึ้นมาด้วยความยากลำบาก ความรู้สึกแรกที่แล่นริ้วเข้ามาคือความหนักอึ้งที่ศีรษะราวกับมีก้อนหินหนัก ๆ มาทับไว้ ร่างกายร้อนผ่าวปานไฟสุม ท้องน้อย
