@10 นาทีต่อมา
ฉันวิ่งหน้าตาตื่นสับขาหลอกโกยแน่บกลับมาถึงห้องพักฟื้นบนอาคารเรียนหลังเก่า ประตูไม้ถูกผลักออกดัง ปัง! ก่อนที่ฉันจะทรุดตัวลงนั่งพิงประตู หายใจเข้าออกถี่รัวจนหน้าอกกระเพื่อม มือสองข้างยกขึ้นกุมแก้มตัวเองที่ตอนนี้ร้อนฉ่าจนแทบจะระเบิด ท่องในใจเป็นร้อยรอบว่า
"ไอ้พี่อัคคีคนบ้า! ขี้หวง ขี้หึง แถมยังจะปากแข็งอีก ขู่เก่งอีกนะ เป็นหมารึไง"
จีจี้กับจินนี่ที่กำลังนั่งพักกินขนมอยู่หันมามองฉันเป็นตาเดียว
"เฮ้ย! อีเบล! มึงไปโดนตัวต่อต่อยที่ไหนมาอีกเนี่ย หน้าแดงขนาดนั้น!" จีจี้ร้องทักพลางปล่อยห่อขนมร่วงลงพื้น
"ปะ...เปล่า! ไม่มีอะไร! กูแค่วิ่งหนีเสือมา!" ฉันตอบเสียงสูง สูงจนทะลุเพดานอาคารเรียนไปแล้ว
"หนีเสือบ้านมึงสิ ในโรงเรียนนี้มีเสือที่ไหน นอกจาก..." จินนี่เดินเข้ามาใกล้ ขมวดคิ้วจ้องหน้าฉันจับผิด
"ไหนดูซิ... หน้าแดงลามไปถึงคอขนาดนี้ มึงไข้กลับปะเนี่ย? หรือโรคกระเพาะกำเริบอีกรอบ?"
"ก
