Capitulum 7
1923 Words
Napangiti ako ng makita kong tumatawag si charlene gamit ang skype. It's been one month but still wala parin nag babago saamin. Masaya ako dahil kahit nag kita na sila ni charlie ay ganun padin kami.
Unti unting nawawala ung takot ko na baka isang araw ay bigla nalang siyang mawala saakin. At makita ko nalang siya na nakay charlie na ulit.
Agad kong sinagot ang video call niya.
"Hi hubby" nakangiting sabi niya saakin.
"Hi wifey how are you?" Pangangamusta ko dito.
Sobrang nangungulila na ako sa kaniya. Kung pwede lang na sumunod ako sa kaniya sa Pilipinas ay ginawa ko na.
"Im fine dont worry ikaw kamusta kana?"
"Hindi okay." Malungkot na pag kakasabi ko dito.
"Bakit? may sakit ka ba? Uminom ka na ba ng gamot?" Nag aalalang sabi niya saakin.
Lihim naman akong napangiti sa sinabi niya.
" wifey wala akong sakit. Di ako okay dahil wala ka." malungkot na sabi ko.
"Please understand hubby. Matatapos din ang lahat ng ito." Pag papaintindi niya saakin.
"Bakit ba kasi hindi pwedeng kasama mo ko?" Parang batang sabi ko. Nakita ko tong umiling iling lang pag tapos ay kumuha ng chips sa table.
bigla ko naman nakita ang bracelet sa risk niya na hindi pamilyar saakin.
Agad akong napakunot noo.
Mag sasalita na sana siya ng mag salita ako.
"Asan yung bracelet charlene?" Kunot noong sabi ko.
Agad naman nanlaki ang mga mata niya at napatingin sa sout niyang bracelet.
"Hubby im sorry ang cute kasi ng bracelet na ito kaya binili ko sa mall." Pag papaliwanag nito
"really charlene? bakit mo tinggal yun alam mo kung gano kahalaga yun. Pag tinggal mo yun means where over. Hindi ba bigay ko yun sayo nung first month natin? hindi mo yan papalitan unless hindi importante ang nag bigay sayo niyan. Tell me charlene siya ba ang nag bigay sayo niyan?" Pilit kong pinatatag ang sarili ko. Alam niya kung gaano kahalaga ang bracelet na iyon para saakin.
"Hubby im sorry. Nakalimutan ko lang talaga. Im sorry hubby please forgive me. Si charlie ang nag bigay nito dahil friends na kami ulit." Unti unting tumulo ang luha nito sa mga mata.
Mapait akong ngumit bago mag salita.
"I thought nawawala na ung takot ko na maagaw ka niya. Pero mali pala ako. Kasi kahit anong gawin ko di mo siya nakalimutan noong nandito ka. Akala ko na bura mo ng pagmamal ko ung pag mamahal niya. Pero mali pala ako. Pero siya isang kisap mata lang wala na ako. " tumawa ako ng peke na may kasamang mga luha bago mag salita. "I need to go bye charlene" pag ka end kong skype namin ay sunod sunod kong sinutok ang pader hanggan sa mag dugo na ito.
Ang sakit sakit hindi ko aakalain na isang kilos lang ni charlie ay wala na ako. Ano bang meron siya na wala ako. Dahil ba mas malakas siya sakin? f**k i can be better than him . Para lang kay charlene.
Kinuha ko and beer sa ref . Kailangan ko ngaun ito para makalimot..
------
Galit sa sarili ko yan ang nararamdaman ko. Bakit ko nga ba nakalimutan ung bracelet na siya mismo ang nag bigay.
Si charlie pa nga ba talaga ang mahal ko? Isang oras na ang nakakalipas simula noong nakausap ko si mafi. Gusto kong saksakin ung sarili ko dahil nakikita kong nasasaktan ko si mafi.
Si mafi na walang ibang ginawa kundi mahalin,alagaan, protektahan at ituring akong prinsesa ng buhay niya.
hindi niya deserve ang lahat ng ito.
****flashback***
"Wifey happy monthsarry" may ikinabit itong bracelet sa kamay ko. Halfmoon ito na may araw. Ang ganda ganda.
"Thank you hubby" naka ngiting sabi ko.
"Ito ung mag papatunay na mahal kita. Ikaw ung moon at ako naman ung araw. Hindi man kita ang liwanag ko tuwing gabi at ganun ka naman sa umaga pero parehas silang kailangan ng mga tao. Parang tayo lang parehas nating kailangan ang isat isa ako bilang liwanag mo sa araw at ikaw naman ang liwanag ko sa gabi. Remember this wifey. Once na pinalitan mo ito means hindi mo na ako mahal at nakikipag hiwalay ka na saakin. Put that in your mind wife. " sabay kiss nito sa noo ko.
***End of Flashback***
walang patid ang pag tulong luha ko. Gusto kong humingi ng sorry sa kaniya pero hindi ko alam kung paano.
napaka walang kwenta ko. Ano bang pumasik sa isip ko at pinabayaan kosi charlie na gawin yung bagay na ito.
Hindi ko namalayan na unti na pala akong nakatulog.
------
Ano ba talaga ang plano mo charlene? Sana lang ay wag kang pumalpak. Puso mo ang nakataya sa laban na ito. Pwede kang manalo kung paiiralin mo ang galit pero malaking ang chance na matalo ka ng dahil sa galit.
At hindi ko hahayaan na matalo ka ng nga scott. Hindi ako papayag na ikaw yung mamamatay. Gagawin ko ang lahat para matulungan ka lang.
Hihintayin ko ang araw na malalaman ng lahat na ikaw ang tunay na anak at ang christine at jainy na yun ay nag sinunggaling lang. Hihintayin ko ang araw nag mag sisisi ang mga tao sa paligid mo dahil nagawa ka nilang saktan.
Hihintayin ko ang araw na iyon. Ang araw na pwede ko ng sabihin sayo ang lahat.
Agad akong umalis sa bintana ng condo niya at umuwi sa aking tahanan.
----
nagicing ako ng tumunog ang cellphone ko. Kinuha ko ito sa lamesa sa tabi ng higaan ko at sinagot.
"Hello" cold na pag kakasabi ko sa taong tumatawag. Hindi na ako nag abala pang tignan ito.
"eight" agad naman akong napa bangon sa higaan at nanlaki ang mga mata ko.
"Mr.scott" Mas lalo kong tinatagan ang boses ko.
Galit ako sa taong kausap ko ngayon. Dahil pinahirapan niya ang taong mahal na mahal ko.
Pero sa kabila nun ay boss ko padin ito. At wala akong magagawa kundi sundin ito. Dahil alam kong buhay ko ang magiging kapalit. Ganun naman sa mundo ng mafia diba ? Pag hindi mo sinunod ang utos sayo ng headboss buhay mo ang kapalit.
"Its been 5 years eight simula ng unalis ka ng Pilipinas. oras na yata para bumalik ka." alam ko na naman yung pakay niya kaya siya tumawag ay para pabalikin ako. Dahil ang usapan ay 5 years lang akong aalis.
"give me 6-10 months pag tapos ay babalik na ako." Cold na pag kakasabi ko sa kaniya.
"no mafi matagal na panahon na kitang pinagbigyan! NOW GO BACK HERE!" alam kong mainit na ang ulo nito dahil nasigawan na ako nito.
"Sir ako na mismo ang kusang babalik after 6-10 months just please give me some time." Did i just say please? It is not me.
"Fine! This will be your last leave mafi.! " sabay baba ng phone.
Kung tutuusin gusto ko ng umuwi ng Pilipinas. Para masiguro ko na di na maaagaw ni charlie saakin si charlene.
Pero sabi nga ni charlene. It is not yet the right time.
Napa buntong hininga na naman ako its been one day simula ng mag away kami. Ni wala akong text na natanggap mula sa kaniya.
Agad akong tumayo at naligo sa banyo. Pag tapos kong maligo ay nag bihis agad ako at lumabas ng kwarto. Nagulat ako ng may makita akong mga petals. Nag tataka man pero sinundan ko ito. Papunta ito sa kusina. Ng makapunta ako sa kusina ay nakita kong may dalawa upuan doon at nakaayos amg table marami itong pag kain at may wine and flowers pa.
Nagulat nalang ako ng may yumakap sa likod ko.
"Im sorry hubby please forgive me." Naramdaman ko nalang na nababasa na ung damit ko. Kaya agad kong kinalas ung pag kakayakap niya saakin at humarap ako dito.
And tama nga ako umiiyak nga ito. Pag kaharap ko ay agad itong yumakap saakin.
"Please hubby believe me when i say i love you i really do. Please hubbbby wag mo akong iwanan. It is just my plan na paibigin siya at saktan. Hindi ko sinabi sayo dahil ayoko na masaktan ka. Kaya ayoko na umuwi ka ng Pilipinas at makita yun. Madaming beses na kitang nasaktan at ayoko ng mangyari yun." pag tapos ay humagulgol na ito sa pag iyak.
"Wife please stop it alam mong bawal sayo ang sobrang pag iyak." Malumanay na pag kakasabi ko.
Kumalas ako sa pag kakayakap namin at kumuha ng tubig.
Lalo itong humagulgol ng kumalas ako sa yakap namin. Akala niya siguro ay iiwan ko na siya.
Napailing nalang ako.
Pag dating ko sa harap niya ay hirap na itong huminga. Agad ko itong pinainom ng tubig. Ginalaw ko din ang mga daliri nito dahil hindi niya ito magalaw.
"She calm down wife i love you" sabay halik ko sa ulo nito. naramdaman ko naman na unti unti na itong kumakalma. Hanggan sa makatulog na ito.
Binuhat ko ito papunta sa kwarto ko at inihiga ito. Pinunasan ko ang mga luha sa mga mata niya.
"You really learn to love me charlene. Hindi ko aakalain na pupunta ka dito just to say sorry for what happen. You almost beg for my forgiveness. Salamat dahil sinabi mo na saakin na plano mo lang lahat ng ito. I know sa huli saakin ka padin. I trust you charlene. I trust you. Mahal na mahal kita." Hinalikan ko ito sa noo at nilagyan ng kumot bago ako lumabas ng kwarto.
Pag labas ko ng kwarto ay nag punta ako sa kusina. Tinakpan ko ng mga pag kain. Mamaya nalang ako kakain pag ka gcing niya.
Agad akong lumabas sa unit ko.
At nag lakad lakad muna.
9 palang naman ng umaga.
Nag punta ako sa flowershop at bumili ng blue rose. Pag tapos ako bumalik na ako sa unit ko.
Pag bukas ko ng unit ay naabutan ko si charlene na humahagulgol nanaman sa pag iyak.
"Charlene" napatingin ng ito saakin at agad tumakbo. At niyakap ako.
"Mafi saan ka ba nag punta iiwan mo na ba ako?" Parang batang sabi nito habang umiiyak.
"Wag ka ng umiyak wifey please. Alam mong makakasama sayo yan." Unti unti naman itong kumalma.
Kumalas ako sa pag kakayakap namin at pinunasan ko ang mga mata niya.
"Alam mo naman na ayaw kitang makitang umiiyak diba?wag kang iiyak ng dahil saakin wifey im not worthy para iyakan." Seryosong sabi ko sa kaniya.
Umiling ito bago mag salita.
"You will be always worthy hubby" unti unti ang ngumiti na ito.
Buti nalang noong yumakap ito saakin ay hindi nasira o nahulog yung blue rose.
Agad ko naman binigay sa kaniya ung blue rose.
"For my beautiful wife. I love you so much." Sabay halik ko sa noo nito.
"I love you more hubby" kumain lang kami ng inihanda niya para saakin. At masayang mag kwentuhan sa sala. Para kaming linta na hindi mapag hiwalay ilang buwan ko rin siyang hindi nakasama at nakayakap ng ganito.
Noong mag gabi na ay inihatid ko na ito sa airport dahil hindi ito pwede dito matulog dahil gusto niya ng tapusin ang mga plano niya. Para mag kasama na daw kami.
"Take care of yourself wife." Nakangiting sabi ko sa kaniya.
"You too hubby mag iingat ka." hinalikan niya ako sa lips pero saglit lang iyon.
Pag tapos ay pumasok sa siya sa loob ng airport kumaway ito saakin. At ganun din ako sa kaniya. Unti unti ay hindi ko na siya matanaw.
Nag lakad ako papuntang kotse ko at nag drive pauwi.
Wala ng mas sasaya pa sa araw na ito.
- Writer
