นายฮอตเนิร์ดกับคุณยายสายรหัส

ห้องผมน้ำไม่ไหล ขออาบน้ำห้องพี่ได้ไหมครับ

(ห้องผมน้ำไม่ไหล ขออาบน้ำห้องพี่ได้ไหมครับ)

"อืมมม สบายตัวจังง"

หนูแดงล้มตัวลงบนโซฟาหลังใหญ่กลางห้องนั่งเล่น เธออาบน้ำอาบท่าจนสบายตัว สวมใส่ชุดนอนผ้าซาตินสายเดี่ยวขาสั้นแบบที่ชอบ ก่อนจะนั่งคิดอะไรเพลินๆ จนได้ยินเสียงเคาะที่ประตู

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

"หืม ใครกันนะ"

คนตัวเล็กเดินไปมองผ่านช่องตาแมวก็ตกใจไม่น้อย เพราะเสือที่ยืนขมวดคิ้วเข้าหากันอยู่ด้านนอกห้องของเธอ กำลังดูเหมือนไม่แน่ใจกับตัวเองว่าการมาเคาะห้องสาวๆ ตอนช่วงหัวค่ำแบบนี้เป็นสิ่งที่ควรทำหรือไม่

"เสื้อคลุม เสื้อคลุม"

หนูแดงตะโกนบอกน้องออกไปว่าให้รอสักครู่ ก่อนจะวิ่งวุ่นหาเสื้อคลุมขึ้นมาสวมใส่ เนื่องจากเธออยู่ในสภาพที่หละหลวม ไม่พร้อมรับแขกเท่าไหร่

แอดด

คนตัวเล็กแง้มประตูออกเพียงเล็กน้อย ส่วนเสือนั้นยืนเว้นระยะอยู่หน้าประตู สีหน้ากังวลใจนั้นยังอยู่

"ว่าไงคะน้องเสือ"

"คือ…น้ำในห้องผมไม่ไหลครับ ไม่แน่ใจว่าห้องพี่หนูแดงเป็นมั้ย"

หนูแดงร้องอ๋อในใจ ถึงว่าเนื้อตัวเสือดูก้ำกึ่งระหว่างแห้งกับเปียก สงสัยน้ำหยุดไหลตอนอาบน้ำพอดี

"เดี๋ยวพี่ไปดูให้นะคะ แป๊บนึง"

พูดจบก็วิ่งตื๋อเข้าไปในครัว เปิดก๊อกน้ำและก็พบว่าน้ำห้องเธอไหลแรงเป็นปกติดี

"น้ำห้องพี่ไหลปกติเลยค่ะ"

"อ่า งั้นไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวผมลงไปดูที่นิติว่าทำไมห้องผมน้ำไม่ไหล ขอบคุณนะครับ ขอโทษด้วยที่รบกวนพี่หนูแดงอีกแล้ว"

เสือก้มหัวให้น้อยๆ ทำท่าจะหมุนตัวกลับเข้าห้องไป แต่ปากของหนูแดงนั้นไวกว่าความคิด เอ่ยเรียกรั้งกันไว้ด้วยความลืมตัวเสียก่อน

"ถ้าเสือไม่รังเกียจ ใช้น้ำที่ห้องพี่ไปก่อนได้นะ เอ่อ ไม่แน่ใจว่าเราอาบน้ำค้างอยู่มั้ย แต่ว่าถ้าลงไปนิติตอนนี้อาจจะนานค่ะ ไม่แน่ใจว่ากลับบ้านกันหมดหรือยังด้วย"

หนูแดงไม่สบตาขณะพูดเสนอความช่วยเหลือ ก้มมองแต่พื้นจนไม่รู้เลยว่าเสือนั้นกำลังมีสีหน้าอย่างไร

"อืม…ถ้าอย่างนั้นเสือขอรบกวนอีกรอบนะครับพี่หนูแดง เดี๋ยวไปเอาของแป๊บครับ"

หนูแดงยกหน้าขึ้นมองคนน้องที่เดินหายกลับเข้าไปในห้องตัวเองและกลับออกมาพร้อมสิ่งของต่างๆ ในมือ เขามาหยุดยืนอยู่หน้าห้องของเธอ รอให้หนูแดงเอ่ยอนุญาต

"ตะ ตามสบายนะคะ ห้องเราเลย์เอ้าท์เหมือนกัน เสือรู้ว่าห้องน้ำอยู่ตรงไหนเนอะ"

หนูแดงยังคงไม่สบตารุ่นน้องเพราะสายตานั้นจับจ้องอยู่ที่บราเซียลูกไม้วาบหวิวของตนที่นอนกองอยู่บนพื้น ไหนจะแพนตี้เข้าชุดกันตามประสาสาวโสดที่ไม่ได้มีแขกมาเยี่ยมทุกวันจนต้องเก็บทำให้เรียบร้อยอยู่เสมอ

อย่าเห็นนะ อย่าเห็นนะ พระพุทธเจ้าช่วยหนูแดงด้วยค่ะ แง น่าอายจัง

คนตัวเล็กคิดวนไปมาอยู่ในหัว ก่นด่าตัวเองที่ไม่ตรวจตราให้ดีก่อนจะปล่อยเสือเข้ามาในห้อง

ปึก

เสียงปิดประตูเบาๆ ทำให้หนูแดงรู้ว่าเสือนั้นเดินหายเข้าห้องน้ำของเธอไปแล้ว จะด้วยสาเหตุที่เธอไม่มองหน้าเขาก็ดี หรือไอ้ชุดชั้นในขนาดไม่เล็ก แถมซีทรูก็ดี เป็นสาเหตุที่ทำให้หนูแดงหน้าแดงอย่างควบคุมไม่ได้

คนตัวเล็กวิ่งวุ่นเก็บจัดห้องหับให้พอดูได้ ส่วนมากก็จะเป็นของใช้ส่วนตัวที่กระจายอยู่ตามพื้นห้อง หลักๆ แล้วก็ชุดชั้นในวาบหวิวที่เธอชอบใส่เวลาอยู่ในห้องคนเดียวโดยที่ไม่สวมใส่อย่างอื่น

เสียงน้ำจากฝักบัวยังดังอย่างต่อเนื่อง ทำให้คนตัวเล็กมีเวลาเพียงพอที่จะจัดเก็บทุกอย่างให้เรียบร้อยพ้นสายตา

"ฟู่ว รอดละ"

หนูแดงยืนเท้าสะเอวมองดูผลงานเป็นที่น่าพึงพอใจ เหงื่อเม็ดเล็กๆ ผุดขึ้นตามกรอบหน้าเนื่องจากวิ่งไปมาอยู่นานหลายนาที คอแห้งเป็นผงจนต้องเดินเข้าครัวไปหาน้ำดื่ม

แอด…

เสียงเปิดประตูห้องน้ำดังขึ้นและปิดลงตามหลัง แต่เพราะเพลงที่เปิดไว้เบาๆ ทำให้คนตัวเล็กไม่ได้ยินการมีตัวตนอีกครั้งของเสือไปเสียได้

"โอ๊ยย แล้วแก้วน้ำมาอยู่อะไรตรงนี้ ฮึ่ม นังกะเทยแกล้งฉันแน่ๆ"

ร่างเล็กบ่นงึมงำเมื่อนึกขึ้นมาได้ว่าเพื่อนๆ ของเธอมาเที่ยวเล่นที่ห้องเมื่อไม่กี่วันก่อน ยืนเถียงกันเรื่องที่เก็บแก้ว และดูจากรูปการณ์แล้วคุณเพื่อนที่รักต้องเปลี่ยนที่วางของมันเพราะรู้ว่าหนูแดงจะต้องหยิบไม่ถึงถ้าไม่เอาเก้าอี้มาปีนต่อขึ้นไป

"ไม่โดนสักทีไม่ดีขึ้นเลย นังมี่!"

และใช่ มีมี่คือชื่อของเพื่อนกะเทยสุดที่รักของเธอเอง

หนูแดงยืนเขย่งด้วยปลายเท้า ยกมือขึ้นสุดแขน อยู่แค่เอื้อมเท่านี้ แต่ก็ไกลจนหยิบไม่ถึงอยู่ดี

"ให้ผมช่วยนะครับ…"

เสียงทุ้มที่ดังซ้อนขึ้นจากด้านหลัง ไม่ได้ทำให้หนูแดงตกใจได้มากเท่ากับความชื้นจากผิวเนื้อของคนที่เพิ่งจะอาบน้ำเสร็จ กลิ่นครีมอาบน้ำสะอาดตามแบบฉบับเด็กผู้ชายโชยเข้ามาเตะจมูก

เขาอยู่ใกล้มากเสียจนแผ่นหลังของหนูแดง สัมผัสเข้ากับแผ่นหน้าอกของน้องมันแบบ…แนบสนิทเลยทีเดียว

"ใบนี้เนอะ ที่พี่หนูแดงจะเอา"

ปลายจมูกที่เฉียดโดนใบหูเบาๆ นั้นมีอิทธิพลมากพอให้เรียวขาของหนูแดงบีบเข้าหากันอย่างลืมตัว เสียงของเสือแหบทุ้มเซ็กซี่จนขนอ่อนลุกไปทั่วตัว

"คะ ค่ะ ใบนั้นค่ะ"

แทบจะไม่มีเสียงออกจากปาก เสือที่สูงกว่าหนึ่งร้อยแปดสิบเจ็ดเซนติเมตรเพียงเอื้อมมือออกไปเล็กน้อยก็หยิบแก้วน้ำเจ้าปัญหามาอยู่ในมือได้อย่างง่ายดาย

"นี่ครับพี่หนูแดง"

หนูแดงจำใจต้องหันหน้ากลับมาเผชิญหน้ากับรุ่นน้องตัวสูง และด้วยความที่เธอตัวเล็กกว่าเขามาก แถมยังอยู่ใกล้กันจนได้กลิ่นลมหายใจ สายตาของเสือที่ก้มมองลงมาจึงอยู่ระดับต่ำมากพอให้เห็นไปถึงไหนต่อไหนได้พอดิบพอดี

"แก้วครับ พี่หนูแดง…"

ฮือ ทำไมมันถึงได้ฟังออดอ้อนยังไงชอบกลนะ

แอบรู้สึกว่าตัวเองโชคดีที่ก่อนหน้าคว้าชุดคลุมมาใส่แล้ว ไม่อย่างนั้นมุมที่ยืนกันอยู่นี้เสือจะเห็นเข้าไปถึงไหนต่อไหนจริงๆ

"ขะ ขอบคุณค่ะ"

หนูแดงขยับตัวออกเล็กน้อย กดแก้วเข้ากับเครื่องทำน้ำเย็น แก้เขินด้วยการจิบมันเข้าปากเพียงอึกเดียว

"ผมก็คอแห้ง ขอดื่มน้ำด้วยได้มั้ยครับ"

หนูแดงกำลังจะเอ่ยอนุญาตให้เสือหยิบแก้วอีกใบขึ้นมากดน้ำบ้าง แต่ทุกอย่างไม่เป็นตามที่คิด เนื่องจากมือเรียวของเธอถูกคนตัวโตจับประคองเบาๆ ก่อนที่ภาพตรงหน้าจะกลับกลายมาเป็นหมวดสโลโมชั่น

เสือยกแก้วใบเดียวกัน ตรงที่ปากเธอสัมผัสแล้ว ส่งเข้าปากของเขาเอง…

"อืม เย็นยังครับ ผมชอบดื่มน้ำเย็น พี่หนูแดงใจดีจัง ขอบคุณนะครับ"

เสือวางแก้วน้ำลงบนเค้าน์เตอร์ แล้ววางมือทั้งสองข้างลงไปกักร่างของหนูแดงให้อยู่ในอ้อมกอดกลายๆ นั่น

"อะ เอ่อ… ไม่เป็นไรค่ะ พี่ก็ชอบ หมายถึงชอบดื่มน้ำเย็นเหมือนกันน่ะค่ะ"

หนูแดงพูดติดขัดจนตัวเองหงุดหงิด และยิ่งสติกระเจิงเข้าไปอีกเมื่อร่างสูงนั้นสวมใส่เพียงผ้าเช็ดตัวผืนเดียวเกาะเอวต่ำๆ ไว้หมิ่นเหม่เหลือเกิน

หนูแดงเม้มปากแน่น พยายามเป็นอย่างมากที่จะมองหน้าน้องแทนไอ้กล้ามเนื้อหน้าอกแน่นๆ น่าลูบไล้นั่น

ฮืออ สติหนูแดง สติ หายใจเข้า หายใจออกกก

หนูแดงก็เป็นผู้หญิงคนหนึ่งที่มีอารมณ์ รัก อารมณ์กระสันเหมือนคนอื่นๆ ล่วงเลยมาจนเข้าปีที่สี่แล้ว ที่ทำกับแฟนเก่ามากที่สุดก็แค่กอดจูบ สัมผัสกันเล็กๆ น้อยๆ ภายนอกเท่านั้น เนื่องจากทำอย่างไรก็ยังไม่พร้อมเสียที จนผู้ชายที่เคยคบหาดูใจด้วยหนีหายบ้าง นอกใจบ้าง เลิกรากันไปบ้าง ปล่อยให้เธอหยากไย่จับอยู่ตรงช่วงล่างเพียงลำพัง

"ร้อนเหรอครับ เหงื่อแตกเต็มเลย อาบน้ำมั้ย"

เสือก้มลงมามองใบหน้าจิ้มลิ้มนั่น สาบานเลยว่ามันดูหยอกเย้ากันจนน่าหยิกให้เนื้อเขียว

"มะ ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวพี่ค่อยอาบตอนเสือกลับไปแล้วก็ได้"

"อา ฮะ"

อาฮะ อาฮะ อะไรกันไอ้เด็ก!

คนตัวเล็กเริ่มอยู่ไม่เป็นสุขอีกครั้ง เสือไม่ได้ละสายตาไปมองส่วนอื่นของเธอ เขาแค่จ้องมองมาตรงๆ ที่ใบหน้าสวยของเธอเท่านั้น แต่แค่นั้นก็พอจะทำให้เข่าหนูแดงแทบทรุดได้แล้ว

"พี่เป็นยายรหัสของผมเนอะ"

คราวนี้หนูแดงตาโต เขาไม่ควรจะรู้ด้วยซ้ำว่าเธอเป็นยายรหัสของเขา เนื่องจากกิจกรรมนี้ใช้เวลาพอสมควรให้น้องปีหนึ่งต้องตามหาเหล่าบรรดาสายรหัสที่ตนเองจับฉลากมาได้ แต่ไอ้เด็กนี่รู้ได้ยังไงกัน

"ระ รู้แล้วเหรอ"

"อืม ชื่อพี่เพราะมากเลย"

หนูแดงหน้าแดงตามชื่อ ไอ้เด็กคนนี้เป็นใครเนี่ย!

"ว่าแต่…"

เสือขยับเข้ามาใกล้อีก พร้อมทั้งถอดแว่นที่สวมใส่อยู่วางไว้ด้านข้าง เผยให้เห็นดวงตาคู่สวยตรงๆ เป็นครั้งแรก

คุณพระ น้องเสือ หล่อ!

หนูแดงเริ่มใจเต้นไม่เป็นส่ำ ไอ้เด็กคนที่เรียบร้อย ไม่หือไม่อือเมื่อกี้หายไปไหนแล้ว แล้วไอ้เด็กหน้าตาเจ้าเล่ห์ตรงหน้านี่เป็นใครกัน!

"วะ ว่าแต่อะไรของเรา…"

เสียงเล็กขาดห้วง เมื่อคนตัวโตกว่าเสยผมที่ยังเปียกชื้นให้พ้นหน้า แถมยังขยับเข้ามาใกล้อีกอย่างน่ากลัว

"พี่ที่คณะเขาบอกว่าปีหนึ่งคนไหนหาสายรหัสเจอก่อน จะได้รางวัล เสือหาพี่หนูแดงเจอแล้ว…ไหนรางวัลของเสือครับ พี่หนูแดง…"

"…"