นายฮอตเนิร์ดกับคุณยายสายรหัส

เนื้อตัวที่เปียกปอนจนเห็นไปถึงไหนต่อไหน

บทที่ 4

(เนื้อตัวที่เปียกปอนจนเห็นไปถึงไหนต่อไหน)

หนูแดงตื่นขึ้นด้วยสภาพที่ทรุดโทรมกว่าทุกวัน เพราะเสือมาทำให้ห้วงอารมณ์ของเธอสั่นคลอน คนตัวเล็กจึงนอนพลิกไปพลิกมาคิดถึงฉากวาบหวามระหว่างเธอกับเขาแทบทั้งคืน

"หนูแดงเอ๊ย จะไหวมั้ยเนี่ย"

เสื้อนักศึกษาตัวใหญ่ถูกสวมใส่เหมือนทุกๆ วัน เต้าอวบถูกโอบรัดไว้ด้วยบราลูกไม้ซีทรูสีดำสนิท ถึงแม้ว่าจะถูกออกแบบมาเพื่อเธอโดยเฉพาะ แต่มันก็ยังทะลักทะล้นออกมาอยู่ดี

คำพูดของรุ่นน้องเมื่อคืนยิ่งทำให้หนูแดงหน้าขึ้นสีระเรื่อ ถ้าเสือบีบขยำเต้าสองข้างของเธอด้วยมือใหญ่ๆ ของเขาจะเป็นยังไงกันนะ

"โอ๊ยหนูแดง พอค่ะ พอ!"

ตบหน้าตัวเองเบาๆ เรียกสติ ก่อนจะรวบสัมภาระเข้าอกเตรียมตัวไปมหา'ลัยเสียที

"มอร์นิ่งครับ"

หนูแดงชะงักฝีเท้าลงเมื่อเสือเองก็ออกจากห้องพักของเขามาพอดิบพอดี เสือสวมใส่ชุดนักศึกษาถูกระเบียบเปะๆ แว่นตาที่สวมใส่อยู่นั้นทำให้เขาดูไร้พิษสงโดยสิ้นเชิง

"เรียนเช้าเหรอ"

"ครับ งั้นเสือไปเรียนก่อนนะครับ พี่หนูแดงขับรถดีๆ"

เสือก้มหัวให้เธอครั้งหนึ่ง แล้วทำท่าจะสาวเท้าเดินออกจากบริเวณคอนโดไปเรียกรถประจำทาง หนูแดงกัดปากตัวเองเบาๆ ไม่แน่ใจว่าควรจะชวนน้องไปด้วยกันหรือไม่ แต่เมื่อเห็นว่าร่างสูงนั้นเดินทิ้งห่างออกไปไกลขึ้นก่อนจะรู้ตัวหนูแดงก็ตะโกนเรียกออกไปแล้ว

"ไปกับพี่มั้ยเสือ ทางเดียวกันอยู่แล้วค่ะ"

ขายาวหยุดเดิน หมุนตัวมาทางต้นเสียงที่ติดจะสั่นเทาของหนูแดงทันที

"เสือไปแท็กซี่ได้นะครับ ไม่อยากรบกวนพี่หนูแดง"

"อืม ไม่รบกวนหรอกค่ะ ยังไงก็ทางเดียวกัน มาเถอะ"

เสือส่งยิ้มบางๆ ให้เธอ หนูแดงอดสงสัยไม่ได้จริงๆ ว่าเจ้าเสือร้ายคนเมื่อคืนนั้นหายไปไหน ทิ้งไว้แต่ลูกแมวที่ดูเชื่องไร้พิษสงคนนี้

"ขอบคุณนะครับพี่หนูแดง ขอโทษที่ต้องรบกวนอีกแล้ว"

"นิดเดียวเองค่ะ แล้วตอนเย็นเสือเลิกกี่โมง พี่เลิกบ่ายสาม เผื่อว่าถ้าเลิกใกล้ๆ กันพี่รอรับกลับได้ค่ะ"

"เสือเลิกสองครึ่งครับ"

มันช่างประจวบเหมาะเหมือนจับวางอะไรแบบนี้นะ

"อ๋อ งั้นเสือกลับก่อนเลยก็ได้นะ จะได้ไม่ต้องรอ"

"ไม่เป็นไรครับ เสืออยากกลับพร้อมพี่หนูแดง เดี๋ยวเสือเลิกเรียนแล้วไปรอที่หน้าคณะนะครับ"

หนูแดงพยักหน้าเล็กน้อย ตอนแรกกะว่าจะหลบหน้าน้องมัน แต่พอเห็นกันจริงๆ กลับเป็นเธอที่ทำไม่ได้เสียเอง

"วันนี้เหมือนฝนจะตกเลยครับ"

เสือชะโงกหน้าออกไปทางหน้าต่าง เพื่อดูเมฆก้อนใหญ่บนฟ้าที่เริ่มเปลี่ยนเป็นสีเทาน่ากลัว

"อืม เห็นช่วงบ่ายพยากรณ์อากาศบอกว่าฝนจะตกนะคะ"

หนูแดงกำลังตั้งใจขับรถ จึงไม่ได้สังเกตเลยว่าเธอนั้นกำลังตกเป็นเป้าสายตาของรุ่นน้องหน้าหล่อนี่เสียแล้ว

"หนาวเหรอครับ ทำไมขนลุก"

หนูแดงก้มดูแขนตัวเองก็เห็นว่าเธอกำลังขนลุกอยู่จริงๆ เสือถือวิสาสะยื่นมือไปหรี่แอร์ให้ แต่ด้วยอากาศที่เย็นลงจึงทำให้หนูแดงเริ่มหนาวขึ้นมาจริงๆ

"เสือ พี่รบกวนเอื้อมไปหยิบเสื้อคลุมตรงหลังรถให้หน่อยได้มั้ยคะ"

"ครับ แป๊บนะ"

เสือปลดล็อคเข็มขัดนิรภัยเมื่อรถติดไฟแดง ก่อนจะขยับไปทางเบาะหลังและคว้าเสื้อคลุมที่หนูแดงพูดถึงติดมือมา

"เดี๋ยวเสือช่วยครับ"

หนูแดงหน้าขึ้นสีเรื่ออีกครั้ง เมื่อน้องเสือขยับเข้ามาเสียใกล้เพื่อใส่เสื้อคลุมให้เธอจนได้กลิ่นน้ำหอมสะอาดๆ

"ขะ ขอบคุณค่ะ"

"ถ้าพี่ยังไม่เลิกหน้าแดง เสือจะอดใจไม่ไหวแล้วนะครับ"

เขาส่งท้องนิ้วโป้งคลึงปากล่างของหนูแดงด้วยความเผลอไผล ตั้งแต่เจอหน้ากันเสือพยายามอดใจไม่พูดถึงเรื่องเมื่อคืน แต่คุณยายรหัสสุดเซ็กซี่คนนี้กลับหมั่นหน้าแดงให้เขาเห็นจนรู้สึกหมั่นเขี้ยวไม่น้อย

"พี่ไม่ได้หน้าแดงสักหน่อย เราอย่ามาโมเมนะ"

"อืม ไม่หน้าแดงเลย"

จุ๊บ…

ริมฝีปากร้อนกดลงบนปากอวบของหนูแดงเบาๆ และนั่นก็ทำให้ดวงหน้าสวยนั้นร้อนผ่าวดั่งไฟ

"อยู่กับเรานี่พี่ขาดทุนตลอดเลย นี่แค่วันที่สองเองนะ"

"งั้นพี่หนูแดงก็เอาคืนสิครับ เสือไม่ถือเลย เราจะได้เสมอกัน"

หนูแดงกรอกตาขึ้นลงเป็นเลขแปด ของแบบนี้มันเสมอกันได้ที่ไหน

และตลอดระยะเวลาเดินทาง เจ้าเสือร้ายตัวนี้ก็อยู่ไม่สุข ดึงผมเธอไปม้วนเล่นบ้าง จูบแขนเรียวเธอบ้าง บางครั้งก็ดึงมือเธอไปจูบ จนหนูแดงแทบคุมสติขับรถไว้ไม่อยู่

"งั้นเดี๋ยวบ่ายสองครึ่งเสือไปหาที่หน้าคณะนะครับ พี่หนูแดงตั้งใจเรียนนะ แล้วก็…"

เขาจงใจขยับเข้าหาใบหูเล็กของหนูแดงอีกครั้ง

"หยุดคิดเรื่องเมื่อคืนก่อนนะ เดี๋ยวจะเรียนไม่รู้เรื่อง"

ทิ้งระเบิดใส่กันเสร็จแล้วก็หอบเอกสารของตนเดินไปยังห้องเรียน ทิ้งให้หนูแดงยืนทื่ออยู่ตรงนั้น แทบไปต่อไม่เป็น

"หนูแดง อาทิตย์หน้ามีนัดเลี้ยงพวกน้องๆ หลานๆ สายรหัส ของแกมารายงานตัวกันครบยัง"

น้ำแข็งเอ่ยถามหนูแดงเมื่อเจอหน้ากัน และนั่นก็ทำให้หน้าของเสือโผล่ขึ้นมาในห้วงความคิดอีกครั้ง

"มะ มาแล้ว น้องเสือไง คนเดียวนั่นแหละ นอกนั้นยังไม่เห็นเลย"

"แน่ะ แล้วทำไมต้องเสียงสั่น มีอะไรดีๆ เกิดขึ้นใช่มั้ย เล่า!"

"ไม่มี เลิกถาม!"

หนูแดงบ่ายเบี่ยง เนื่องจากไม่รู้จริงๆ ว่าควรเริ่มบอกเพื่อนของเธอจากตรงไหน แต่ก่อนที่น้ำแข็งจะวอแวเธอไปมากกว่านี้ เสียงแหลมของมีมี่ก็ดังขึ้นช่วยชีวิตเสียก่อน

"นังมีมี่มาละ"

น้ำแข็งพ่นลมออกจากปากดังพรืด

"นี่นังมี่ ที่มีเป็นร้อยไร่แกจะมานั่งสิงฉันทำไมยะ"

"ทำไมยะ สิงไม่ได้เหรอ"

"ไม่ได้ย่ะ เดี๋ยวผู้ชายเข้าใจผิด ฉันยังไม่มีผัว!"

หนูแดงส่ายหัวไปมาอย่างระอา เนื่องจากน้ำแข็งและมีมี่นั้นชอบกัดกันเป็นประจำ แต่ก็แปลกที่ทั้งคู่สนิทกันมากเสียจนพูดคุยกันได้ทุกเรื่อง ไปไหนมาไหนด้วยกัน คุยกันถูกคอ

"เสาร์นี้ไปทำเล็บไปเพื่อนหน่อยนังมี่ ของเก่าถลอกแล้ว"

"ไม่กลัวคนเข้าใจผิดว่าฉันเป็นผัวแกแล้วไง๊"

"หืม พี่มี่ขา ไหนแกล้งทำแมนเร็ว"

น้ำแข็งถูไถหัวเล็กเข้ากับแขนกำยำของเพื่อน ส่วนมีมี่นั้นปรายตามามองด้วยสีหน้าเบื่อหน่ายกลับไป

"เออ เดี๋ยวไปเป็นเพื่อน ฉันอยากทาสีใหม่เหมือนกัน แต่แกต้องตอบแทนฉันด้วยการให้นอนค้างห้องแกนะ ขี้เกียจขับไปๆ กลับๆ คอนโด"

"ค่า เดี๋ยวให้นอนบนเตียงเลยค่า"

มีมี่ขยับเข้าไปใกล้น้ำแข็งอีก นิ้วมือเรียวสวยของเขาดันปลายคางของน้ำแข็งให้เชิดขึ้นมาสบตากัน

"แล้วอย่ากลับคำนะคะ คนสวย"

มีมี่กดเสียงต่ำทุ้ม ใบหน้าที่ติดจะหล่อเหลานั้นดันทำให้น้ำแข็งใจหวิวแปลกๆ

"เออ ถ้ากลับคำให้ปี้เลยหนึ่งทีถ้วน"

"เชื่อเหอะ หนึ่งทีไม่พอหรอกน้ำแข็ง"

ดอกที่สอง นังมีมี่นี่มันเป็นกะเทยแท้จริงหรือไม่! ทำไมมันแต่งหญิง แต่หน้ามันยังแมนน่าจับปี้เหมือนไอดอลเกาหลี!

"มี่ แกแกล้งเอาแก้วในห้องฉันขึ้นไปวางไว้บนตู้ใช่มั้ย"

เมื่อเห็นว่าเพื่อนทั้งสองคนเถียงกันเสร็จ จบด้วยใบหน้าแดงๆ ของน้ำแข็งเมื่อมีมี่ขยับเข้าไปใกล้เกินไป หนูแดงจึงเปลี่ยนมาพูดเรื่องที่เป็นต้นเหตุที่ทำให้เธอกับเสือนั้นใกล้ชิดกันเมื่อคืน

"ถูกค่ะชะนี ถึงกับต้องต่อโต๊ะเลยมั้ย"

มีมี่เท้าคาง เอียงคอถามหนูแดงที่นั่งหน้าแดงแจ๋กลับมา

"แกนี่มันนิสัยเสีย รู้ว่าฉันเตี้ยกว่าแกตั้งเยอะยังจะแกล้ง เกือบหิวน้ำตายแล้วเมื่อคืน"

"แล้วทำไมแกต้องหน้าแดงชะนี ไหนบอกสิว่าแก้วน้ำมันไปทำอะไรให้แก"

"ปะ เปล่านี่ แค่จะบอกว่าวันหลังอย่าแกล้ง มันหยิบไม่สะดวก"

มีมี่หรี่ตามองด้วยความสงสัย หนูแดงไม่ค่อยใส่ใจกับเรื่องแกล้งกันเล็กน้อยแบบนี้ของเขามาก่อน แต่ครั้งนี้ถาม แสดงว่ามีอะไรผิดปกติ

"ไม่มีแน่นะ"

"เออ ไม่มี"

และเมื่อหนูแดงนั่งยันนอนยัน เพื่อนทั้งสองของเธอจึงกลับไปนั่งเถียงกันต่อ นั่นก็ทำให้หนูแดงนั้นแอบถอนใจด้วยความโล่งอก

บ่ายสาม

เสือที่เลิกเรียนก่อนแล้วเดินมานั่งทิ้งตัวรอหนูแดงที่หน้าห้องเรียนของเธอ ระหว่างที่รอก็ไม่ให้เสียเวลาหยิบเอกสารการเรียนขึ้นมาเปิดดูไปพลางๆ

"ใส่แว่นยังหล่อนะ ปีหนึ่งมาทำอะไรตรงนี้ก่อน แกไปขอเบอร์น้องดิ"

"แกแหละ ไปขอดิ เอามาเผื่อด้วย"

เสียงกระซิบกระซาบดังเข้าหูเสือไม่ได้ขาด แต่เขาก็ยังก้มหน้าก้มตาอ่านเอกสารการเรียนของเขาต่อไป

"น้องคะ พี่ขอเบอร์หน่อยได้มั้ยเอ่ย"

ในที่สุดรุ่นพี่ที่มีความกล้ามากกว่าก็เดินเข้ามาหา พร้อมทั้งเอ่ยขอเบอร์ติดต่ออย่างไม่ให้เสียเวลาร่ำ เวลา

"เอ่อ ขอโทษจริงๆ ครับพี่ พอดีผมไม่พกโทรศัพท์มือถือ แล้วก็ไม่ได้เล่นโซเชียลเลยครับ"

เสือผละสายตาขึ้นตอบด้วยความสุภาพ และสิ่งที่เขาพูดนั้นก็เป็นความจริง เสือมีเพื่อนน้อยมาก วันๆ ก็เอาแต่เรียน จึงไม่มีความจำเป็นที่จะต้องพกมือถือเอาไว้แต่อย่างใด

"เสียดายจัง งั้นเอางี้ น้องเอาเบอร์ กับไลน์ไอดีของพี่ไปนะคะ เผื่อว่าวันไหนได้มีโอกาสคุยกัน"

รุ่นพี่คนเดิมยัดกระดาษแผ่นเล็กที่มีคอนแทคของเธอให้เขา ก่อนจะเดินหัวเราะกับเพื่อนจากไป และเป็นจังหวะที่หนูแดงลงมาเห็นเสือโดนรุ่นพี่จีบพอดี

"ยัยหนูแดงงง ไหนบอกไม่มีอะไรไง มานั่งรอหน้าคณะแบบนี้ ยังไงวะเนี่ย"

"ไม่มีอะไร น้องยังไม่ได้ซ่อมรถเลย แล้วเวลาเรียนมันใกล้กันเลยติดรถมาเฉยๆ"

"อ่า แล้วก็ติดรถกลับด้วยงี้นะ"

น้ำแข็งถามเธอด้วยน้ำเสียงเจ้าเล่ห์ ส่วนมีมี่นั้นยืนล้วงกระเป๋าสำรวจไอ้น้องหน้าหล่อปีหนึ่งนี่เงียบๆ ไม่ยักกะหวีดร้องให้ความหล่อของน้องมัน ผิดวิสัยกะเทยสาวเพื่อนสนิทไปมากจริงๆ!

"แล้วเสน่ห์แรงเชียว ขนาดแต่งตัวถูกระเบียบขนาดนั้น แว่นตาหนาเตอะยังมีรุ่นพี่มาจีบ"

หนูแดงเม้มปากน้อยๆ ไม่แน่ใจว่าเธอควรจะต้องรู้สึกยังไงกับกระดาษแผ่นเล็กในมือเสือดี

"ช่างน้องเถอะ ปีหนึ่งจะโดนจีบก็ธรรมดา งั้นไปก่อนนะฝนจะตกแล้ว กว่าจะเดินถึงรถอีก พวกแกไปไหนต่อมั้ย"

"อืม นังมี่มันอยากกินก๋วยเตี๋ยวหลังมอ แล้วก็ไปนวดต่ออ่ะ เลยว่าจะไปกับมัน"

น้ำแข็งตอบเสียงใส ส่วนนังมีมี่นั้นก็เริ่มแปลก ม้วนผมน้ำแข็งเล่น แถมยังจ้องกันตาไม่กระพริบ

"เออ งั้นเดินทางกันดีๆ เดี๋ยวรอบหน้าไปด้วย"

"เค"

และเท่านั้นเพื่อนทั้งสามก็แยกกัน หนูแดงจึงเดินมายืนอยู่ตรงหน้าของเสือที่ก้มหน้ากลับลงไปสนใจแผ่นเอกสารการเรียนของเขาอีกครั้ง

"รอนานมั้ยคะ"

"อ้าวพี่หนูแดง เลิกเรียนแล้วเหรอครับ"

"อะ อื้ม ไปกันเลยมั้ย"

"ไปครับ กลับบ้านกัน"

หนูแดงไม่แน่ใจว่า 'กลับบ้านกัน' ที่เสือพูดออกมาอย่างเป็นธรรมชาตินั้นควรให้เธอต้องรู้สึกหวามไหวหรือไม่ แต่มันฟังดูเหมือนทั้งคู่อาศัยอยู่บ้านเดียวกันอย่างไรก็ไม่รู้

"อะ ฝนตก โอ๊ยไม่ได้เอาร่มมาด้วย"

หนูแดงรีบยกกระเป๋าสะพายขึ้นมาบังสายฝนที่อยู่ๆ ก็สาดเทลงมา เธอเห็นแล้วว่าท้องฟ้านั้นมืดครึ้ม แต่ก็ไม่คิดว่าจะตกลงมากะทันหันแบบนี้

ฟุ่บ…

ตัวของหนูแดงถูกดึงเข้าใกล้เสือ พร้อมทั้งแฟ้มเอกสารของเขาที่ถูกยกมาบังไว้บนหัวเล็กของเธอ

"ให้ผมอุ้มมั้ย เผื่อพี่จะไม่เปียก"

"มะ ไม่เป็นไร เดี๋ยวรีบเดินดีกว่าจะได้ถึงรถเร็วๆ ค่ะ"

หนูแดงรีบจ้ำเร็วขึ้น รู้ว่าไม่ควรคิดอะไรทะลึ่งตึงตังเอาตอนนี้ แต่เพราะกลิ่นตัวหอมๆ ของเสือ บวกกับแรงเสียดสีจากแขนของทั้งคู่ทำให้หนูแดงใจสั่น

กว่าจะวิ่งถึงรถที่จอดไว้ เนื้อตัวก็เปียกปอนเหมือนลูกหมาตกน้ำ ผมหน้าม้าที่ถูกเซทเอาไว้ของหนูแดงเปียกลู่จนต้องเสยมันขึ้นไปเพื่อตัดรำคาญ เสื้อนักศึกษาสีขาวแนบเนื้อจนเห็นเข้าไปถึงบราเซียลูกไม้ราคาแพง และด้วยความที่อากาศเย็นลง ยอดถันใต้เนื้อผ้าลูกไม้จึงดุนดันผ่านเสื้อนักศึกษาขึ้นมาจนอวดต่อสายตา

"มาครับ เดี๋ยวเสือขับเอง พี่หนูแดงมีผ้ามั้ยหลังรถ"

"มะ มีค่ะ"

หนูแดงเปิดประตูพร้อมทั้งเอื้อมไปหยิบผ้าขนหนูผืนเล็กที่ติดรถไว้ตามประสารถของผู้หญิงที่มีทุกอย่างครบ

"นี่ค่ะ"

"พี่เช็ดผม แล้วก็เอ่อ เอาผ้าปิดเสื้อไว้ก่อนนะครับ เดี๋ยวเราถึงคอนโดแล้วจะได้รีบอาบน้ำ"

หนูแดงก้มลงมองหน้าอกตัวเองก็รีบเอาผ้าขนหนูสีเข้มขึ้นมาปิด ก็ห***มของเธอมันชี้หน้าน้องเสืออยู่ แบบนี้น้องมันจะคิด จะรู้สึกยังไง!

เสือยังคงตั้งใจขับรถ ตามองไปข้างหน้า จะมีก็แต่หนูแดงที่นั่งหน้าแดงแจ๋กับสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อสักครู่

เสือเลื่อนช่องแอร์ให้เป่าไปทางด้านหลังทั้งหมด ตัวเขาเองก็เปียกโชกไม่แพ้กัน แต่กระนั้นก็ยังยืนยันที่จะให้หนูแดงเก็บผ้าขนหนูไว้กับตัว

"ถะ ถึงแล้ว"

เสียงเล็กเอ่ยขึ้นเมื่อรถยนต์ของเธอจอดเข้าซองสนิท เสือยังนั่งอยู่ที่เดิม แต่เริ่มหันหน้ามามองที่เธอแล้ว

"ห้องเสือน้ำยังไม่ไหล…พี่หนูแดงจะว่าอะไรมั้ย ถ้าเราจะอาบน้ำด้วยกัน"

"…"