Gece olunca, Tanem odasına kapanmadı.
Korkut’ un çalışma odası tekrar gözlerinin önündeydi. Ama bu sefer daha hazırlıklı olmalıydı.
Babası, bir toplantıya katılmak üzere evden çıkmıştı. Evdeki güvenlik sayısı azalmıştı. Yardımcılar, Tanem ’in hastalandığı bahanesiyle onu odasında dinleniyor sanıyorlardı.
Bu kez annesinin odasından küçük bir USB bellek aldı.
Kendi laptopunu koltuğunun altına sıkıştırarak merdivenleri adım adım indi.
Çalışma odasının kapısını açtığında karanlık hala hüküm sürüyordu. Kapıyı kapattı, ışığı yakmadı. Hafif bir gece lambası yeterliydi.
Kitaplığı buldu. Aynı kitabı çekti, dijital panel açıldı. Şifreyi yine yazdı. Bölme açıldı. Babası orada değil demişti ama inanmıyordu. Babasına inanmamak canını yakıyordu.
İçerideki bellekleri eline aldı. Bu kez, hepsini.
